Laat ik eerlijk zijn. Ik houd niet van kinderen. Althans, ik houd niet van de kinderen van andere mensen (behalve die van jou, die van jou zijn fantastisch). Dat is eigenlijk altijd al zo geweest. Sterker nog, de laatste jaren kan ik ze nog net lijen. Maar zelf hoef ik ze niet, ze doen het gewoon niet voor mij.

“Is het nu besloten dan?” Vroeg mijn vader laatst, toen ik iets van die strekking tegen hem zei. Nee, natuurlijk is het dat niet. Zolang ik kinderen kan krijgen, kan ik zomaar van gedachten veranderen. Dus zolang ik ze kán krijgen, blijft de issue af en toe verschijnen. Zolang zal ik soms moeten uitleggen dat ik ze niet wil, verantwoorden waarom ik ze niet wil en met mezelf in gesprek of ik ze eigenlijk heel misschien, soms bij vlagen toch wil.

Groot verdriet?

“Ik durfde het eigenlijk niet te vragen”, zei mijn schoonmoeder tegen mijn vriend-waarmee-ik-getrouwd-ben een week of wat geleden. “Je weet nooit welk verdriet erachter zit…” vervolgde ze. Het onderwerp kwam ter sprake en mijn vriend vertelde dat hij geen behoefte had aan kids.

Da’s natuurlijk heel lief van haar en niet helemaal een gekke gedachte. Ook in mijn omgeving ken ik vrouwen die héél graag willen, maar niet kunnen. Het is ook de reden dat mijn moeder mij de vraag nooit stelt (maar wel af en toe hint dat ze het niet erg zou vinden als ze oma werd): bang dat ze iets opwerpt waar ik verdrietig van word.

Maar dat ben ik niet. Ik heb geen kids en ik wil geen kids. Nu. Misschien nooit. Misschien op het nippertje. Weet ik het. En ik hoef het ook helemaal niet te weten.

Kindloos leven

Om me heen heb ik ze weinig. Want laat ik eerlijk zijn. Met de meeste vrienden die ze wel hebben, heb ik weinig te bespreken. Dat ligt overigens niet alleen aan mij. Dat is ook gewoon een praktisch punt: dat regelen van oppassen en heen-en-weren van hot naar her van de kroost, zit ernstig feesten in de weg. En dat maakt afspreken lastiger.

Maar vaak (niet altijd…nietttt altijdddd…..no worries) verliezen nieuwe ouders ook hun gevoel voor humor een beetje. Misschien door slaapgebrek, misschien door allerlei genetische en hormonale gedoetjes. Maar wanneer zo’n ouder zegt: mijn kind kan al lopen en ik zeg, mijn kat kon dat al direct, dan word ik altijd erg boos aangekeken. Terwijl….nou, ik lieg geen woord hè. Mijn kat kon langgg voordat hij een jaar oud was, lopen als een baas!

Logisch? Nee!

Dus ik ben niet omringd door ge-ouder, ik voel niet wat sommige mensen voelen wanneer ze een kind zien (dat aaawwww-gevoel) en ik vind – voorlopig – andere zaken belangrijker dan werpen. En hoewel de groep mensen die bewust geen kind heeft, groeit, blijft het toch een soort structurele vraag. Eentje die heel expliciet wél of heel subtiel níet wordt gesteld. Een vraag, met een vraag erachter: En, heb je kinderen (of kun je die niet krijgen). Toch nog alsof er maar een logische en juiste weg is: krijg ze nou maar.

Een tattoo van Jan Smit, op de set van Business Class

De dag dat een ander me ervan kan overtuigen dat ik moet zwangeren, dragen en baren, is ongeveer dezelfde dag dat ik me ervan laat overtuigen dat ik een tattoo van de naam van mijn vriend op mijn voorhoofd moet laten zetten. Of de dag dat ik het hele genre van Jan Smit koop. Of de dag dat ik alle afleveringen kijk van Business Class.

My business

Ja, ik heb er nu bewust voor gekozen geen kind te krijgen. En ja, misschien verandert dat. Maar als niet, dan is het net zo prima. Want weet je, het is jouw zaak helemaal niet, het is niet eens echt de zaak van mijn vriend-waarmee-ik-getrouwd-ben. Het is alleen maar mijn zaak. Daar zit geen groot verdriet achter, maar gewoon mijn eigen overwegingen. En daar mag je me best naar vragen, zolang je me maar niet gaat proberen te overtuigen om dat te doen wat jou gelukkig heeft gemaakt. Want jij bent jij…en ik…ik heb katten!

10 reacties

  1. Marca van den Broek

    best een impertinente vraag eigenlijk, die andere mensen niet zo heel veel aangaat, vind ik. Er klinkt ook altijd in door dat je toch niet helemaal normaal bent als je geen kinderen wilt….

