Nog niet heel lang geleden schreef ik op 42bis een blog naar aanleiding van de No-makeup selfie, die in Engeland viraal ging ten gunste van het onderzoek naar (borst)kanker. Een actie waar een hoop voor en tegen te zeggen is. Maar het zette het onderzoek naar kanker weer even op de kaart. Wist ik toen veel dat dit blog op een later moment wel heel erg dicht bij zou komen…

Zelfonderzoek

Een paar weken geleden ontdekte ik een knobbeltje in mijn eigen borst. Paniek! Voel ik dat wel goed? Is het hormonaal? Beeld ik me het in? In nog geen 10 seconden schiet dat allemaal door je hoofd. Midden in de nacht. Je slaapt daarna niet echt lekker meer. Maar met in mijn achterhoofd de verhalen van twee bekenden met borstkanker afgelopen jaar en in een verder verleden vrienden die er hun moeder aan verloren, was kop in het zand steken geen optie. Naar de huisarts, hoe eng ook.

Onderzoeken

De huisarts checkt. Voelt ook wat. Mevrouw, dat is 9 van de 10 keer iets onschuldigs. Maar we nemen geen enkel risico. Dus een doorverwijzing. Dat duurt lang (te lang weet ik nu, dat kan anders) en in de 1,5 week tot de mammografie spelen ratio en emotie een kat en muisspel. Maar kom, we houden de moed erin. De mammografie is onaangenaam, maar gauw achter de rug. Ik wacht of er nog een echo gemaakt moet worden en maak een foto van het mammografie apparaat. Het is toch een soort modern marteltuig. Ja, er wordt nog een echo gemaakt. Better safe than sorry, niet waar?

Aanvullend onderzoek

De linkerkant wordt onderzocht. Grondig. Niks te zien, behalve een hoop cystes. Die voelen ook als bobbeltjes, maar zijn gevuld met vocht. Onschuldig. Ik haal opgelucht adem. Voor de zekerheid, ik lig hier nu toch, wordt ook de rechterkant nagekeken. En er wordt wel erg lang op één plek gekeken. Onrust. Dit is waarschijnlijk geen cyste. Nee mevrouw, niet direct reden tot paniek, maar wel reden om het nòg nauwkeuriger na te laten kijken. Bij een chirurg. In de mammapoli. Ik krijg een folder en een afspraak mee voor de volgende dag. En dan sta ik buiten. What the fuck?!

Check, check en dubbelcheck

De 24 uur die volgen zijn zenuwslopend. Niet direct reden tot paniek zei de radioloog. Ja, ja, maar wat als dat nou wel het geval is, zegt het duiveltje op mijn andere schouder. We worden de volgende ochtend in het ziekenhuis ontvangen door een speciale verpleegkundige, die de hele procedure uitlegt. Het voelt een beetje alsof je in een hele slechte film bent beland. De echo laat hetzelfde plekje zien als gister. De radioloog overlegt. Dan komt er een wel heel erg lange naald aan. Prik. Auw! Er worden cellen opgezogen, die gaan straks naar de patholoog. Ademhalen, concentreren en dan na een paar minuten is het voorbij. Geen cyste merkt de radioloog op. Dan schrik ik pas echt! Het zal toch niet? Een cyste is goed nieuws. Dit niet. Of toch?

Deel en leer

Wat volgt zijn de langste 30 minuten uit mijn leven. Mijn lief en ik knijpen elkaar in elkaars handen. Proberen niet te veel  ‘wat als, stel datten’ te benoemen. Ik denk aan mijn dochter van bijna 4 die nu op de crèche zit. Het zal toch niet… Dan loopt de verpleegkundige langs, u bent toch mevrouw Aretz? Ja! Goed nieuws. Ik roep u zo naar binnen! Ik kijk haar volgens mij schaapachtig aan. Echt?! Goed nieuws?! Holy f*ck. Góed nieuws. We halen allebei heel erg diep adem en kunnen eindelijk weer uitademen. Later horen we dat er inderdaad een knobbeltje zit, maar dat het weefsel goedaardig is. Geen reden tot ingreep. Geen andere nare dingen. Het loopt met een sisser af.

Waarom ik dit deel? Omdat ik, nadat ik het op mijn Facebookpagina in verkorte versie vertelde, zòveel reacties kreeg. Misschien ook wel vanwege mijn oproep naar mijn vriendinnen, om zichzelf met regelmaat te controleren. Niet de kop in het zand te steken als je iets voelt. Het is zo belangrijk er snel bij te zijn. Te weten wat er aan de hand is. Er gaan nog steeds heel veel mensen dood aan borstkanker, ook anno 2014. Weet hoe het aanvoelt, weet dus ook wanneer het afwijkt. Onderzoek! Beloof je dat?

5 reacties

  1. Cuny

    Wauw Suus, prachtig beschreven. Letterlijk en figuurlijk dicht op de huid.
    Waar ik al een tijd over nadenk is dat ik wil zíen hoe je dat borstonderzoek goed uitvoert bij jezelf. Jarenlang bewaarde ik een plaatje, ik heb het nog, alleen geen idee waar. Googelen heb ik nog niet gedaan. Toch maar ‘ns doen, ik stel het al te lang uit. En jouw verhaal vertelt me dat dat niet slim is. Dank.

    Beantwoorden
  2. Dina

    Jeetje, wat een verhaal. En dat het wachtend op onderzoeken altijd zo lang moet duren begrijp ik ook niet. Gelukkig was er niets aan de hand. Goed dat je dit verhaal deelt, laat het een eye-opener zijn voor iedereen die het leest!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van