Eind 2013 trapte ik er weer in: goede voornemens voor het nieuwe jaar. Sportschoolbezoek en hardlopen stonden op 1 en 2 om vervolgens 3 ‘afvallen’ te realiseren. Leuk geprobeerd, jammerlijk mislukt.

Het jaar begon op sportief vlak zo goed. Mijn hardloopschoenen werden twee en soms drie keer per week uitgelaten en ook in mijn zoektocht naar het ideale sportklasje leek ik te slagen. Ik schreef er zelfs blogs over en in de derde blog lijk ik ervan overtuigd dat 2014 mijn sportjaar zou worden. Nu, eind december 2014, maak ik de balans op en ik kan maar één ding concluderen: leuk geprobeerd, jammerlijk mislukt.

Het waren er maar twee!

Waar het precies is misgegaan, weet ik niet. Stom, want zoveel goede voornemens had ik niet. Eigenlijk maar twee die samen vanzelf de derde zouden afvinken.

In oktober liep ik maar liefst 7,8 kilometer in 45 minuten. Ik weet nog dat ik dacht ‘Yes, ik ga het redden dit jaar!’ Maar de uitputting was zo groot en de spierpijn zo heftig, dat ik het hardlopen na die keer niet meer heb opgepakt; de excuses om niet te gaan wél.

En toen ik op een maandagavond na doelloos rondjes rijden om de sportschool weer thuis kwam zonder zweet op m’n rug, heb ik de rit naar de sportschool niet meer ondernomen. Helemaal niet meer. Abonnement zelfs opgezegd.

Geen drol aan

Ik ben geneigd mezelf een doorzetter te noemen. Maar als ik kijk naar mijn vermeende doorzettingsvermogen op sportief vlak, zakken mijn schouders. Geen smoesjes, geen excuses. Het is niet gelukt en geen idee waarom. Punt. Kennelijk vond ik het toch niet zo belangrijk. Ha…dus wél een antwoord.

Vind ik het jammer? Nee, eigenlijk ook niet. Want, zoals Eva in haar blog ‘Goede voornemens zijn niet voor watjes’ al zegt: nadenken over het wel of niet lukken van goede voornemens is óók winst. Eens!

Zo heb ik vorige week eerlijk aan mezelf opgebiecht dat ik hardlopen eigenlijk geen drol aan vind; dat ik het alleen maar doe omdat ik dan lekker buiten ben. En het opzeggen van het abonnement bij de sportschool was slechts nog een handeling toen er een sportschool náást de basisschool van mijn kinderen opende. Waarom nog ’s avonds om 21 uur naar een ander dorp rijden? Verhelderend, hoor, zo’n biecht.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

Nu het jaar 2015 al aan het hek staat, is de verleiding groot om weer goede voornemens op papier te zetten. ‘Nieuwe ronde, nieuwe kansen,’ zou je kunnen zeggen. Maar ik doe het niet. Echt niet. Alleen op zakelijk vlak heb ik een paar doelen geformuleerd. Maar privé? Nee. De nieuwe sportschool waar ik twee keer per week een kort en intensief fitnessprogramma doe, lijkt een match. Maar ik ga niets zeggen over mijn sportiviteit in 2015. En ook niet over andere toch niet-zo-heel-relevante zaken.

In 2015 hoef ik zo ‘alleen nog maar’ liefde en vriendschappen te koesteren en goed voor mezelf en de liefdes om mij heen te zorgen. En dat wil ik goed doen, heel goed.

Dus tóch een goed voornemen. Maar ik laat het bij deze ene. Jullie ook?

Happy 2015!

 

Zeg er maar wat van