Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind het lastig om te dealen met teleurstelling. Hoe ga jij daarmee om? Simpelweg geen verwachtingen meer hebben? Of je wonden likken en weer door? 

Bij mij is het glas eigenlijk altijd halfvol. Maar soms dreigt het ineens toch wat leger te raken en dat heeft maar al te vaak met teleurstelling te maken. Teleurstelling in mensen meestal. Bijvoorbeeld omdat ineens blijkt dat jouw waarden en normen (dat zou ik nooit zo doen) helemaal niet overeenkomen met die van een ander. Of omdat afspraken niet nagekomen worden. Of omdat je iets voorgespiegeld wordt wat nooit gaat gebeuren. Mijn natuurlijke reactie? Wonden likken en doorgaan. En die mensen voortaan links laten liggen. Of in ieder geval een flinke afstand nemen, want wat dat betreft ben ik net een olifant: als je me echt teleurstelt, vergeet ik dat nooit meer. Maar is dat wel een gezonde manier? Zijn er niet andere, en misschien betere, manieren om met teleurstelling om te gaan?

NoExpectationsVerwachtingen managen

Wat je eigenlijk nog het meest leest is dat je je verwachtingen bij zou moeten stellen. Naar beneden dan wel te verstaan. Zit wat in, zeker op het eerste gezicht: als je geen verwachtingen hebt kun je immers ook niet teleurgesteld raken. Hoe je het echter voor elkaar krijgt om geen verwachtingen te hebben, wordt er meestal niet bij verteld. En laat ik dat nu net heel lastig vinden. Ik weet niet hoe het met jou gesteld is, maar mijn verwachtingen zijn nog wel eens onbewust, met andere woorden: ik weet niet eens dat ik ze heb. Bewuste verwachtingen zijn natuurlijk veel makkelijker te managen. Die kun je uitspreken, toetsen op hun realiteitszin en eventueel naar beneden bijstellen.  En, misschien wel het allerbelangrijkste, die kun je bespreken. 

Tijd heelt alle wonden

Altijd goed om te relativeren: hoe groot de teleurstelling ook moge zijn, het is niet het einde van de wereld. Je hebt eerdere teleurstellingen ook overleefd en bent er misschien zelfs wel beter uitgekomen. Geef het de tijd en geef ruimte aan je verdriet, dat mag (en moet) er ook zijn. Over je gevoel heen walsen heeft niet zo heel veel zin, hoe vervelend die gevoelens soms ook zijn. Maar blijf er niet in hangen!

Wat is de les?

Hoe vervelend ook, teleurstellingen zijn eigenlijk altijd gebeurtenissen waar je van kunt leren. Wat heb jij ‘fout’ gedaan, wat was jouw aandeel, wat kun je een volgende keer anders doen? Altijd fijn om ergens van te leren, daar groei je van als mens. Bovendien, als je er niks van leert, loop je de kans telkens tegen hetzelfde patroon op te lopen. Ook niet iets om heel blij van te worden. Wacht er wel even mee, als je middenin je teleurstelling zit is het lastig objectief te kijken en zul je eerder geneigd zijn de ‘schuld’ bij de ander te leggen. Probeer in ieder geval niet te blijven hangen in je teleurstelling. Vraag je af wat jij kunt doen, wat jij echt wilt en hoe jij verder wilt gaan. De ander kun je toch niet veranderen, alleen al daarom kun je beter je energie op jezelf richten. Op die manier zet je je teleurstelling om in iets positiefs.

En weer door….

En ik? Ervaring leert dat ik altijd wel weer opkrabbel en er uiteindelijk beter uitkom. Al is het simpelweg omdat ik bij een volgende keer dingen anders aan zal pakken. Een klus, een nieuwe liefde of een vriendschap met minder verwachtingen ingaan bijvoorbeeld, of in ieder geval met bewuste(re) verwachtingen zodat ik ze bespreekbaar kan maken. Eén ding wil ik echt niet opgeven en dat is de betrokkenheid en gedrevenheid waarmee ik de dingen doe en waarmee ik omga met mensen. Call me naive, maar ik weiger op een andere manier in het leven te gaan staan. En als dat betekent dat ik af en toe het deksel op m’n neus krijg, dan is dat maar zo. Soit. Verbitterd zal ik er niet door worden.

photo credit: photosavvy via photopin cc

 

Zeg er maar wat van