Ik ben een enthousiast hardloper, sinds 4 weken… Als social media meisje bij Meeùs voelde ik mij wel minimaal verplicht om te weten hoe het voelt om een stuk te lopen. Na alle positieve renverhalen op de Facebookpagina van Meeùs wilde ik de beroemde Runners-High wel voelen…

Dus…

Ik besloot te stoppen met roken (hell!). En om niet aan te komen het hele roer maar om te gooien (lees: aan de Superfood als Gojibessen en Chiazaad). Natuurlijk kwamen mijn verhalen terecht op Facebook, waar ik gefascineerd was door alle meegaande reacties. Ik merkte langzaam op dat ik terecht ben gekomen in een superfood- en rennershype. Rennen zou zelfs al een religie zijn voor de NRC [bijlage NRC zaterdag 14 september 2013].

Mijn roze hardloopschoenen

Oké. Religie, hype of gewoon sport: bij hardlopen hoort natuurlijk wel een ‘mooie outfit’. Of in elk geval weer een goed excuus om een paar nieuwe schoenen te kopen. Weliswaar een paar platte, maar vooruit… alle runs op stiletto’s zie ik niet zitten. Het kostte mij maar 5 uur om een goed paar uit te kiezen. Van Run2Day naar Runnersworld en terug,  toch die zwarte, nee die roze, maar die zwarte kunnen over al bij, maar die roze zijn wel erg cool. Het werden de roze… een gaaf Assics broekje (want ja die benen moeten shinen) en een hip vestje. Zo. Klaar voor de start.

Mooie outfit, hoge verwachtingen?

Thuisgekomen bekeek ik mijn aanwinsten van de dag. Ik krijg flashbacks van de piste: al die superhippe outfits en zo weinig goede skiërs… Zou dit bij mij ook zo zijn. Een topoutfit creëert wel verwachtingen, in elk geval naar mijzelf. Kon ik die wel waarmaken?

Misschien mijn doelen bijstellen…

Ik hou ervan de lat net iets te hoog leggen. Zo haal ik hem net wel of net niet. Net niet betekent nog iets langer springen tot ik hem te pakken heb. In de dagelijkse gang van zaken is dit best werkbaar, met hardlopen gaat dat dus niet helemaal op…, daar kwam ik al snel genoeg achter. 5 weken geleden dacht ik “ach, 16 kilometer binnen 6 weken, makkie”. Ik bouwde 2 meetmomenten in: 1 september 5 kilometer op de Tilburg Ten Miles en 8 september 10 kilometer op de Bridge to Bridge. Beiden gingen mij wonderbaarlijk goed en zonder spierpijn af (op een mentaal gevecht van 10.000 meter na dan…). Die 16 kilometers: ‘peanuts’ dacht ik vorige week nog een tikkeltje arrogant. Mijn plannen om over een week de 16 kilometer te doen veranderde gistermiddag drastisch. Na 3 kilometer rennen leek het alsof mijn hart mijn borst uit knapte en nee, ik had de dag ervoor geen feestje met Jack gehad. Mijn lijf schreeuwde: “Nu is het genoeg!”

Mijn lat iets lager, iets meer resultaat

Ik ben niet zo geduldig, dus lange termijn plannen daar wordt ik kriebelig van. Ik ben van het doen, van het ‘nu doen’. Op werk betekent dat soms teleurstelling omdat het niet snel genoeg gaat…  Pas als ik de rust neem of door een collega tijdelijk word stilgezet, zie ik dat ik flinke stappen vooruit ben gekomen. Ook met hardlopen moet ik er dus toch aan geloven… Stilstaan. Of in ieder geval langzamer lopen. Een lange termijnplan voor mijn einddoel: de marathon! Ja, de volledige 42 kilometers lang, maar niet binnen een half jaar. Die 10 kilometer heb ik in de benen. Nu de rest. Langzaam maar effectief. En die 16 kilometer, die komt wel over een maand. Eerst nog maar eens een 10 uitlopen – en dan net iets sneller.

4 reacties

  1. Carin van Geijtenbee

    Zo herkenbaar, inclusief het shoppen voor de outfit! Ik train nu voor de halve marathon van Amsterdam en in de voorbereiding loop ik volgende week de 10 kilometer van de Utrechtse Singelloop. Stoppen met roken (en dan écht) staat nog wel op de todo-list. Maar als matige roker loop ik nu 10 km zonder problemen in iets meer dan een uur, dus als ik vlak voor de halve marathon stop, geeft dat misschien net de boost die nodig is.

    Beantwoorden
  2. Farah Sheikrojan

    Een halve marathon, mooi uitdaging! Succes as weekend in Utrecht. En wat een goed excuus om niet te stoppen met roken 😛 (Behalve dat je misschien na stoppen iets sneller bent!) 🙂

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van