De deeleconomie wordt het helemaal, dat is in allerlei toekomststudies te lezen. Vroeger leerde ik dat van ruilen huilen komt, maar delen is heel andere koek. Vooral de deelauto heeft mijn hart gestolen.

Een deel-professional liet onlangs in een interview vallen dat we ons leven in de toekomst zó efficiënt indelen, door te delen, ruilen en hergebruiken, dat we überhaupt geen baan meer nodig hebben. Naïef? Ik denk van wel. Het doet me in ieder geval denken aan een gesprek dat ik had met mijn vader. Hij vertelde me dat in de jaren zeventig (correct me if I’m wrong) er gedacht werd dat robots in de toekomst ons werk zouden overnemen. En wij mensen zouden onze dagen inmiddels spenderen vol dutjes, champagne en andere hobbydingen.

I love robots

De realiteit laat een ander resultaat van deze robotdroom zien. De enige tastbare robots die ik bij mensen thuis zie, zijn stofzuigrobots (waar ik een groot fan van ben). De automatisering heeft natuurlijk wel een enorme vlucht genomen, maar werken doen we met z’n allen naar mijn idee harder dan ooit. De mens is van nature op zoek naar gemak en dat wordt met de automatisering steeds makkelijker. Al zegt iedereen dat we delen omdat het zo goed is voor het milieu en we de grondstoffen niet uit willen putten. Mooie reclamepraatjes, maar we willen gewoon wanneer het ons uitkomt ergens gebruik van maken. On demand moet het te regelen zijn. Computerrobots regelen dat voor ons. I love it.

Technologie regelt het

Technologie wordt ons zesde zintuig. Inmiddels is ook mijn smartphone aan mijn hand vastgegroeid. Zodra het batterijniveau onder de 50 procent komt, word ik zenuwachtig. Een telefoonoplader is bijna belangrijker dan mijn paspoort op vakantie. En die deeleconomie valt of staat ook met technologie. Platforms, marktplaatsen en apps brengen vraag en aanbod bij elkaar en regelen een eenvoudig betaalsysteem.

Lekker goedkoop ook…

Lekker goedkoop ook, want voor die ene keer per jaar dat ik een boormachine nodig heb, wil ik er immers geen aanschaffen, maar lenen bij de buren via Peerby. Daarnaast kook ik suikervrij en kan ik anderen die moeite besparen door porties aan te bieden op Thuisafgehaald.nl. Ook zakelijk wordt er volop gedeeld: werkplekken en koffieapparaten zijn favoriete hangouts van zzp’ers. In Amsterdam fiets ik veel, maar een familiebezoek in Brabant doe ik toch het liefst met de auto. Het openbaar vervoer en ik doen geen zaken. Maar om voor dat ene ritje per maand nou een auto voor de deur te hebben staan is wel erg overdreven. Ik ben dan ook fan van de deelauto. Maar dan wil ik wel de auto inleveren op een andere plek dan mijn startlocatie. Tot nu toe moet ik bij iedere aanbieder de auto weer inleveren op de startlocatie. Behalve bij Car2Go, maar die zitten alleen in Amsterdam en daar heb ik dus al de fiets. Als ik inlevervrijheid krijg doe ik zeker mee.

Tijdelijke hype?

Soms kom ik mensen tegen (die een stuk ouder zijn dan ik met mijn 28 lentes jong) die er niet in geloven. Die deeleconomie, ook wel de circulaire economie genoemd, is volgens hen een tijdelijke hype. Want auto’s delen is toch vies. En hij moet voor de deur staan, anders moet al het speelgoed van kinderen meegesleept worden. ‘Als mensen boven de dertig zijn trekken ze weg uit de stad, komen er kinderen en worden er een of twee auto’s op de oprit gestald’, hoor je dan. Maar volgens mij vergeten zij dat toekomststudies juist voorspellen dat het aantal eenpersoonshuishouden fors gaat stijgen, een kinderwens echt niet altijd aanwezig is en de urbanisatie alleen maar toe gaat nemen (goed nieuws voor de prijs van mijn huis). Stadse ingrediënten die de deeleconomie kunnen laten slagen. En wie ervoor kiest om ver weg op het platteland te wonen heeft inderdaad een auto nodig. Ben ik de enige of staan er meer mensen met mij te popelen om er lekker op los te delen?

één antwoord

Zeg er maar wat van