Bijna 3% van de jongeren tussen de 13 en 18 jaar heeft een depressie (gehad). Dat lijkt misschien niet zo veel, maar in absolute aantallen heb je het dan toch al snel over zo’n 35.000 jongeren. En dat is veel!

En waarschijnlijk zijn het er in werkelijkheid nog wel meer, niet iedereen herkent immers een depressie. Dat geldt zowel voor de jongeren zelf als voor hun ouders. Een dipje, wordt nog wel eens gedacht. Het zal de puberteit wel zijn. Maar een echte depressie heeft niets met puberteit of een dipje te maken en kan op elke leeftijd toeslaan. Zelfs baby’s kunnen depressief zijn!

Wat is een depressie eigenlijk?

depressiefEr zijn verschillende vormen van depressie (en verschillende oorzaken), maar over het algemeen noem je iemand depressief als hij langer dan twee weken last heeft van ernstige neerslachtigheid die het dagelijks functioneren aantast. Een depressie is afschuwelijk: je bent doodmoe, hebt nergens zin in en, misschien wel het allerergste,  je voelt niks. Het is alsof je in een soort mist leeft die maar niet op wil trekken. Of zoals een jonge vrouw het verwoordde die in haar puberteit depressief is geweest “je hebt het gevoel dat je verdrinkt en op de bodem blijft liggen.”

Mijn ervaring

Ik ben zelf gelukkig nooit depressief geweest, het zit simpelweg niet in mijn aard of in m’n genen. En daar prijs ik mezelf gelukkig mee. Ik ben echter wel opgegroeid met depressie: mijn moeder was behoorlijk depressief toen ik klein was (en later nog een keer), mijn vader kende depressie van dichtbij en ook mijn broer is aan de antidepressiva. En als kers op de taart werd mijn zoon op 13- jarige leeftijd zwaar depressief, gecombineerd met een angststoornis en ziekte van Pfeiffer. Hij kwam op een dag uit school met hoofdpijn en daarna ging het licht uit. Maanden heeft hij voornamelijk op bed gelegen, bijna nergens toe in staat. Al snel heb ik allerlei hulptroepen ingeschakeld en uiteindelijk is hij terecht gekomen bij de Bascule (jeugdpsychiatrisch centrum van het AMC in Amsterdam) voor dagbehandeling. Om een lang verhaal kort te maken: het gaat nu weer goed met hem en hij is zijn leven opnieuw vorm aan het geven. Ik ben zijn behandelaars van de Bascule eeuwig dankbaar. Echt.

Wat kun je doen als ouder?

Als ouder kun je er helaas niet voor zorgen dat je kind weer beter wordt. Lastig vond ik dat, ik los graag dingen op. Daarbij ben ik ook zo’n positief ei, dus elke keer als het een beetje beter ging dacht ik dat we het ergste gehad hadden. Om telkens weer teruggefloten te worden. Pittig als ouder! Gelukkig hoef je niet helemaal werkeloos toe te kijken, je kunt wel degelijk wat doen voor je depressieve kind.

Tips?

Het allerbelangrijkste dat je misschien wel kunt doen is van hem (of haar) houden en dat ook laten merken. Mensen die depressief zijn hebben over het algemeen het gevoel dat ze niks waard zijn, door van ze te houden laat je zien dat jij het daar in ieder geval niet mee eens bent. Dat verzacht.

Zoek hulp! Probeer het niet zelf op te lossen en denk niet te snel dat het bij de puberteit hoort. De eerste weg is vaak naar de huisarts, maar die weet er ook niet altijd raad mee. Je kunt zelf op zoek gaan naar een therapeut die je vertrouwt of je aanmelden bij de jeugd-ggz. Wat het best schijnt te werken bij depressie is cognitieve gedragstherapie of mindfulness. Er zijn natuurlijk ook antidepressiva, die worden echter alleen voorgeschreven als je kind onder begeleiding staat van een psychiater. Kijk ook eens naar de rol van voeding en of homeopathie iets kan betekenen.

Blijf dingen ondernemen met je puber. Ga naar buiten, leuke dingen doen. Ook al ervaart je depressieve puber het niet als leuk, het is toch belangrijk om in beweging te blijven. De wereld te zien en dingen te ervaren. Hardlopen is ook goed voor iemand die depressief is. Mocht dat niet lukken, maak dan elke dag samen een flinke wandeling.

