Deel 1. Deel 2.

Midden in de nacht, ergens op een verlaten plek in een kapotte bus die overladen is met alleen locals, die uiteraard geen woord Engels spreken.

Pech

Deze locals staren mij wel constant aan alsof ik de beste bezienswaardigheid ben die ze ooit gezien hebben. Dat ben ik natuurlijk ook, want in deze uithoek in Laos kom je echt geen andere Europeanen tegen. En laat ik nu net alleen reizen. Daar sta je dan. Met je goede gedrag. Hopend dat iemand snel op het idee komt de band te verwisselen die overduidelijk (alweer) lek is. Twee uur later zijn we weer onderweg. Om een uur later weer stil te staan. Pech. De motor is stuk. Denk ik, want met mijn gebrekkige Laotiaans versta ik er ook niet veel van. Hup, de bus maar weer uit.

Opgepast, beroemdheid!

In Laos reisde ik voor het eerst echt alleen. Niet per se een bewuste keuze, maar het was ontzettend laagseizoen waardoor er gewoon niemand was. Toch heb ik een geweldige tijd gehad. Het grote voordeel van alleen reizen is dat je veel meer aandacht krijgt van de locals. Natuurlijk ook het staren en naroepen, maar vooral leuke aandacht. Ik heb regelmatig rondleidingen gekregen die ik anders had kunnen doen, ik werd meegesleept naar lokale marktjes en kreeg van alles voorgeschoteld waarvan ik liever niet weet wat het precies was. En reizen in Azië is ontzettend goed voor je ego. Blond + Bleek = ‘Youw soow boetiful!’ Ha. Ik voelde me bijna een beroemdheid, zo vaak werd ik op de foto gezet.

Cambodja

Eenmaal in Cambodja bezocht ik, en inmiddels weer met een nieuw reisclubje, natuurlijk de Angkor Wat (Streetview, Omg!) en reisde ik al snel door naar het local life op Koh Rong Samloem. Of samlem, of saloem, eigenlijk weet niemand hoe het precies heet. Koud water uit de douche, enorme hagedissen als kamergenoten en geen stroom overdag. De mannen vangen vis terwijl de vrouwen de was doen bij de waterput. En elke avond karaoke. Heerlijk leven, vooral als je goed kunt stilzitten. En laat ik daar nu net niet zo goed in zijn, dus ik ging leren duiken bij een duikschool die officieel nog niet eens geopend was. Het duiken beviel zo goed dat ik na mijn eerste PADI direct doorging met Advanced. Nemo’s, haaien, zeepaardjes en een paar ieniemienie octopusjes, ik kon er geen genoeg van krijgen.

Dramaqueen much?

Slecht is het nooit gegaan. Slechts een keer had ik een omg-ik-wil-nu-naar-huis-momentje. Ik was in Savanaketh, een ontzettend lelijke stad in Laos en kreeg slecht nieuws uit Nederland. Er was geen medebackpacker in de buurt waar ik eens even flink tegen kon overdrijven hoe verschrikkelijk het allemaal wel niet was. Uiteindelijk ook drama om niets want een dag later zat ik op een nieuwe plek erg gezellig te doen met een stel nieuwe reisgenoten. Het was tenslotte wel mijn feestje en ik was vastberaden dat er ook van te maken.

Alleen reizen

Alleen reizen is tof. Toch moet ik toegeven dat ik met een positiever gevoel terugkijk op de momenten dat ik niet alleen was. Ik had meer contact met locals, maar er waren ook genoeg eenzame momenten. Tijdens het avondeten bijvoorbeeld. Of op de minder veilige plekken waar ik ’s-avonds niet meer de straat op durfde. Toch is dit geen reden om dan in het gevolg maar iemand mee te nemen vanuit Nederland. De wereld is groot. Is er op een plek niet zoveel te doen, dan reis je toch gewoon door?

4 reacties

Zeg er maar wat van