Zaterdagochtend – Ik open mijn ogen en langzaam schijnen er een paar straaltjes door mijn ogen. Ik ben wakker. Bij het bewegen van een been, voel ik mijn blaas drukken. Ik moet plassen. Ik maak een opwaartse beweging van mijn kussen iets omhoog en… BAM. Een keiharde klap. Niet voorzichtig, nee. In één keer ramt het mijn hoofd in en komen de herinneringen van gisteren weer boven.

Het wordt iets beter… toch?

Ik kijk naar rechts. Een lege, maar nog warme plek naast mij. Waar zou hij zijn? Mijn hoofd ligt inmiddels weer op het kussen. In neem een geur waar, zo sterk dat ik meteen weet wat het is. Gebakken eieren en jus d’Orange ligt op mij te wachten in de woonkamer. Ik geloof nog altijd dat die vette hap helpt tegen de kater, dus mijn hart maakt een sprongetje en ik open mijn mond om te laten weten hoe blij ik ben met mijn vroege vogel maar…

Bij het openen van mijn mond ruik ik iets anders dan de verse Jus van een moment ervoor. En nog een herinnering schiet ineens voorbij. De kebab. Ja. De echo van de mijn woorden een paar uur geleden galmt na: “Doe maar extra veel knofloook, hihihi”. Vooral de hihihi en het beschamende verlegen lachje. Alsof het die kebabboer wat kan schelen dat ik nu met een geur zit waar geen Listerine tegenop kan.

Ik eet mijn ei en drink mijn Jus

Na het ontbijt neem ik een lekkere douche, vermijd de spiegel en besluit ik te wandelen naar de sportschool. Want ook al is het niet zo, ik blijf volhouden dat sporten helpt tegen een kater “dat zweet je er wel dan uit” zeg ik maar. De frisse geur, bomen en lichte regen verlichten mijn hoofd. Ik hoor het geluid van auto’s beter, niet die van één, maar in zijn geheel. Ik hoor groepen mensen praten, geen woorden… meer gezoem, wel leuk gezoem. Tijdens het lopen merk ik op dat er herinneringen horen bij dit gevoel. Herinneringen aam toch veel mooie avonden. Mijn eerste date met het vriendje, uitgaan met vriendinnen, lange avonden in Rio de Janeiro…

Ik wen er al aan

Heb ik een leuke avond, krijg ik een kater cadeau. De woorden “Ik drink nooit meer” ben ik inmiddels afgeleerd. Want dat heb ik nooit uit kunnen spreken zonder erbij in de lach te schieten. Het is nu al een tijdje – met vragende ogen, lichtgebogen lijf, en een de mondhoeken lichtjes naar beneden gevouwen – “huh, zoveel hebben we toch niet gedronken? Toch??”

Dus. Vrijdag stappen. Wie gaat er mee?

4 reacties

  1. sharon

    Leuk geschreven! 🙂
    Heel herkenbaar. Ouder worden/er dus steeds slechter tegen kunnen of niet, we blijven gaan op vrijdag! !

    Beantwoorden
  2. Cocktails slurpen: zo maak je ze zelf - Urban Chicks | Urban Chicks

    […] Cocktails zijn toch zo heerlijk. Vreselijk voor je dieet en niet aan te raden als je nog moet rijden, maar anders dan dat wel een soort toetje met bonus. Het nadeel is dat ze vaak nog best prijzig zijn en zelden goed gemaakt. Met behulp van deze kaartjes kun je je cocktails vanaf nu simpel en snel gewoon zelf maken. Bespaart je geld, maar jammer genoeg niet de kater. […]

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van