Ik stap een stampvolle, naar bier en zweet ruikende kelder in waar slechte muziek veel te hard staat. Er wordt moeilijk bewogen op in skischoenen gehulde voeten.

De meerderheid van de aanwezigen heeft duidelijk een biertje te veel op en en toch begin ik te glimlachen. Dit is nou après-skiën en ik houd ervan.

Poedersneeuw

Ieder jaar kijk ik er weer naar uit. Lekker een weekje naar de bergen om de frisse berglucht op te snuiven. Een week waarin mijn werk gewoon even niet meer bestaat. Waarin mijn sociale verplichtingen op een laag pitje staan. Een week waarin ik niets hoef, behalve te genieten van het geluid dat mijn ski’s maken zodra ze over de poedersneeuw glijden. Eenmaal op de piste is mijn hoofd leeg en kan ik alleen nog maar bezig zijn met mijn afdaling. Of met het terugvinden van mijn ski’s omdat ik uit balans ben geraakt en languit in de sneeuw lig. Tip: pootje over met ski’s aan je voeten is mission impossible.

Oncomfortabel

Wat ik minstens zo lekker vind aan de wintersport, is de beloning aan het eind van iedere dag. De eerste slok, van welke alcoholische versnapering dan ook, smaakt zoeter dan een Hollandse aardbei, is kouder dan de strengste vorst en is lekkerder dan het uittrekken van mijn oncomfortabel zittende skischoenen. Hoewel dat laatste gevoel wel op een goede tweede plek komt trouwens. Onder begeleiding van de door DJ Hanz slecht aan elkaar gekletste muziek, kan mijn après-ski echt beginnen.

Brullen

Na een biertje of drie voel ik gelukkig mijn skischoenen niet meer en waag ik een voorzichtig dansje. Mijn vriendin doet gezellig een poging mee en ondertussen klinken onze pullen er op los. Tegen die van elkaar, tegen die van onze vrienden, maar ook tegen die van onze kroeggenoten. De stemming zit er al snel in en de vriendengroep waarmee ik ben begonnen, breidt zich langzaam uit tot iedereen die, net als ik, in zijn skischoenen, bezwete skikleding, met verwarde haren en uitgelopen mascara staat mee te brullen over “Eisbären die wir wollen sehen”.

Gelijk

De advocaat, de bouwvakker, de student, de gepensioneerde. De homo, de hetero, de zekere, maar ook de onzekere. We staan allemaal naast elkaar. Arm in arm, schouder aan schouder. Zonder oordeel. De komende paar uur zijn we allemaal even gelijk. We hebben allemaal dezelfde pijn in onze voeten, ruiken niet anders dan de bierdrinker naast ons en we hebben onze dag hetzelfde beleefd.

Positieven

Allemaal leuk die verbroedering tijdens zo’n apres-ski, maar de volgende ochtend, in de overvolle gondel naar boven, kom ik altijd snel weer bij mijn positieven. De kegel van mijn buurman, het onhandige snowboard dat teveel ruimte inneemt en rugzakken die tegen mij aan schuren. Alles in mij schreeuwt om meer ademruimte. Waar ik de hele wereld gisteravond nog gewillig omarmde, staat iedereen nu ongewenst in mijn personal space. Ik wil frisse berglucht ruiken en de vrijheid van de afdaling voelen.

En toch, aan het eind van de dag laat ik mij weer raken door de ijspegels die de après-skicupido lukraak in het rond schiet. Ik til mijn bierpul op en proost. Met iedereen die ik tegenkom. Want voor vanavond zijn we allemaal weer even gelijk. En daarom houd ik van de après-ski.

3 reacties

  1. Erwin

    Prachtig stuk Kim! Heel herkenbaar… en ja… dat eerste drankje die op je wacht daar “in het hutje, hutje, hutje op de hei” daar kan geen aardbei tegenop!.

    Beantwoorden
  2. Kopijkat

    Leuk verhaal! Ik moest gelijk denken aan een stripje van Fokke en Sukke die de polonaise lopen in een skihut en verzuchten; “Boven de boomgrens gebeuren er rare dingen met je muzieksmaak”. Dat dus.. 😉

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van