Warpaint, een indie-rockband gevormd door vier vrouwen uit LA, bracht zeventien januari haar tweede album ‘Warpaint’ uit. Op de cover staan vier silhouetten in één beeld. Mooi. Feeëriek bijna. Schept verwachting ook. Maken ze het waar? Ik luisterde ernaar en dit is wat ik ervan vind.

Intro

De poort naar de rest van het album. Het moet je hongerig maken en in de juiste stemming brengen. Dat doet het. Op kousenvoeten sluipt het naar binnen en hangt een deken van donkere tonen over je heen.

Warpaint album coverSfeervol

Als ik met de ogen dicht meegezogen kan worden in het ritme van een album en daar liever niet in gestoord wil worden, dan zit het – voor mij tenminste – goed en zo gaat het na Intro verder: Goed. Ik ben geen professionele muziekreviewer. Gelukkig maar. Ik geniet vooral en stel me open voor muziek en de sfeer die het ademt. De nummers zijn sfeervol. Een duidelijke bas en drum dreunen je lijf in (natuurlijk staat het geluid bij mij op 10: muziek moet je ook letterlijk kunnen voelen) en brengen je in een trance. De stem van zangeres golft langs de randen van je bewustzijn.

Disco

Net als ik me volledig wil laten onderdompelen, komt daar dan ineens het nummer Disco. Een nummer in een ander ritme. Boink. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Uiteindelijk pakt de beat me wel, het is dansbaar. Een spring-in-het-veld als ik kan dan ook niet stil blijven zitten, maar de betovering is weg.

Gelukkig

Het nummer daarna heeft niet de power om me terug te leiden naar die zee waarin ik zo heerlijk dreef. Gelukkig gooit het nummer CC me net op tijd weer terug in de branding. Wel iets meer tempo, maar de hypnotische sfeer is weer terug en – laat ik eerlijk zijn – dat is wel wat een druktemaker als ik af en toe nodig heeft. Serieus, als je uit je dak kan gaan op een nummer van Agnes Obel, dan is dit soort muziek af en toe een absolute must!

Slotakkoord

Uiteindelijk pakt Drive me weer helemaal in. Subtiele hoge tonen, zachte donkere bas en bezwerende zang. Ja! Ik ben weer Zen! Son doet er nog een melancholiek lintje om. Damn, ik ben echt een sucker for the piano!

In de collectie

Warpaint is geen mainstream band. Ze spelen niet de soort liedjes die je bij de populaire zenders hoort. Deze stoere vrouwen spelen met donkere bastonen en dromerige melodieën. Gelukkig maar. Een heel album oppervlakkig spartelen zoals bij de girlband The Spicegirls kan mij namelijk niet bekoren. Ik houd meer van verdrinken in muziek. Ik weet het zeker, ik voeg het album aan mijn collectie toe. Vooral voor die dagen dat ik weer eens door stuiter en ik behoefte heb om onder te duiken in muziek. Duik je mee?

Zeg er maar wat van