Elke keer toch weer een ongemakkelijk momentje: de eerste date met meneer X loopt ten einde en de rekening verschijnt in beeld. Tja.. en nu? Betaalt meneer X? Jij? Allebei?

De galante optie is dat meneer X zonder blikken of blozen zijn knaker uit zijn achterzak vist en betaalt. En hij maakt er geen woorden aan vuil. Hij vraagt niet of jij ook 8 euro en 35 cent wil ophoesten. Voor de vrouw zijn er dan meestal drie opties: a) Je sputtert tegen en legt resoluut de helft neer. Jij wilt hem niets verschuldigd zijn en/of vindt het een conservatieve gedachte dat de man ‘hoort’ te betalen. b) Je sputtert voorzichtig tegen, maar eigenlijk ben je niet van plan om bij te lappen. Je wilt slechts de indruk geven dat je geen profiteur bent. c) Je negeert wat er gebeurt en begint te lullen over de weersomstandigheden.

De man die een ei zou scheren

In deze moderne tijd gebeurt het steeds vaker dat de man een financiële bijdrage van de vrouw verwacht. Vrouwen verdienen immers zelf een prima boterham én je bent tenslotte allebei op date. Iets minder galant misschien, maar eigenlijk wel eerlijk. Ik kan daar mee leven.

Maar… er bestaat ook nog een hele andere soort man: de lompe boer, de krentenweger, de man die jou de hele fù-cking date laat betalen. De eerste date. Die hij geïnitieerd heeft. Serieus, bestaan die mannen echt? Yep. Die bestaan. En ik heb bewijs: een bonnetje van een niet nader te noemen café in Utrecht.

Er was eens… een gierige prins

Het begon allemaal als een romantisch sprookje. Ik ontmoette de knappe Boer X op een verkapte Amsterdamse datingssite en direct hebben we een gesprek over ballonfiguren. Uiterst potentieel dus. Binnen 10 minuten vraagt hij mij mee op date voor het aankomende weekend. Score! “Hoe ga ik je herkennen in de mensenmassa op Utrecht Centraal?”, vraag ik. Geen zorgen, hij zou de man met de ballonnen zijn.

En dat klopte. Met een clown en een leeuw op een stokje staat Boer X mij op te wachten. +1 voor Boer X. “De heliumballonnen waren me te duur, die kosten een tientje”. -1 voor Boer X. Zoiets zeg je niet hardop. Hier had ik al moeten opmerken dat ik met een nijpnaars te maken had. We gaan koffie drinken, kletsen, lachen, borrelen en ouwehoeren. Leuke gesprekken, geen moment van ongemakkelijkheid, niets aan de hand. Rond etenstijd kijkt hij op zijn mobiel; een vriend appt of hij komt eten. Ik wacht en verwacht een ‘Heb jij al plannen voor het eten?’ of een ‘Ik vind het veel te gezellig met jou’. In plaats daarvan krijg ik een ‘Wil ik wel heen, zullen we zo gaan?’. Goed. Verkeerde inschatting. Laten we gaan. Hij vraagt welke ballon ik het leukste vind. Een beetje verward door deze vraag, antwoord ik dat ik het leeuwtje leuk vind. Jammer voor mij, ik krijg het clowntje aangereikt. De leeuw neemt hij zelf weer mee. Ik kijk hem aan en probeer alle mogelijke verklaringen te verzinnen voor wat er zojuist gebeurde. Waarom neemt hij weer één ballon mee? Zijn vriend houdt enorm van leeuwen? Hij houdt zelf enorm van leeuwen? Hij heeft hierna eigenlijk nog een date en zij houdt enorm van leeuwen? Zijn oma houdt van leeuwen? Zijn oma houdt van opblaasbare dieren in het algemeen?

“Ik betaal wel”

We lopen naar de bar om af te rekenen. “Ik zal wel betalen, aangezien jij helemaal naar Utrecht bent gekomen”, zegt Boer X. Ik antwoord zachtjes: “Ach, dat is een kleine moeite hoor”. Maar ik vind wel dat hij een punt heeft, dus ik zeg niet meer dan dat. Ik pas heel voorzichtig optie b toe, door te doen alsof ik mijn portemonnee pak. Waarop Boer X besluit om zijn hoffelijkheid op een andere manier te uiten. Hij pakt de zielige clown op stok uit mijn handen, zodat ik mijn handen vrij heb om mijn portemonnee te pakken en af te rekenen. Hij staat erbij en kijkt ernaar. Met in beide handen één ballon. Het is mijn eer te na om een paar euro op te eisen. “Ik vond het heel gezellig, we houden contact!”, zegt hij. “Ja”, antwoord ik zonder enthousiasme en ik loop met een clown in mijn tas richting station. Hij fietst weg met zijn leeuw. Vermoedelijk om deze terug te brengen naar de winkel en zijn geld terug te vragen.

‘Een slimme meid is goed voorbereid’

In de trein terug zit ik er eens over na te denken: stel nou dat het om een fiks bedrag was gegaan, zou ik hem dan ook zo schaapachtig hebben laten toekijken? Waarschijnlijk niet. Ik besluit om een plan te verzinnen voor toekomstige awkward-einde-van-de-date-betaal-momentjes.

Situatie 1. Hij biedt twijfelend aan om alles te lappen.

Mooie suggestie. Als ik hem zie zitten dan bied ik aan om de volgende keer te betalen. Zo niet, dan stel ik voor om mijn eigen deel te betalen. 

Situatie 2. Hij legt gelijk zijn deel neer en wacht op mijn bijdrage.

Ik betaal mijn deel en ik acht de kans klein dat dit evolueert in een bloeiende romance.

Situatie 3. Zodra de rekening komt maakt hij geen aanstalten om af te rekenen.

In dat geval zeg ik: “Zullen WE contant betalen of pinnen?”. Is deze hint niet duidelijk genoeg en is zijn iPhone interessanter, dan is de kans reëel dat hij mij niet zo ziet zitten. Ik leg mijn deel dan neer en loop weg. In de trein app ik een ‘doei’ en verwijder zijn nummer. In het geval hij zijn eigen deel of met een lang gezicht het gehele bedrag betaalt, betaal ik ook mijn helft. In beide gevallen weer gevolgd door een ‘doei’.

(Note to self: áltijd pinnen vóór een date)

Once in your lifetime experience

Er is gelukkig maar een kleine kans dat jij ooit in situatie 3 belandt, laat staan dat ik dat geluk nòg eens heb. Uit een, waarschijnlijk kwalitatief hoogstaand, Europees onderzoek van PARSHIP komt namelijk naar voren dat slechts 1% van alle mannen de vrouw durft te laten betalen bij de eerste ontmoeting. ‘Durft’ staat er ook echt.

Wat een geruststelling, niet waar? Die ene procent heb ik in ieder geval al gehad. Ik kan nu nog met minstens 80 mannen daten voor ik weer een lompe krent tegenkom.

2 reacties

  1. Carl

    Gewoon delen die rekening! Dat laat aan de man zien dat je voor jezelf kan zorgen en zo is er bij de eerste indruk al een impressie.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van