‘Vroeger was alles beter’. Een melancholische uitspraak die ik met mijn 28 jaar niet kan onderstrepen. Maar dat het leven simpeler was, is een feit. ‘Vroegah’ was social media bijvoorbeeld nog geen onderdeel van onze dag. En social media is op veel gebieden the killer als het gaat om het voeden van onzekerheden….

Waar je ook kijkt, of het nu op Facebook, Twitter, Instagram of Pinterest is, je doet het altijd slechter dan een ander. Wanneer ik met veel enthousiasme een stedentrip naar Berlijn heb geboekt, is er altijd wel iemand die vier weken op blote voeten door Australië gaat reizen. En ben ik getagd op een foto tijdens Mysteryland, dan is er altijd wel iemand die op Glastonbury toegezongen wordt door Fatboy Slim. Tja……

My life is fabulous!

Neem die hippe oud klasgenoot. Op zaterdagochtend staat ze om 8 uur op, start een hardloopsessie op haar peperdure hardloopschoenen en maakt na afloop een gezonde smoothie. Bereid met een plukje tarwegras, wat droevige andijvie, een schepje lijnzaad en niet te vergeten de oh zo populaire kers op de taart, hetgeen wat fanatieke Instagrammers zo graag vastleggen: een lepeltje kokosrasp. Vervolgens stapt ze na het douchen op de fiets naar de biologische winkel op de hoek en slaat heel verantwoord enkele gezonde (en bovendien niet te betalen) producten in. Onderweg naar huis komt ze een vriendin tegen en samen pikken ze lekker een terrasje onder het mom ‘pluk de dag, leef bij het moment!’ Thuisgekomen vraagt haar vriend met een bos rozen in zijn hand of ze alsjeblieft als mooiste vrouw op aarde hem wil vergezellen naar dat hippe sushirestaurant in de binnenstad. Het wordt een fabelachtige avond met een nog betere nacht in het vooruitzicht. Hoe jij dit alles weet? Maar natuurlijk, Facebook. Oh en Instagram, de plek waar iedereen knap is.

My life sucks!

Ondertussen ben jij vrijdagavond flink doorgezakt met een fles witte wijn en word jij zaterdagmiddag wakker met een kater van hier tot dat sushirestaurant in de binnenstad. Jezelf slepend naar de bank zit je lusteloos te zappen en werkt ondertussen met moeite een koolhydraatrijke boterham met hagelslag weg. De rest van de dag bestaat uit bankhangen, het lezen van een paar tijdschriften en zes paracetamolletjes. ’s Avonds besluit je geen zin te hebben in koken en bestelt een pizza met extra veel kaas…..

Faken. Dat dus.

So far so good. Ondertussen scroll je doelloos op Facebook en checkt de statusupdates van je oud-klasgenoot. Prompt voel jij je een nutteloos en dik meisje, dat saai een avondje op de bank doorbrengt. Dat, terwijl haar hippe oud-klasgenoot geniet van hippe sushi in een hip restaurant met haar nog hippere vriend. Dat dit meisje die ochtend nog geen 2 km heeft gerend, de smoothie er later weer uitgegooid heeft omdat ie naar schimmel smaakte, er na het gezellige terrasmoment met haar hieperdepiep vriendin een fikse discussie ontstond over de rekening en haar vriend de bos rozen gratis in de supermarkt kreeg en vervolgens de hele avond flirtte met de hippe serveerster, vergeet ze er even bij te vermelden. Maar hey, at least she’s hip!

Een positief imago

Het schetsen van een positief imago is menselijk. Iedereen wil leuk, aardig en grappig worden gevonden. Vroeger was dit vast niet anders. Mijn mening? Ik heb er niks tegen. Een paar leuke foto’s op z’n tijd of iets geinigs posten waar je erg enthousiast over bent? Niks mis mee! Maar laten we het niet overdrijven en doen alsof we allemaal levensgoeroe’s zijn die hun spirituele pad hebben gevonden en alleen maar positieve dingen meemaken… En nee, ook niet ‘omdat het kan’.

6 reacties

  1. @OurDreamJolanda

    I like your post! 😉

    Goed artikel Elke. Je bent niet de enige die hier (veel) last van heeft. Vorig jaar heb ik tweemaal een sessie sociale media gegeven met verschillende deelnemers aan geschiedenis studenten in Groningen. Naast andere vragen was het zowel in de ochtend als in de middag raak: Studenten vroegen mij en de groep hoe om te gaan met het 'groener gras principe'. Zelf was ik erg verbaasd over deze vraag, ik dacht dat juist jongeren wel door zouden hebben dat je niets post dat je ontslagen bent, of voor de 100ste keer voor niets heb gesolliciteerd of iets anders minder leuk. Maar allen de 'hoogtepunten' uit je leven die je vaak niet zomaar toe gewaaid zijn….

    Het lijkt erop dat oudere generaties hier iets minder moeite mee hebben. Ik ben benieuwd of dat zo is?

    Beantwoorden
  2. Irene

    Leuk geschreven Elke! En heel herkenbaar 🙂 Moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook weinig negatieve dingen plaats, maar dat komt vooral omdat alles op internet blijft staan en toekomstige werkgevers dit ook kunnen lezen. Maar ik ben niet zo'n hippert die graag foto's maakt van lepeltjes kokosrasp….

    Beantwoorden
  3. Piratesse

    Ik post de meest onzinnige shit en heb alles afgeschermd van niet-vrienden en vrienden-van-vrienden. FB is een soort dagboek , VAN MIJ. En zelfs daar krijg ik ook commentaar op. Het is namelijk, o horror, net zoals het echte leven: oordelen, ben- en veroordelen, en je weet nooit wat zich achter de deuren echt afspeelt. Lekker loslaten en van je eigen leven genieten. Vind je je eigen leven stom en saai, doe daar wat aan. Maar verkijk je never op het FB van een ander.

    Beantwoorden
  4. elkeagten

    Dank voor de leuke reacties!

    @jolanda Wat leuk dat je dit aan bod liet komen in je lessen. Ik heb er niet veel last van, het is vooral een irritatiefactor soms. Ik snap gewoon niet hoe overdreven sommige mensen willen laten zien dat ze alles zo goed voor elkaar hebben. Misschien uit onzekerheid, of juist arrogantie. Maar dan heb ik het wel over de ECHTE fanatiekelingen. De personen bij wie je geneigd bent ze te blokken door de hieperdepiep berichten iedere dag.

    Waarschijnlijk weten jongeren wel dat iedereen alleen de positieve dingen post, maar is het moeilijk om hier doorheen te kijken door de overkill aan berichten soms.

    @Irene: Haha leuke reactie! Ik ook niet ;-). Vind het ook niet te eten.

    @piratesse: Amen 😉

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van