Als moeder natuur me geroepen heeft dan had ik vast net een koptelefoon op, want ik heb het volledig gemist. Toch ben ik moeder geworden. Maar als je eenmaal kinderen hebt, ben je dan ook meteen veranderd in een over kinderen pratende vrouw, met een hobbybaantje, in slobbertrui?

Hoe het het begon

Na een paar jaar samen leuke reisjes maken, veel stappen en andere gein begon mijn vriend steeds vaker over kinderen. Een paar jaar lang heb ik dat vakkundig genegeerd tot hij een soort van ultimatum stelde. Ik zei toe dat we in het nieuwe jaar wel eens konden kijken of het zou lukken met zwanger worden. Om me heen zag ik dat dat vaak een jaar of twee duurde, dus dan had ik mooi de tijd om een beetje aan het idee te wennen.

Heb ik dat

Nieuw jaar, zwanger worden. En dan ook meteen. Niks wennen. Ik heb met de test in mijn handen staan huilen en mijn stapafspraak afgebeld met de smoes dat er iets tussengekomen was (want om nou de eerste dag meteen ontmaskerd te worden omdat ik een tonic zou bestellen). “Iets ernstigs?”, vroeg mijn stapmaatje nog. “Dat weet ik nog niet”, was mijn antwoord. Gelukkig was ik snel gewend aan het zwanger zijn en na de eerste echo helemaal verliefd op de kleine garnaal.

Overspoeld

Na een verrotte bevalling waarbij de inmiddels reuzengamba het ternauwernood overleefde, werd hij geboren: mijn oudste zoon. Ik werd overspoeld door een warm gevoel van ‘houden van’. Zo intens, zo bijzonder. Hoezo wilde ik dit nooit? Hoezo heb ik dit niet vijf jaar eerder gedaan? Dan had ik er veel meer kunnen krijgen! Al snel wilde ik een tweede en nu moest mij vriend míj afremmen wat hem na de geboorte van mijn jongste zoon ook gelukt is.

Met een andere man…

Een vriendin van mij heeft met haar man bewust gekozen voor geen kinderen en zij zegt: met een andere man had ik ze misschien wel gehad (zonder spijt zegt ze dat overigens). Ik heb het omgekeerde: met een andere man had ik ze misschien niet gehad. Ik ben blij dat het zo gelopen is, maar heeft het spontane moederschap mij nou veranderd in een übermoeder?

Passen en meten

Mijn twee zoons staan veruit op nummer 1. Maar zelf ben ik ook nog steeds heel erg belangrijk. Het is jammer dat de verre reizen niet meer zo ver gaan en stapavonden meestal vroeg aflopen. Qua leuke kleding en werk heb ik niks ingeleverd. Het is passen en meten – qua werk dan hè – maar met goede afstemming thuis gaat het best. Best goed zelfs, want ik heb net een complete carrière switch gemaakt. En daar heb ik hard voor gewerkt (en veel koffie voor gedronken).

Geen werkende moeder

Ik zeg altijd : ik ben geen werkende moeder, ik heb kinderen en ik werk. Ik werk ondertussen weer fulltime en dat is een bewuste keuze. een keuze die ik minstens zo vaak moet verdedigen zoals bewust kinderlozen dat moeten met hun keuze om bewust kinderloos te zjin. Mijn omgeving heeft mijn ambitie te respecteren zoals ik de keuze van andere moeders respecteer om niet te werken of weinig te werken. Laat elkaar toch lekker. Alleen die slobbertrui… die is onvergeeflijk!

12 reacties

  1. Marca van den Broek

    ik heb ook altijd fulltime gewerkt, hoe vaak ik dat wel niet heb moeten verdedigen……. Best lastig overigens als single mom (vanaf dat kindlief 4 was), maar het is me wel gelukt! Ik zal mezelf ook NOOIT benoemen als een werkende moeder. Ik ben Marca, ik ben eigen baas en ik heb een zoon 😉

    Beantwoorden
  2. Juul

    Hurrah!! Ik -moeder van drie- (love them eternally) werk ook fulltime.. En zodra mijn kids leerden praten konden ze zeggen: ‘Mama heeft ook een eigen leven’. ;))

    Beantwoorden
  3. @EsterVersloot

    De eerste jaren van mijn moederschap werkte ik (bewust) niet. Daar kreeg ik wel eens commentaar op: "O, je doet dus niets?" Nu ik wel weer werk en er ook nog bij studeer, hoor ik: "En je kinderen dan?" Het is ook nóóit goed hè!

    Beantwoorden
  4. @MettavanStraten

    Als ik later groot ben wil ik het ook zo doen! 😉 En van die kerel is trouwens ook herkenbaar. Die van mij is helemaal gek met kinderen. Als ik met iemand anders samen was geweest zou ik het ook niet weten..

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van