Lieve dochter,

Je bent er nog niet, maar ooit hoop ik jouw mama te mogen zijn. Ik vraag me alleen steeds vaker af of ik wel een kindje op wil laten groeien in deze maatschappelijke ellende.

Op dit moment gaat het namelijk niet goed met onze wereld. Mensen doen elkaar expres verdriet en onnoemelijk veel pijn. Zo heeft een aantal mannen vandaag mensen doodgeschoten in Parijs. Waarom? Lieve dochter, ik heb werkelijk geen idee. Waarschijnlijk omdat ze ergens een andere mening over hadden. Ja, dat is helaas al een excuus om iemand te vermoorden.

Als toekomstige mama wil ik je beschermen tegen deze boze buitenwereld. Ik wil je alle mooie dingen van het leven laten zien en laten ervaren hoe het is om liefde te voelen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik zoveel van jou wil gaan houden dat het me pijn doet.

Ik heb vaak over onze toekomst nagedacht. Ik zie mezelf al jouw mooie haren vlechten als je zes jaar oud bent. Dankzij de combinatie van de genen van jouw papa en mij is de kans groot dat het een prachtig rode krullenbos wordt.

Een paar jaar later, als je achttien bent, zie ik ons ruzie maken over je eerste wijntje, je eerste vriendje of vriendinnetje en je eerste sigaret. Papa komt je ophalen van je afscheidsbal op de middelbare school. Gaan we in dat jaar voor het laatst met het gezin op vakantie, omdat je daarna liever met je vriendinnen gaat?

Ik ben benieuwd hoe de wereld eruitziet als jij eenmaal geboren bent. Is er dan nog wel een plek waar je veilig op kunt groeien, zonder oorlog, geweld of racisme?

Je bent nu nog maar een klein sterretje in ons heelal, maar hoe moet het straks als jij er bent? Is de wereld dan nog harder geworden? Of beseffen we dan eindelijk hoe slecht we bezig zijn? Zijn we dan tot de conclusie gekomen dat we met liefhebben veel verder komen dan met haat zaaien?

Ik denk er elke keer opnieuw over na: wat als onze toekomst er door al deze ellende heel anders uit komt te zien? Ik ben bang dat iedereen elkaar naar het leven staat tegen de tijd dat jij geboren bent. Misschien lezen we dan niet eens meer in de krant dat mensen elkaar vermoorden, omdat het gewoon is geworden.

Kon ik je maar alvast op alle vragen antwoord geven, lieve dochter. Niet alleen voor jou, maar ook voor mezelf. Dan wist ik zeker dat ik een klein, lief meisje een mooie plek kon geven om gelukkig in te zijn.

De wereld waar we nu in leven, wil ik je niet aandoen.

Liefs,

Je toekomstige moeder

6 reacties

  1. Esther Lilyrose

    Prachtig geschreven. Als moeder weet ik hoe je je voelt. De wereld is verrot. Ik heb daar ook een tijd mee zitten worstelen. Maar weet je? Het is nog niet te laat. WIj als ouders, kunnen kinderen op de wereld zetten die het verschil maken. Wij kunnen ze zelf het goede voorbeeld geven door ons in te zetten, en ze leren hoe ze dat ook kunnen doen. Wij maken wereldverbeteraars!

    Beantwoorden
  2. Karen

    Gabriella,

    Mooie tekst! Kreeg er kippenvel van. Ik ben een moeder van 2 kinderen (dochter 7,5 en zoon 4,5) en met name sinds vorig jaar ging ik ook wel eens mijmeren over hoe de wereld er uitziet als zij groot zijn. Als mijn dochter dan uit school komt en vertelt over Malala en de nobelprijs voor vrede, ben ik er weer van overtuigd dat er meer mensen op de aarde zijn die goed zijn dan slecht. Alleen die slechte mensen zijn zo overheersend! Ik geef mijn kinderen 3 belangrijke waarden mee: we delen met elkaar, we zijn aardig/lief voor elkaar en we helpen elkaar. Laten we dat allemaal doen!

    Beantwoorden
  3. @Gabvr

    Hoi Karin,

    Bedankt voor de complimenten! Ik denk dat die drie waarden een prachtig begin zijn van een mooiere samenleving. Dat is toch waar het omdraait.

    Groetjes,
    Gabriëlla

    Beantwoorden
  4. Chantal

    Het gekke is: kinderen zijn zo leuk! Hoe komt het dat ze als volwassenen soms zo verrot zijn? Een ander thema waar ik me trouwens nog meer zorgen over maak is de vervuiling van milieu en vernietiging van natuur. Ook niet iets om vrolijk van te worden. Ik zie een spotprent voor me: we gaan vechtend, feestend en vervuilend ten onder (onder de zeespiegel bijvoorbeeld 😉
    Toch heb ik een heel lief zoontje. Want kinderen zijn zo ontzettend leuk… En ik hoop dat we ze kunnen meegeven dat er ook mooie dingen zijn en dat zij hun steentje kunnen bijdragen aan een mooi(ere) wereld!

    Beantwoorden
  5. Deborah

    Beste Gabriëlla,

    Wat prachtig geschreven en zo herkenbaar.
    Ik heb altijd getwijfeld over kinderen in deze wereld neer te willen “zetten”, ik ben zelf
    een heel gevoelig mens en vind de wereld waarin we leven eigenlijk geen wereld om prachtige, pure zuivere kinderzielen in “neer te zetten”.
    Uiteindelijk omdat ik nooit de juiste zielsverbondenheid met een partner heb gevoeld,
    nooit die man heb gevonden, waarmee ik eventueel kinderen had kunnen krijgen, ben
    ik nu op mijn 50e alleenstaand en kinderloos, waar ik vaak in- en in verdrietig om ben,
    maar soms troost ik me met de gedachte dat ik toch al heel vaak het gevoel had geen
    kinderen in deze vaak wrede wereld neer te hebben willen “zetten”.
    Ik werk met jonge kinderen waar ik heel veel plezier en liefde uithaal, maar als ik naar
    die kleine vaak nog pure kinderen kijk, denk ik regelmatig; wat moeten jullie nog allemaal
    mee gaan maken in het leven in deze wereld.

    Deborah

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van