Een jaar of 10 moet ik zijn geweest, toen ik voor de eerste keer de film The Exorcist zag. De film werd uitgezonden bij Veronica en wat me het allermeest is bijgebleven is de melding die elke 10 minuten door het beeld schoot: “Mensen met een zwak gestel of hartproblemen, kunnen beter niet naar deze film kijken”..of iets van die strekking.

Drie jaar na het zien van de film met het duivelse meisje sliep ik nog niet echt lekker. En al helemaal niet toen ik erachter kwam dat het allemaal gebaseerd was op een waargebeurd verhaal…manmanman en WTF?

Ook The Conjuring zou gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen. Gelukkig ben ik nu bakken ouder en ladingen sceptischer, maar toch blijft het predicaat “Gebaseerd op een waargebeurd verhaal” iets wat me in de late uurtjes van de nacht, wanneer ik soms nog wel eens alleen ben, iets wat me licht zenuwachtig maakt.

Het verhaal

The Conjuring gaat over de familie Perron. Zij verhuizen (met 5 dochters) naar een nieuw en groot huis. Eenmaal daar gaat het algauw mis. De dochters gedragen zich steeds gekker en ook het huis gedraagt zich steeds gekker. Zo vallen alle foto’s van de muur af. En elke keer dat ze die terughangen, vallen ze opnieuw – met veel kabaal – van de muur. Door het hele huis ruiken de Perrons de geur van rottend vlees en elke nacht om exact 5:15 tillen de geesten ook nog eens de bedden van de vloer. Stress alom.

Ze roepen de hulp in van de Ghost Busters: meneer en mevrouw Warren, die in de jaren ’50 de New England Society for Psychic Research oprichtten en zichzelf paranormaal onderzoekers noemen.

Zij pakken de zaak aan en wat volgt is een bezeten moeder, doodsbange kinderen, een heks met wraakplannen en door de kamer vliegende familieleden.

Ik vertel maar niet teveel over het verhaal, want misschien wil je de film nog zien.

Is het allemaal waar?

Nou zowel de Warrens als de Perrons zijn echte mensen. Dat klopt dus. En de Warrens vinden van zichzelf dat ze paranormale detectives zijn. Dus ook dat klopt. De Perrons zweren bij hoog en bij laag dat de geesten hen echt kwelden in dat huis in de jaren ’70. De jongste dochter vertelt – ook nu nog – eenieder die het wil horen over haar aanvaringen met de geesten.

In het kort: deze mensen lijken in elk geval zelf te geloven dat het waar is. En ik? Om 3 uur ’s middags geloof ik er geen bál van. Om 5:15 ’s nachts ben ik ervan overtuigd dat elke scene van de film volledig waarheidsgetrouw is.

Moet je kijken?

Ik ben een redelijke horror-veteraan. Ik heb daadwerkelijk de slechtste horror films ever gezien en ook wel wat goede films. Deze schaar ik onder die laatste categorie. The conjuring is absoluut geen bloed en smerigheid-horror. De film start bijna idyllisch en bouwt vanaf daar op tot uiteindelijke chaos. Het doet me lichtjes denken aan de sfeer van The exorcist. Een sfeer die veel enger is dan het ronddraaiende hoofd van Linda Blair. Wat ook aan The exorcist doet denken, is dat het zich afspeelt in de jaren ’70. Zelf als je dus niet bang wordt van door de kamer zwevende mensen, is het risico groot dat de mode van die tijd je ’s nachts alsnog wakker houdt.

Ik zeg: kijken. Maar alleen als je horror toch al leuk vond. Horror is nou eenmaal een heel specifiek genre en niet iedereen kan het appreciëren. Maar in z’n genre is dit geen slechte film. Waargebeurd of waargeloofd, The conjuring kan er prima mee door.

En The Exorcist?

Het verhaal van The exorcist is gebaseerd op een duivelsuitdrijving door de Jezuïet William S Bowden. De duivel had volgens deze priester bezit genomen van een jongetje nadat het joch eindeloos met een ouijabord had gespeeld. Moet je ook niet doen zeg ik. Gewoon voor het geval dat er toch nare geesten zijn. De scene in de film waar op de buik van Linda Blair de woorden Help Me verschijnen, schijnt rechtstreeks uit het relaas van de priester te komen. Is het allemaal waar? Tsja, Bowden was tot aan zijn dood overtuigd dat hij een echte duiveluitdrijving had gedaan. Maar bewijs was er niet, alleen al omdat hij weigerde de identiteit van het jongetje prijs te geven.

Extra

Voor de leuk: een van de de dochters van de familie Perron die vertelt over wat ze heeft meegemaakt.

 

Zeg er maar wat van