Neem je puber serieus. Luister naar hem, praat met hem over hoe hij zich voelt. Depressie maakt eenzaam. Bijna iedereen die depressief is voelt zich onbegrepen en dat maakt dat je je alleen voelt. Bovendien kun je er als puber meestal niet met je vrienden over praten, die hebben immers geen idee.

Bied je puber perspectief. Pubers kunnen nog niet goed dingen overzien en naar de toekomst kijken, dat maakt een depressie nog zwaarder. Als je duidelijk kunt maken dat een depressie eindig is en niet het einde van de wereld, kan dat enorm veel schelen. Laat ook voorbeelden zien van mensen die depressief zijn geweest en die er weer uitgekomen zijn of die zelfs heel succesvol zijn geworden.

Wees open over de depressie van je kind. Schaamte lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met depressie. De jongere zelf schaamt zich (ik ben zwak, mislukt, ik kan niks), maar ook de ouders schamen zich vaak en hebben het idee dat het aan hen ligt dat hun kind depressief is. Onzin natuurlijk, je kunt niet iemand aanwijzen als schuldige voor een depressie. En wat gebeurt er als je je schaamt? Dan zonder je je af en kom je voordat je het weet in een isolement terecht. En laat dat nu net niet de bedoeling zijn.

En voor jezelf?

Het is pittig als je kind depressief is. Je gaat door allerlei emoties heen, van pure wanhoop naar verdriet, naar boosheid, je schuldig voelen etc. Ik heb in ieder geval het hele spectrum gezien. Dat allemaal alleen verwerken is niet te doen. Zorg dat je mensen in je omgeving hebt die er voor je zijn, bij wie je aan kunt kloppen als je het even niet meer ziet zitten. En zorg goed voor jezelf! Ik merkte dat ik de neiging had om mezelf weg te cijferen en alles opzij te zetten voor m’n zoon. Ten dele moet dat misschien ook wel, maar je kind heeft er niks aan als jij ook omvalt. Neem dus tijd voor jezelf. Hoe tegennatuurlijk dat misschien ook voelt.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Ben je zelf depressief geweest of heeft je kind te maken gehad met een depressie? Hoe ga je daar mee om? Heb jij nog tips voor mensen die in hun omgeving te maken hebben met depressie? 

photo credit: Pink Sherbet Photography via photopin cc

16 reacties

  1. Bas

    Een interessant verhaal, maar hopelijk vind jouw zoon het niet erg dat je deze zeer persoonlijke info over hem zomaar met iedereen deelt?

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Hoi Bas, ik snap je zorg. Maar uiteraard heb ik het daar uitgebreid met hem over gehad. Details e.d. over zijn depressie zal ik zeker niet in het openbaar delen, maar ook hij vindt het belangrijk dat er meer aandacht komt voor depressie bij jongeren.

      Beantwoorden
  2. Julie

    het is een oude topic maar misschien lees je dit nog. Wat doe ik met een puber die niet wil praten of hulp wil? Die gedurende de dag terugvallen heeft: zich terugtrekt, in bed gaat liggen en niet wil praten of iets wil doen?

    Beantwoorden
    • Marca van den Broek

      Wat lastig Julie! Is hij//zij depressief? Ik herken dit gedrag wel van mijn zoon, gelukkig wilde hij uiteindelijk wel hulp. Maar ook hij wilde z’n bed niet uitkomen en was niet echt bereikbaar. Heel naar!!! In mijn ervaring hielp het in ieder geval niet om heel streng op te treden of boos te worden. Wat soms wel hielp, is aanbieden iets leuks te gaan doen. En vooral heel, heel veel geduld hebben….. Sterkte!

      Beantwoorden
  3. Mieperdemiep

    Ik heb zelf nog geen kindjes, maar ik wil toch graag even wat delen met de lieve mama’s en papa’s hier. Ik heb zelf een zware angststoornis meegemaakt op mijn 15de. Die duurde ongeveer een jaar, maar wat mij destijds ernstig dwars heeft gezeten is dat mijn ouders mij niet serieus namen. Er werd zelfs gort droog gezegd dat ik me er maar overheen moest zetten en mij niet moest aanstellen. Tot op de dag van vandaag doet dit nog steeds heel erg pijn.

