“kUN JIJ IEMAND ZOEKEN DIE MIJ EEN COMPUTERCURSUS WIL GEVEN OF WIL JIJ DAT DOEN?” Wanneer ik mijn mailbox open is dit het eerste bericht dat verschijnt. Mijn pupillen verwijden, mijn hartslag versnelt, met open mond staar ik van schrik als een verse zombie voor me uit. Het is gebeurd. Helemaal in caps, maar het is gebeurd: mijn moeder wil eindelijk iets leren over de computer. Zouden wonderen dan toch bestaan?

Mijn moeder is oprecht een hele slimme vrouw. Dat zeg ik natuurlijk niet alleen omdat ze mijn moeder is, maar gewoon omdat het zo is. Ze is pedagoge, gek op studeren (en is dat ook haar leven lang blijven doen) en een boekenwurm van belang. En dan geen stuiversromannetjes he, maar van die dikke pillen waar je van leert. Mijn moeder is een slimme vrouw, maar zodra ze in de buurt komt van techniek valt dat allemaal weg en verandert ze in een 90-jarige die voor het eerst een CD-rom ziet. Ze probeert er nog net niet op te kauwen om te zien of het eetbaar is.

Lede ogen

Waarom dit zo is, is voor mij altijd een raadsel geweest. Als digi-dochter zag ik het altijd met lede ogen aan: mijn moeder die wanneer ze iets printte, bij de printer ging staan en de papiertjes er een voor een uittrok – zodat ze niet weer terug verdwenen in de printer. Mijn moeder die mij in paniek belde omdat haar mail van haar laptop was verdwenen, die na inspectie van mij er gewoon nog bleek te zijn (ze gebruikt gmail), maar ze had blijkbaar per ongeluk op enigerlei moment de Homepage van haar browser (haar wat?) veranderd en die opende nu niet langer op Gmail. Mijn moeder die als ik vroeger met mijn vader op Aruba zat te videochatten, opeens door het beeld kwam en riep: “Hang op, bellen naar Nederland is duur!”

Proberen

En natuurlijk heb ik pogingen gewaagd om haar zo, in één klap de 21ste eeuw binnen te trekken. Ik gaf haar een HTC smartphone cadeau. De eerstvolgende keer dat ik op Aruba was kwam ik het ding ergens in een hoekje van het huis van mijn ouders tegen en zat mijn moeder uitgebreid te bellen met een houten Nokia, van het type oud. Ik kocht een mini-pc voor haar, roze met een roze tas erbij. Dat moest ‘m wel gaan worden. Een jaar later was ze in Nederland op vakantie, drukte me die laptop in handen en zei: “Hij is te langzaam en ik ben de accu kwijt. Ik koop een nieuwe.” Die ligt nu bij mij in een kast te wachten tot ik een accu ontdek die ik eraan kan hangen. Hij was overigens te langzaam door alle rommel die ze erop had geïnstalleerd.

Ze kocht ook een nieuwe laptop en daarop gaf ik haar een basisuitleg computeren. Het is jammer dat ik haar gezicht niet heb gefotografeerd die dag. Want dude, wat maakt die techniek haar sacherijnig.

Interwebs

6330748_700bEn als de hardware haar al boos maakt, dan heb je haar reactie op social media en het web in het algemeen nog niet gezien. Zoals wanneer mijn vader op Facebook inlogt: “Je vrienden? Noem je dat vrienden? Het failliet van de term vrienden…” en ze rilt zichtbaar. Maar vergeet ook niet de steeds terugkerende vraag aan mij – de dochter die in het internetdomein werkt – al vanaf het moment dat ik mijn eerste internetbaan had in ’98: “Heb je nog werk?” Wekelijks hè. Dezelfde vraag.

Ingehouden adem

Misschien begrijp je nu mijn reactie op het ge-caps-lockte mailtje van mijn moeder. Ze wil het eindelijk weten. Eindelijk. En ik mag het haar uitleggen. Eindelijk.

Mijn ouders wonen – zoals je inmiddels misschien wel hebt begrepen – op Aruba. Maar deze week is mijn moeder hier in Nederland op vakantie. Ze heeft het er nog niet over gehad en me nog niks gevraagd. Maar ik wacht in spanning af op mijn moment van glorie. Op het moment dat de digi-dochter de digibeet mag gaan uitleggen hoe het allemaal werkt. Al weet ik stiekem ook heus wel dat ze me gewoon gaat vragen hoe ze met Excel of met Word iets heel specifieks moet doen. Maar ook dáár ga ik dan van genieten. Je moet toch ergens beginnen.

Jouw ouders zijn vast onwijs tof op dit gebied! Maar als toevallig niet, dan ben ik heel benieuwd naar het leukste verhaal over jouw digibete pa of ma.

10 reacties

  1. Talitha Forrer

    hihihi 🙂 hoe enoooorm herkenbaar! probeer maar eens uit te leggen aan je moeder, via de telefoon, terwijl je in de tram zit, hoe ze in moet loggen op facebook, in plaats van zichzelf steeds opnieuw registreren ;-). Ondertussen is ze overigens volleerd Facebooker, en mijn vader actief Twitteraar – het moet niet gekker worden!

    Beantwoorden
  2. lindakwakernaat

    Mijn vader is met 70 jaar een cursus gaan doen en is nu 91 🙂
    Mijn moeder vorig jaar ze is 79 hahaha
    Die hulp op afstand is perfekt!

    Beantwoorden
  3. Mieke Hees

    Mam (61) begint het te leren. Vijf jaar geleden was ze echt een digibeet, maar langzaamaan gaat het de goede kant op (IPhone, WhatsApp). Met een voorval pesten we haar nog steeds. In blinde paniek belt ze op: 'Ik heb een virus op mijn computer!'. Bleek het de screensaver – die met die sterretjes – te zijn.

    Beantwoorden
  4. Marrigt

    Geweldig enorm herkenbaar! Mijn moeder (66) kan nu FBen, dat doet ze puur om te gluren. Om te kijken wat ik uitspook en later op m'n bordje krijg (boeie). Mijn pa (67) wil alle nieuwe gadgets hebben maar weet niet hoe hij er mee om moet gaan FRUSTY! Laatst vroeg hij mij iets over apps (spreekt uit als A pps) kwam er op neer dat ik dat dan maar moest regelen. Dacht het niet, wil het wel uitleggen maar hij moet het zelf doen. Ze zijn wel lief.. 🙂

    Beantwoorden
  5. Tanja

    Leuk verhaal (en die in de reacties ook trouwens). Mijn moeder (net 70) heeft een hippere telefoon dan ik en stuurt de hele wereld 'apjes' ("ik app je wel", zegt ze dan). Ik ben er best wel trots op dat ze dat allemaal gewoon doet (internetbankieren, zaken regelen, mailen, filmpjes sturen etc.) Maar ze appt me dan wel weer of ik even een telefoonnummer op wil zoeken… tja, ze blijft toch van een andere generatie en al 70 jaar (which makes me feel old 🙁

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van