Ik houd ervan, prachtige hoge hakken die je benen langer maken en ze lekker doen opvallen. Maar wat doe je als je voetbalknieën hebt en elk moment je enkels verzwikt?

Geef je je over aan de “gezondheid-sandaal” of ga je over op de comfortabele wandelschoen? Want tsja, lekker lopen is natuurlijk belangrijk, maar mijn uiterlijk ook. Helaas ben ik gezegend met een raar lijf. Ik ben hypermobiel en zwabber daardoor een beetje onstabiel op de benen. Van kinds af aan verzwikte ik mijn enkels en viel regelmatig op mijn knieën, die daardoor een blauw en gebutst uiterlijk kregen. Ik kreeg daarom zware schoenen aan, die goed en geschikt voor mijn voeten moesten zijn. Heel verantwoord natuurlijk, maar wat voelde ik me lomp en ongelukkig op die dingen.

Dromen

Ik droomde van prachtige hoge hakken waarin mijn slanke benen mooi uit zouden komen en ik me bevallig zou voortbewegen. Dat ik als tiener niet bepaalt slank en zeker niet bevallig was vergat ik even. Als ik later groot zou zijn zou ik alleen maar hoge hakken aanschaffen en ze nóóit meer uitdoen. Het zou een kwestie van oefenen zijn om er goed op te kunnen lopen en dat zou mij natuurlijk lukken. De hakken zelf waren niet eens zo belangrijk, maar het gevoel dat ze me gaven wel, vrouwelijk en machtig. Kortom, tussen mij en de hakken zou het echte liefde zijn.

Een kast vol

Ik heb het geprobeerd hoor, echt. Hoge hakken kopen en erop lopen. Helaas kwam ik soms zelfs het tuinpad niet af en bleken ze toch niet zo handig als ik de trein moest halen. Ik bleef zwikken en vallen en mijn prachtige hakken werden op een gegeven moment alleen nog maar uit de kast gehaald als ik een feestje had. “Zit-schoenen” werden het. Ik kon nog net de feestruimte bereiken om daarna met kramp in mijn tenen tegen een muur te hangen of op de bank neer te storten. Ik hield het niet vol om met pijn aan mijn voeten de avond door te komen en niet stabiel op mijn benen te kunnen staan. “Wie mooi wil zijn moet pijn lijden” zegt men. Nou dat ging me in de praktijk toch iets te ver. De liefde voor de hoge hak ging toch een beetje verloren.

Bewondering

Ik bleef vrouwen bewonderen die er prachtig uitzagen op flitsende hoge hakken, maar heb me erbij neergelegd dat dit voor mij niet weggelegd was. Sneakers, laarzen, kleine hakjes, alles trok ik aan, maar mijn verhouding met schoenen bleef altijd een beetje moeilijk. Echt lekker lopen op mooie schoenen lukte me niet langer dan een dag. Daarna kreeg ik vaak pijn, blaren, of rare tenen. Ik wisselde daarom mijn schoenen vaak af. Op vakantie gaan er extra schoenen mee. Niet voor de mooiigheid maar voor de praktische kant.

Ontdekking

Afgelopen zomer was ik in een schoenenzaak en had de halve winkel gepast. Niets zat me lekker of zag er een beetje goed uit. “Heb je schoenen die onder een broek of een jurkje passen, waar ik op kan lopen en waarbij ik er niet uitzie als een akela?” vroeg ik de verkoopster wanhopig. “Ja, deze” was het antwoord en ze wees me op een paar Panama Jacks met sleehak. “Daar kan ik nooit op lopen” verzuchtte ik, maar ze haalde me over om ze te passen. Wauw! Zonder te zwikken of te zwabberen paradeerde ik door de winkel. Ze voelden aan als pantoffels en nergens een centje pijn. Natuurlijk heb ik ze meteen gekocht. Nooit een dag spijt van gehad en meteen fan geworden.

Gevoel

Het gevoel dat ik nu krijg als ik op mijn Panama Jacks loop is fijn. De zomer kom ik nu dus tevreden door en voor de winter zoek ik nog een alternatief. Natuurlijk zijn er veel belangrijkere dingen als schoenen en uiterlijkheden, maar ken jij dat ook? Dat een paar schoenen of een kledingstuk je een bepaald gevoel kunnen geven? Lomp, vrolijk, mooi of juist onzeker. Ik ben erg benieuwd naar jou ervaringen. Enne, heb je een goede tip voor het “Panama Jack gevoel” in de winter? Stuur maar door please!

Zeg er maar wat van