OMG en WTF. Ouder worden biedt de ene na de andere verrassing en die verrassingen zijn overwegend van het nare type, zo leerde ik laatst toen ik mij klaarmaakte voor een avondje uit. 

Maar laat ik eerst een paar maanden teruggaan in de tijd. Het was zomer en mijn moeder was hier op vakantie. Mijn beide ouders wonen op Aruba, maar mijn moeder is een paar keer per jaar hier om haar dochters te zien. Deze zomer was het weer zo ver. Na een dag van goed boenen óf rommel verstoppen achter en onder dingen, was mijn moeder ook welkom in mijn huis en kletsten we gezellig bij, terwijl ik de cadeaus uitpakte die ze deze keer voor me had meegebracht van Aruba.

Moeders behandeling

Om je een idee te geven: ik heb nog nooit zelf parfum gekocht, maar heb ongeveer 22 flessen. Ik heb nog nooit zelf een BH hoeven kopen, maar heb een zo grote hoeveelheid dat ik er een speciale mand voor heb moeten kopen. En ik weiger geld uit te geven aan merkspullen (omdat ik totaal geen idee heb van merken en welke dan belangrijk zijn én omdat ik niet vind dat ik extra moet betalen om de naam van een ánder te promoten), maar loop over van de dure zonnebrillen, een merktas van een merk dat ik altijd vergeet en een bijbehorende portemonnee. Dit alles vertel ik omdat het past bij wat mijn moeder mij ook altijd doet doorstaan wanneer ze hier is: de volledige beauty-behandeling. Iets waar ik uit mezelf geen geduld voor heb of zin in heb.

Bij elk bezoek staat er een kapper op het programma en een schoonheidsspecialiste en vaker wel dan niet worden mijn wenkbrauwen door een of andere dame geplukt. Het liefst zou mijn moeder mij ook een pedicure en manicure aansmeren, maar zoveel macht heeft zelfs zij niet over mij.

Verf?

Dit keer gingen we samen naar de wenkbrauwmevrouw. Zo eentje die met een touwtje je ogen kalig maakt, een indrukwekkende kunst die je aan het denken zet over haar eerste slachtoffers en de resultaten die ze toen boekte met haar touwtje. Maar goed. Mijn wenkbrauwen konden wel wat werk gebruiken en ik liet het me dus maar overkomen. Terwijl de dame haar touwtje strak trok en mijn wenkbrauwen weg, zaten die van mijn moeder in de verf. In de verf?

“Ma, worden je wenkbrauwen ook grijs?” Vroeg ik met lichte paniek in mijn stem. Een naïeve vraag, ik weet het, maar ik had er daadwerkelijk nog niet bij stilgestaan dat ook je wenkbrauwen niet eeuwig hun kleur behouden. Ongelovig keek mijn moeder me aan: “Natuurlijk Xaviera, maar maak je geen zorgen, je wenkbrauwen worden als laatste grijs.” Starend naar het plafond en bij vlagen recht in de ogen van de dame met het touwtje stelde ik mezelf met die gedachte gerust: het zou nog even duren.

OMG en WTF

Een week geleden. Ik moest ergens heen. Geen idee meer waarheen, maar het was zodanig leuk dat ik mijn gezicht ervoor moest optekenen (andere mensen noemen dit ook wel opmaken). Nadat ik mezelf had voorzien van een of ander foundation-spulletje en het een en ander had gepoederd, was het de beurt aan mijn ogen. Om de zwarte lijn boven mijn oog goed te kunnen zetten ging ik zo dicht mogelijk bij de spiegel staan. Boven mijn oog, midden in mijn wenkbrauw ontdekte ik een grijze haar. “Die zal wel los zitten,” zei ik tegen mezelf en probeerde de haar weg te vegen van mijn gezicht, met het idee dat het een haar was die op de een of andere manier was ontsnapt van mijn hoofd en had besloten om te kamperen in mijn wenkbrauw. Maar de haar bleef zitten waar hij zat. Nog steeds snapte ik het niet helemaal, alsof mijn hersenen de nieuwe informatie gewoonweg weigerden te accepteren. Nogmaals veegde ik – dit keer hardhandiger – over mijn wenkbrauw heen. En weer bleef de haar zitten.

OMG en WTF.

Paniek

Een grijze wenkbrauwhaar. EEN GRIJZE WENKBRAUWHAAR. In paniek pakte ik de pincet en trok de haar eruit. Met de pincet (en haar) nog in mijn hand bestudeerde ik mijn wenkbrauwen alsof het nieuwe levensvormen waren en ik een federation officier van Star Trek (geek alert). Maar het was een solo-actie van deze grijze haar en ik vond geen andere, hoe hard ik ook zocht.

In paniek belde ik mijn zusje, die niet opnam. Waarop ik naar Aruba belde om het met mijn moeder te bespreken, maar die zat exact op dat moment bij het Titicaca-meer op de grens tussen Bolivia en Peru en was gek genoeg niet bereikbaar voor wenkbrauwspoedgevallen. Ik moest dit in mijn eentje verwerken. De haar legde ik in een van mijn ringendoosjes om later te bestuderen. In de hoop dat ik dan een reden kon ontdekken voor z’n aanwezigheid. Alsof er niks aan de hand was, deed ik de rest van mijn gezicht, haar en outfit en ging op weg naar het event waarvan ik nog steeds niet weet wat het nou was.

Eenmaal weer thuis, toog ik zo snel ik kon weer naar mijn make-up-hoekje, maar de haar was – uit zichzelf – verdwenen. Ik ga er dan ook van uit dat ik het allemaal verzonnen heb. Maar ergens achterin mijn hoofd ben ik bang van niet.

Ik ben Xaviera, ik ben 38 en ik heb mijn eerste grijze wenkbrauwhaar. OMG en WTF!

6 reacties

  1. Estelle Folle

    Zalig postje, hard gelachen. Ik ben 37 en kijk ook met bang hart uit naar dat eerste grijze wenkbrauwhaartje. Bij de weg, wimpers, die worden toch niet grijs hoop ik?

    Beantwoorden
  2. Esther

    Ik ben 41, zo wit als een duif en heb nog nooit zoveel complimentjes over mijn hoofd gekregen.. En dat na 15 jaar panisch verven 🙂

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van