    Het is zo moeilijk om te praten over depressie, angststoornis of welke andere geestelijke aandoening dan ook, en al helemaal als je geen idee hebt was het is. Maar ik ben helemaal met dit artikel eens, en ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat mensen dit advies opvolgen. Ik had het heel fijn gevonden als mijn angststoornis serieus werd genomen, en niet met alle macht onder stoelen en banken werd geschoven. En boven alles, HULP. Nu, 10 jaar later heb ik dan eindelijk hulp maar…op het moment zelf had ik dat toch iets prettiger gevonden.

    Zelf vindt ik dit een heel mooi artikel en ik ik wens veel sterkte aan de ouders die hier nu doorheen gaan. 🙂

    Beantwoorden
  4. Monique

    Wij zitten er nu midden met onze dochter in en vind het moeilijk er mee om te gaan, ik heb het zwaar. En hoop dat het ooit weer goed komt. BergsmaEen interressant verhaal heb je geschreven!

    Beantwoorden
    • Puck

      Hoi monique,
      Bij mijn dochter is sinds kort ook n depressie vastgesteld.
      Ik vind het erg lastig hoe ik hier als (alleenzorgende) mama mee om moet gaan.
      Ik probeer haar te motiveren haar ritme te houden en zoveel mogelijk naar school te gaan.
      Ik merk aan mijzelf dat ik op ben, emotioneel, gefrustreerd en doodmoe en daardoor soms ook geen geduld op kan brengen.

      Mijn dochter belt mij regelmatig s morgens op t werk als zij nog thuis is en zegt mij dat ze zich niet lkkr voelt (ze heeft ook veel lichamelijke klachten).
      Ik vind t lastig hoe te reageren …troosten en pamperen of stimuleren?

      Hoe doe jij/jullie dit?

      Groet puck

      Beantwoorden
      • Mirjam

        Hoi Puck, hier hetzelfde. Depressie, veel lichamelijke klachten en ik doe het ook alleen. Helaas geen steun aan haar vader die zegt dat ze gewoon aan de slag moet en alles niet zo serieus neemt. Ze heeft nu wel begeleiding, maar merk dat er niet aan mij gevraagd wordt hoe het nu met mij gaat. Daar heb ik eigenlijk best behoefte aan, want ik weet ook soms niet hoe met haar om te gaan. Ik prijs haar als ze zich toch weer naar school heeft gesleept en soms (als ze wel energie heeft) ineens het huis heeft opgeruimd. Ik heb goed contact met school en probeer samen met hen een veilige omgeving te creëren. En soms ben ik er zo klaar mee… dan wil ik gewoon alles normaal… maar ja, dat zal nog wel even duren vrees ik…

        Sterkte!

      • Monique

        Ik vind het ook moeilijk om het juiste te doen. Ik weet het soms echt niet. Met als resultaat nu met een burn out thuis.
        Haar vader en ik zijn ook niet meer bij elkaar en dat maakt het er ook niet makkelijker op.
        Ik merk dat hoe zij zich voelt ik daarin meega met mijn gevoel, gaat het met haar minder zak ik ook dieper weg en gaat het redelijk met haar dan voel ik me ook redelijk. Ken je dat gevoel?

  5. Anneke Huizer

    Wij zitten er ook middenin met onze dochter van 15. Erg zwaar… Vorige week is besloten dat ze deeltijd behandeling gaat volgen, maar ze gaat nu alweer terugkrabbelen en zeggen dat ze het zelf wel kan. Lastig. Ik wil haar best nog de kans geven het zelf te doen maar in mijn hart weet ik dat ze dat niet gaat redden. Dat stadium is ze al voorbij. Er werd zelfs getwijfeld om haar op te nemen.
    Soms weet ik het niet meer…..

    Beantwoorden
  6. es

    Ik heb zoon van 15 die zeer waarschijnlijk depressief is, in ieder geval psycho somatisch. Als ik dit lees heb ik alles fout gedaan. Ik ben inderdaad boos dat hij niet vecht en zich er compleet aan over geeft. Heb ook gezegd, ja je bent ziek,maar kom op doe iets. Hij gaat al wel naar een therapeut even dacht ik, yes het gaat goed, totdat hij mee heeft gedaan aan een sportdag, sinds is het slapen en gamen. Erg moeilijk, ik ga nu ook voor mijzelf hulp zoeken.