    Ik heb ook heel lang geen kinderen gewild, totdat het gevoel me ineens toch bekroop en ik er 1 geworpen heb (nu al weer bijna 16 jaar geleden) Geen moment spijt van gehad, natuurlijk niet, maar ik weet zeker dat ik ook een prima leven had geleid als ik dat niet had gedaan.

    Enne, best handig hoor dat kinderen het 1e jaar nog niet kunnen lopen 😉 Scheelt een hoop heen en weer geren!

    Beantwoorden
  2. Fiona

    Nooit 'de vraag' gekregen. Wel overduidelijk 'welkom bij de club' na m'n eerste bevalling. Tsja…leef en laat leven, zou ik zeggen.

    Beantwoorden
  3. Ellemijn

    Een heel gewone vraag, net als de vraag of je verkering hebt, wat je beroep is, of je vegetariër bent, waar je geboren bent en ga zo maar een tijdje door. Het enige impertinente eraan is dat mensen daar meteen hun eigen mening aan vastkoppelen en die graag opdringen. Ik ben als moeder van drie gezonde zoons (nee, geen dochters en ja, daar zit een groot verdriet achter) een enorm voorstander van geen kinderen krijgen als dat niet in je hart zit. Zoals ik ook vind dat je geen huisdieren moet nemen als je niet bereid bent die beesten tot hun (of jouw) laatste snik alle liefde en aandacht te geven die ze nodig hebben…
    Ennuh….poezen kunnen dan misschien eerder lopen…kinderen gooi je veel makkelijker achterin de auto om onverwacht op vakantie/een lang weekend weg te gaan. Dat kan met een kat dan weer niet 😉

    Beantwoorden
  4. Amiek

    @Ellemijn: maar ja die kat laat je dan weer thuis en je geeft iemand de sleutel om één keer per dag wat eten in zijn bakkie te gooien…

    Beantwoorden
  5. @CecileBol

    Wilde ook lang geen kinderen en werd wel eens giftig van alle vragen en opmerkingen. Alsof je 'kapot' bent als je ze niet wilt. Had mij ook voorbereid op enorm moeten verdedigen dat er nu wel een komt, maar dat blijkt dan weer niet te hoeven. Ach, mensen maken hun eigen verhaal maar. Ik behoor waarschijnlijk wel tot de ouders die stiekem alleen hun eigen kind leuk vinden. Ondanks dat ik waarschijnlijk een hormoonbom ben op dit moment, vind ik kinderen van anderen nog steeds net zo interessant of oninteressant als mensen hun werk, liefdesleven, eetvoorkeuren, vakanties… Vermoed dat dat gelukkig zo blijft 😀

    Beantwoorden
  6. Ilona

    Bedankt voor het zo duidelijk verwoorden!
    De enige die in mijn geval positief reageerde was mijn moeder (fijn kind, je kunt zoveel leuke dingen gaan doen!). Mijn pa vindt het jammer (maar zal dat nooit zeggen), schoonmoeder negeert me het liefst (want ik ben door mijn keuze geen echte vrouw) en schoonpapa interesseert het niet.
    -> Ik ga dit stuk even subtiel onder de aandacht brengen in mijn omgeving 🙂

    Beantwoorden
  7. Sabine

    Het punt is, met elke keuze is er judgement aan verbonden.

    Wij hebben er maar één: een stinkend verwend, sociaal onaangepast enigstkind.
    (Behalve dan: niet) Alsof een compleet extra mens bouwen ten bate van de eerste niet compleet loco is.

    Dus al 10 jaar de vraag wanneer de volgende. Het kan toch nog? En als ik dan nóg een dochter had gehad vast en zeker de vraag, ga je nog proberen voor een zoon?

    Momenteel zijn we in blijde ‘verwachting’ van een pup. ik waarschuw jullie alvast voor de stortvloed aan humblebrag posts als ‘ie eindelijk zindelijk is.

    Beantwoorden
  8. Chantal van Eijck

    Herkenbaar, maar dan andersom. Ik ben 29 en heb twee kinderen. ‘Waarom heb je al twee kinderen? Was het gepland? Wat saai! Wat burgelijk!’

    Laat iedereen gewoon in z’n waarde. Vrouwen met kids, vrouwen zonder kids, met of zonder katten, of met katten én kinderen (zoals ik ;-)).

    Beantwoorden
  9. Xaviera

    Het mag van mij allemaal. I don't care, als ik maar geen niet teveel met kinderen hoef te hangen óf ze leuk hoef te vinden 🙂

    Maar helemaal los van kids: ik vind dat mensen best mogen oordelen. tzou raar zijn als we dat niet mochten en het is ook niet correct om te pretenderen dat we het niet doen, want we doen het allemaal. Alleen oordeelt de een over A en de ander over B.

    Zo interesseert het me daadwerkelijk níks wat de seksuele voorkeur van iemand is, maar heb ik een uitgebreid oordeel over mensen die vinden dat de seksuele voorkeur van een ander hen wat aangaat 🙂 Oordelen, da's het beestje dat we zijn!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van