Lucia de B., Ina Post en Kees B. Google deze namen even en verwonder je over hoe zij het slachtoffer werden van hokjes denken. Ik deel iets met deze zogenaamde criminelen. Mijn man is namelijk één van hen. En toch zijn wij gelukkig.

Ken je dat verhaal over Lucia de B.? Die door een berg aan fouten, roddels, media-invloed en andere ellende onschuldig in de cel belandde? Binnenkort gaat haar film in première en onlangs zat ze bij De Wereld Draait Door. Onder het motto ‘waar rook is, is vuur’ vonden we massaal dat Lucia een monster zonder geweten was. Zij verloor haar onschuld en daarmee een groot deel van haar leven. Omdat wij haar in een hokje stopten, omdat wij dachten dat we het allemaal wel wisten. Pas nu haar onschuld bewezen is, slaat iedereen bemoedigend de armen om haar heen.

Stelletje oplichters

Hoewel het qua impact onvergelijkbaar is, kan ik haar woede, verdriet en hopeloosheid invoelen in de tijd dat niemand in haar onschuld leek te geloven. Ruim 1,5 jaar geleden ging het bedrijf van mijn man failliet. Na 10 jaar keihard werken en vechten, verloren we het uiteindelijk toch van die oh zo slechte economie. Met man en macht probeerden we het duperen van klanten te voorkomen, maar zoals dat vaak gaat bij een faillissement, lukte dat niet. De berg stront die we via social media over ons heen kregen was pittig, maar ergens begrijpelijk. Het werd pas echt slopend toen we met naam en toenaam in een Nederlandse krant terecht kwamen onder de titel ‘Oplichters’. Met grote ogen staarde ik die 21e augustus naar pagina 2 . Daar stonden we. Als een stel criminelen. De krant wist precies hoe het zat, maar heeft ons nooit gevraagd hoe het zat.

Verdriet om zoveel onmacht, maar vooral veel tranen over hoe de wereld om je heen je vervolgens behandelt. Ik zei het net al: ‘Waar rook is, is vuur.’ ‘Als het in de krant staat, is het waar.’ De gevolgen van die manier van denken domineren twee jaar na dato nog altijd ons gezinsleven. De buitenwereld, maar ook vrienden en familie, stopten ons in datzelfde hokje als Lucia. Een hokje dat voor Lucia letterlijk en voor ons figuurlijk een gevangenis werd.

Alles kwijt

De eerste maanden deden de valse beschuldigingen pijn, maar kon ik slapen. Ik wist zeker dat we onschuldig waren, ik maakte me niet druk om de toekomst. Dat kwam wel goed. Nu zijn we twee jaar verder en zijn we, op huis en haard na, alles kwijt geraakt. Ons werk, onze auto’s, mijn spaargeld, mijn vertrouwen in de mens, maar het belangrijkste: onze onschuld. Google mijn naam, google die van mijn man. Lees de eerste regels van mijn blog nog eens en je begrijpt mijn punt.

Niets doen, behalve genieten

De frustratie, het verdriet, het ongeloof en het overheersende gevoel van onrechtvaardigheid. Het doet je soms vergeten dat er meer in het leven is dan wat de wereld van je denkt. Maar ondanks de storm, die nu al zo lang in ons leven waait, hebben we inmiddels een manier gevonden om ons er voor af te sluiten. Doordat we zo bewust afscheid hebben moet nemen van het leven dat we gewend waren, hebben we ook geleerd heel bewust te houden van de dingen die overblijven. Vier prachtige kinderen, mooi in al hun naïviteit, onze relatie. Je basis. Je thuis. Het verleden moet je loslaten, je moet leven in het nu. Niet boos zijn om wat je hebt verloren, maar dankbaar zijn voor wat er was en is. Pittig, frustrerend en vaker moeilijk dan makkelijk. De pijn blijft, maar zoals Lucia haar interview bij DWDD glunderend afsloot: Ik doe niks meer, behalve genieten van het leven.

Zeg er maar wat van