    Beantwoorden
  7. Ron

    Hallo ,wat een bekende verhalen .na het overlijden van mijn vrouw 3 jaar geleden .is mijn dochter nu 22 volgens mij in een depressie verdaagd . Ze heeft nu sinds een maand hulp van een psycholoog .maar krijg ook geen hoogte van wat daar besproken word .mischien moet dat ook wel .maar ben bang dat het allemaal aan mij ligt . en wil dus alles voor haar oplossen ,zoals al eerder werd beschreven .

    Ik kreeg alweer snel een nieuwe relatie omdat mijn huwelijk niet echt lekker verliep ,en ik behoefte had aan liefde en genegenheid . Maar ik ben ook zo bang dat ik daarmee heel veel onbegrip heb veroorzaakt bij mijn dochter . Mijn dochter ziet me wel weer gelukkig wezen , maar ik wil ook zo graag dat zij ook weer gelukkig word ,samen met ons en met haar vriend .

    Beantwoorden
  8. Winny

    Oh jee. Wat een verdriet en pijn. Bij een kind en pubers hoort vrolijkheid en levendigheid, je wilt als ouders dat je kinderen happy zijn en lekker in hun vel zitten. Ik heb zelf al van jongs af aan last gehad van depressieve gevoelens, was niet het vrolijke kind dat m’n ouders wensten. Ik heb veel boosheid en overbezorgdheid van ze gezien. Ik ben nu alleenstaand moeder en m’n dochter van 13 is zwaar op de hand, en vind het moeilijk om vriendinnen te krijgen en om afspraakjes te maken. Ik zie haar vereenzamen en ben bang dat ze steeds onzekerder wordt, ze trekt zich terug, vlucht in haar telefoon. Woonden we maar in een gezellige, warme, grote sociale gemeenschap met veel kinderen van alle leeftijden, in een warm land waar opa’s en oma’s en ooms en tantes en de buren als vanzelfsprekend voor alle kinderen zorgen, en waar het niet nodig is om afspraakjes te maken… Omdat het vanzelfsprekend is dat je mensen en kinderen om je heen hebt. Een mens is een sociaal wezen. Onze kapitalistische koude maatschappij heeft eenzaamheid en depressie veroorzaakt. In sommige culturen hebben ze niet eens een woord voor depressie. Arme dochter. Ik hou van je. Ik gun je zo een grote, warme en gezellige vriendenkring!

    Beantwoorden
  9. yvonne binnemars

    Hoi,
    Ook ik ben sinds kort een alleenstaande mamma met een dochter van 13 waarvan ik vermoed dat ze in een zware depressie is gevallen.
    Het begon allemaal met hoofdpijn en misselijkheid op school zo’n 7 weken geleden en ze is nu ook al sinds die tijd niet meer op school geweest.
    Sinds de laatste 2 weken komt ze ook haar bed niet meer uit en eet en drinkt ze nauwelijks.
    We zijn via de huisarts en POH-GGZ doorverwezen naar meer gespecialoseerde GGZ hulp voor haar,maar kunnen daar pas volgende week terecht.
    Ik ben ook aan het eind van mijn latijn omdat ik niet meer weet hoe ik haar moet helpen,behalve door te blijven zeggen dat ik van haar hou.
    Hebben jullie misschien tips over hoe ik haar het beste kan helpen en bestaan er middelen om iemand rustiger te krijgen,maar geen zware medicijnen,want ze huilt zo’n beetje de hele dag door en zegt dat ze het allemaal niet meer aan kan.
    Heb iets gelezen over bachbloesem,heeft iemand daar ervaring mee??

    Beantwoorden
  10. Eva Bastings

    Beste ouders,
    wat een heftige verhalen, ik wil jullie allereerst veel sterkte wensen. Ik ben Eva, student journalistiek in Tilburg. Voor mijn afstudeerportfolio schrijf ik een portrettenreeks over ouders van kinderen met psychische problemen/stoornissen. Jullie verhalen interesseren me erg en graag kom ik in contact met een ouder die ervoor openstaat om mij meer over het onderwerp te vertellen. Ik ben te bereiken via mijn e-mailadres evabastings94@gmail.com. Graag licht ik in verder e-mailcontact mijn idee nog wat verder toe.

    Met vriendelijke groet,
    Eva

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van