Ik heb een vriendin. Al weet ik dat niet zeker. Ja, ik heb wel vriendinnen, maar ik weet niet of zij er één van is. Het is niet dat ik haar niet aardig vind, maar we gaan de laatste tijd niet meer met elkaar om als vrienden.

Haar leven

Zie je, mijn vriendin heeft haar leven niet op orde. Haar appartement ligt vol met vuilnis omdat ze te lui is om het naar buiten te brengen, of het zelfs maar te verzamelen in zakken. Ze eet ongezond, waardoor haar huid heel slecht wordt en ze steeds meer aankomt. Ze heeft een baan waarbij ze onregelmatige tijden maakt, meestal ’s nachts. Hierdoor ligt ze hele dagen in bed en is ze totaal haar ritme kwijt. En dat is allemaal helemaal niet erg, als dat is wat ze wil. Maar mijn vriendin is ongelukkig. Doodongelukkig.

Regelmatig komt ze vertellen hoe ze zich voelt. We praten iedere dag, want ze is vrijwel altijd online. Ze vertelt dan dat ze graag een vriend zou willen hebben. En een nieuwe baan en een mooi lichaam. Ze zou graag ergens anders wonen en alle zooi achterlaten. Weer helemaal opnieuw beginnen. En ik geef haar groot gelijk.

Ze vraagt mijn advies

‘Es, wat moet ik nou?’ klinkt het. En daar ga ik. Ik vertel haar lekker te gaan sporten. Dan voelt ze zich beter en valt ze ook nog eens af. Lekker veel water drinken, dat is goed voor je huid. Hier is een leuk kookboek, dan kun je gezond koken voor jezelf. En kijk, hier is een baantje dat aansluit op jouw opleiding, probeer het eens! Ik maak een schoonmaakschema voor haar appartementje, waarbij ze in twee weken weer alles op orde heeft.
En mijn vriendin… doet helemaal niets.

Ze komt met tegenargumenten: ‘Ja, maar ik heb nog helemaal niet zo veel ervaring als er in deze vacature staat. En sporten is stom. En water is vies. En vitaminen ook.’ Zin voor zin zaagt ze de poten onder mijn peptalk uit. Ik geef het op.

Het cirkeltje

Dit is het cirkeltje waar ik nu al jaren in zit met mijn vriendin. In het begin had ik medelijden met haar. Ik voelde enorm met haar mee. Ze zat vast en ze was ongelukkig. Ze had gewoon een duwtje in de goede richting nodig…

Tot ik merkte dat ze niet verder wíl. Inmiddels zit ze tegen een depressie aan en ze wil geen hulp zoeken. Ze wil niet naar de huisarts, want dan moet ze vrij regelen en dat is zo’n gedoe. Het is alsof ze liever lui is dan gelukkig. En steeds weer komt ze naar me toe voor advies. ‘Es, wat moet ik nou?’

Toen merkte ik dat we geen vrienden waren

Zij weet overigens nauwelijks waar ik mee bezig ben. Ze vraagt vrijwel nooit naar me, en onthoudt ook niets van wat ik zo af en toe vertel. Ik ben geen vriendin, ik ben een klaagmuur, een psycholoog. En laat ik daar nu niet voor zijn opgeleid.

Ik geef geen antwoord meer

Het is me teveel. Ik vind het heel rot van mezelf, want zo zit ik totaal niet in elkaar. Maar ik merkte hoeveel tijd en energie ik erin stak. Tijd en energie die ik eigenlijk niet heb. Mijn eigen gezin begon eronder te lijden. Het gaat gewoon geen kant op en het begint mijn leven te beheersen. Dus ik kies nu even, heel egoïstisch, voor mij en mijn gezin. Ik begrijp dat zij meer ellende heeft dan ik, maar ik weet het echt niet meer…

Ik maak me wel eens zorgen dat het nu ècht bergafwaarts zal gaan met haar. Maar als ik haar spreek, lijkt er niets te zijn veranderd. Ze probeert me weer mee te trekken in het cirkeltje door advies te vragen. Ik zeg nu dat ik het ook niet weet. Het liefst zou ik haar nog iets meegeven, maar ik bereik haar niet meer.

Wat denk jij? Als iemand je zo mee trekt in de ellende, is het de vriendschap dan wel waard? Ben ik een slechte vriendin? Wanneer laat je iemand los? Wat zou jij doen? Ik kan ook wel wat advies gebruiken…

5 reacties

  1. kurai77

    Mensen willen geen advies, dat geeft teveel druk, ze willen een luisterend oor, niets meer. Ze weten dat ze moeten veranderen, maar alles wat een ander oppert is aan dovemansoren. Wat je kan doen is haar meenemen, uitnodigen, zodat ze ziet wat anderen doen, haar betrekken in je leven en niet proberen haar leven te veranderen. Haar het gevoel geven dat ze een vriendin heeft, eentje die luistert en niet probeert haar te veranderen, eentje waar ze zich prettig bij kan voelen en naar toe kan, zodat ze over jou een positief gevoel krijgt en dat dan hopelijk ook zelf probeert na te streven, leef je eigen leven, vertel op jouw beurt over jouw tegenslagen en hoe je daar mee om gaat zonder het op haar te projecteren, blijf jezelf en nodig haar uit in je leven. Laat de taak als oplossingbedenker varen, dat frustreert je alleen maar en helpt haar niet. Als het echt uit de hand loopt is het zaak voor een interventie en grotere stappen.

    Beantwoorden
  2. Andrea Pronk-De Palm

    Herkenbaar! Zo nam ik al weer een jaar of 10 geleden – in goed overleg – afscheid van mijn “beste vriendin” na 17 (!) jaar. Mijn “advies” 😉 : maak het bespreekbaar. Als dat niet gaat omdat één van beide partijen niet voor redelijkheid vatbaar is of te veel in haar eigen wereld zit, schrijf het op! Ik heb destijds in een mail geschreven dat ik het gevoel had, dat we beiden niet zo veel meer hadden aan de vriendschap en of het niet beter zou zijn dat we elkaar los lieten. Daar kreeg ik een positief antwoord op – zij had blijkbaar hetzelfde gevoel! Belangrijk is wel dat je het in de bewoording bij jezelf houdt (“ik heb het gevoel dat”, “ik vind”) en dat je elkaar op geen enkele manier verwijten maakt. Die verleiding is groot, want je bent ook maar mens en de frustratie heeft al toegeslagen, maar doe het niet! Het is veel beter om op een positieve manier uit elkaar te gaan.
    Haar verjaardag staat voor altijd in m’n geheugen gegrift, maar we doen niet meer aan verjaardagstaarten. Ik weet niet hoe het met haar gaat en zij niet hoe het met mij gaat, want ze doet niks met social media. Ik mis haar nog steeds regelmatig en dat is soms best moeilijk. Maar ik sta nog steeds achter onze beslissing en kan alleen maar hopen dat het haar goed (beter) gaat.
    Een psycholoog legde me eens uit dat vriendschappen horen bij perioden in je leven. Dat houdt in dat je soms afscheid móet nemen, simpelweg omdat je leven – of dat van je vriend(in) verandert. Schijnt erbij te horen, dat scheelt dus weer in het schuldgevoel 😉
    Overigens: sterk stuk, knap geschreven!

    Beantwoorden
  3. Metta

    Interessant vraagstuk wat schijnbaar bij meer mensen terug komt. Een interessant boek vond ik ‘problemen lasten bij wie ze horen’. Uiteindelijk kun je niet alle problemen in de wereld oplossen

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van