Mijn werk is af en toe echt om te janken! Niet omdat het slecht is of omdat mijn werkgever niet leuk is. Nee, ik bedoel echt letterlijk om te janken. Van verdriet.

Ik werk voor een goede-doelenorganisatie. De laatste tijden hebben we het nogal druk. En dat is nog zacht uitgedrukt! Er zijn namelijk ontzettend veel brandhaarden op de wereld. Oorlogsgebieden, rampgebieden, crisisgebieden. Hoe je het noemen wilt. En ik weet dat er nogal uiteenlopende meningen zijn over deze gebieden.

Hun eigen schuld

In Nederland kijken we het journaal, we lezen de krant of een post op internet. Op die manier krijgen we iets mee van wat er in de wereld gebeurt. Zo krijgen we een klein beetje te zien van alle ellende om ons heen. Niet alle ellende? Nee, want de overgrote meerderheid van de ellende krijgen we helemaal niet te zien. Dat is niet belangrijk genoeg of niet erg genoeg… Wel krijgen we wat mee van al het geweld dat momenteel gaande is in het Midden Oosten. Syrië, Irak, Gaza, Palestina, Israel, IS-strijders…. Noem maar op. Ik laat me er niet over uit wie er schuld heeft in deze conflicten of wat we er aan zouden moeten doen, maar feit is dat er ontzettend veel slachtoffers vallen. Slachtoffers die vaak net zo oud zijn als onze kinderen, onze mannen of onze ouders… Ik kan er dan ook met mijn pet niet bij dat er mensen zijn die doodleuk beweren dat deze mensen het zelf maar uit moeten zoeken, dat ze geen hulp nodig hebben omdat dit allemaal hun eigen schuld is. Woest maakt me dat.

Mijn tranen

En zo zat ik afgelopen week in alle hectiek filmpjes te kijken die door mijn perscollega gemaakt zijn in Zuid-Soedan (ja, ook daar is een crisis gaande). Filmpjes waar ik misselijk van werd. Filmpjes waardoor ik me ging beseffen hoe idioot het is dat ik zit te miepen over of ik wel of niet dat stuk taart had moeten eten. Filmpjes waarvan ik echt moest huilen.

Eén van de filmpjes ging over een jongen, ik schat hem een jaar of 12. Hij vertelde dat rebellen zijn dorp hadden overvallen, dat iedereen op de vlucht sloeg, maar dat sommige mannen bleven om hun dorp te verdedigen tegen deze barbaren. Het hielp niet. De barbaren slachtten iedereen af die ze op hun weg tegenkwamen. Inclusief de vader, de broer en de zus van de jongen. Terwijl hij dit verhaal vertelt kijk ik naar zijn ogen. Kinderen hebben twinkelingen in hun ogen. Deze jongen niet. Ik zie niets, geen emotie, geen glinstering, helemaal niets. Hij vertelt dat hij niemand meer heeft (blijkbaar had hij al geen moeder meer..) en dat hij de hele dag niks kan doen.

Schermafbeelding 2014-10-12 om 21.25.52

Als ik de omgeving zie waar hij staat begrijp ik dat wel. Ik zie één hut, een heleboel gevluchte mensen en wat hulpverleners die uit alle macht proberen om iedereen zo goed mogelijk van dienst te zijn. Hij vertelt dat hij niemand heeft, maar dat hij vooral honger heeft. Want naast zijn familie zijn ook alle voorzieningen weg. Geen vee, geen gewassen, niks. Hij leeft van bladeren… Bladeren! Ik knak. Het is drie uur ’s middags, bijna weekend en de zon schijnt, maar ik zit met grote tranen achter mijn computer. Ik zie dit soort foto’s en filmpjes dagelijks. Maar deze raakt me. Ook omdat ik niet begrijp dat mensen (in Nederland) zich niet kunnen verplaatsen in de pijn van een ander. Of misschien durven ze het niet? Hoe kunnen we negeren dat kinderen de dupe zijn van geweld?! Natuurlijk, oorlog is een menselijk iets. Er heeft iemand schuld. Maar de mensen die het meest geraakt worden, zijn mensen zoals jij en ik. Die helemaal niet willen vechten, maar gewoon willen leven met hun gezin, in veiligheid.

Geluk

Op dagen zoals deze besef ik nog meer dat ik ontzettend gelukkig ben. Ik ben veilig. Geen dreiging van oorlog, van mannen die mijn dorp af willen slachten of van bommen uit een naburig land. Hooguit dreiging van inslaande bliksem of de laatste trede van de trap die ik over het hoofd zie. Na zo’n dag kom ik thuis en knuffel ik mijn man en kinderen extra lang. Het maakt me niet uit dat ik de bus miste, dat mijn pakketje weer niet bezorgd is of dat de kat altijd voor mijn voeten loopt. Nee, wij zijn hier gelukkig!

Niet vergeten

Natuurlijk mag je wel eens klagen. Ik doe het dagelijks. Ook hier zijn problemen, sommigen wat groter dan anderen. Maar vergeet niet dat we het hier best goed hebben en dat je moet genieten van wat je hebt en niet mopperen op wat je niet hebt. Vergeet ook niet dat achter ieder journaalitem over oorlog het niet alleen gaat over wie de oorlog moet winnen of wie er schuld heeft. Nee, vergeet niet dat die oorlog ook mensen raakt. Moeders zoals jij en ik. Kinderen zoals de onze. Zij kunnen best wat hulp gebruiken.

Zeg er maar wat van