Ik ben iemand die de trein verkiest boven de auto. Ja, ook ondanks alle haperingen van de NS en ProRail, maar afgelopen week werd mijn treinreislust wel heel erg op de proef gesteld.

Dinsdag 24-2; een goed begin

Nadat de regen de slaap uit mijn ogen spoelde (en mijn mascara tot aan mijn kin), kwam ik op het station tot de ontdekking dat mijn favoritje, de sprinter naar Leiden, niet rijdt. De hele week niet. Omdat er tussen Leiden en Den Haag iets wordt gedaan met het spoor. Ach. Ik ben toch die doorgewinterde treinreizigster, dus dat wordt gewoon een onderbroken ritje naar Leiden.

Was ik me toen al maar bewust van het dreigende gevaar. Dan had ik me kunnen wapenen.

Volle coupé

Na mijn overstap stommel ik door een verrassend druk treinstel. Dan zie ik haar, het eerste teken: nogal breeduit zit ze in een vierzit. Een zwart met roze accenten boodschappenkarretje staat op de stoel voor haar. Ik kijk het treinstel verder rond. Er is niet echt veel keus en hier kan ik toch bij het raam en achteruit, zo heb ik het graag. Ik wurm me langs haar karretje en schuif naar het lege plekje. Ze glimlacht nog wel. Haar karretje blijft staan. In de vierzit naast ons blijken haar oma en moeder te zitten. Ook breeduit. Ook met een boodschappenkoffertje.

Het besef

Vlak voor Duivendrecht wordt de dochter onrustig, ze doet haar sjaal om en trekt haar jas recht. Trekt nog een keer aan de roze gespen van haar meezeul-tas-op-wieltjes.

“Amsterdam RAI is na dit station mam, dan moeten we eruit. Zullen we anders nu alvast bij de deuren gaan staan?”
Oma reageert: ”Nou, we hebben tijd genoeg hoor en ik moet eerst nog naar het toilet.”
De dochter tettert hoopvol naar haar moeder: “Ik hoop dat de Action er ook weer is, hun goodybag van vorig jaar was echt goed.”
Dan komt oma weer terug. Ze ploft op de bankjes.
“En?” vraagt moeder, “was het een beetje schoon?”
Oma haalt de schouders op. “Ach tja, wat kan ik ervan zeggen hè…”
“Ja, waarom ga je dan in de trein?!” vult dochter aan, “je kan toch ook daar gaan.”
Waarop oma met luide stem en hoorbaar voor de ganse coupé: “Ja, maar zo lang kan ik mijn plas niet meer ophouden hoor.”

Dan komt het besef. De verklaring voor de met vrouwen volgeladen coupés. De boodschappenkoffertjes in waanzinnige kleursamenstellingen. “Daar” is (denk jaws’s tune) de HUISHOUDBEURS!

Woensdag 25-2; hulp is onderweg..line

Woensdag stap ik rond 11.00 in de trein richting Leiden. Dat probeer ik althans. Ik kan nog net een staplek bemachtigen tussen vooral, je raadt het al, boodschappenkoffertjes en vrouwen. Wauw. Het is nu wel heel erg druk. Gezien mijn treinreizigsterervaring weet ik precies waar ik moet zijn om even mijn frustraties te uiten. Dat doe je (natuurlijk) bij het twitter/ webcareaccount @ns_online.

ns_online_en_de_huishoudbeurs1 ns_online_huishoudbeurs_2

 

Hier werd ik weer blij van. Alles wat NS en Prorail fout doen, plus het leed van de medereizigers, maakt @ns_online weer goed. Webcare van de NS heeft me deze treinrit gered. ^MR heeft ervoor gezorgd dat ik niet waanzinnig wauwelend in Leiden aankwam.

Het is nog niet voorbij

Met een lach stap ik woensdagavond de trein in. Slimmerd als ik ben (mag ik dat van mezelf zeggen, ja dat mag ik van mezelf zeggen), koos ik de intercity. Die raast station Amsterdam RAI voorbij. Heerlijk!

Het is even zoeken, want spits en dan is het gewoon druk, maar ik vind een mooie plek (juist, achteruit en voor het raam). In de vierzit naast me reizen twee oudere dames vooruit. Duidelijk van een andere soort dan alle dames vanmorgen: Backpack, bergschoenen, praktische workerbroeken. De één schilt nauwkeurig een appeltje voor de ander. Sinaasappelschillen liggen in het zakje. Het verklaart de frisse citruslucht in de coupé. Zo intiem samen, zoals alleen partners dat kunnen zijn. Ik geniet van de rust, hun kalmte en het ritme in de treingeluiden. Dan scheurt de conductrice al mijn treinreisvreugde doormidden: “Dames en heren, deze trein zal een extra stop maken op Amsterdam RAI…..”

Wat rest is

Een wederom overvolle trein. Met gevulde boodschappenkoffertjes. Barstensvol met alle giveaways en koopjes. De vrouwen tetteren door elkaar en gillen dingen als:
“Het ruikt hier naar gaarkeuken!” (nee muts, sinaasappel!)
“Nou, ik laat mijn karretje gewoon hier staan!” (daarmee het gangpad blokkerend, de hele rit houdt ze vervolgens haar kleinood met wit geknepen knokkels vast).

Mijn buurvrouwen zitten geschokt met elkaars handen ineengevouwen naast elkaar. Ik had ze nog weten te waarschuwen. “Zet jullie schrap, De Huishoudbeurs stroomt leeg.”

Te veel van het goede

Ondanks dat ik er zelf nooit naar toe zou gaan en de meeste van mijn vrienden ook niet, zie ik wel dat De Huishoudbeurs na zoveel jaren nog zoveel dames trekt. Ja, ook hele lieve dames uit mijn eigen vrienden- en familliekring. Dus kudos voor De Huishoudbeurs en een felicitatie is zeker op zijn plaats als je dit al 70 jaar lang weet te presteren.

Wat mijn naar De Huishoudbeurs gaande vriendinnen en familie betreft. Echt, ik vind ze lief. Echter, als ze met zijn zovelen zijn; dat is voor mij te veel van het goede. Ik besluit een dag thuis te werken en de auto voor die afspraak in Den Haag te pakken. Ik zal de gesprekjes met @NS_online missen, maar ik heb mijn portie treinreisellende wel even gehad.

Hoe zit dat met jou? Ben jij wel eens gered door een fijne webcare? Of juist niet? Of (doe eens gek) heb je argumenten waarom ik wél naar De Huishoudbeurs moet gaan? Ik lees het graag van je terug!

(ps, vrijdagavond verneem ik via NOS dat de rai volgestouwd staat met, je raadt het al: bepakte boodschappenkoffertjes en huishoudbeursvrouwen. Reden? Je raadt het waarschijnlijk wederom al; wisselstoring. Ik heb, terwijl ik van mijn glas witte wijn nipte en mijn dekentje herschikte (als een echte huismu(t)s), nog even aan ze gedacht; mijn helden van @ns_online en vooruit, ook nog even aan de verdwaalde huishoudbeurskudde, ik hoop dat ze hun weg naar huis uiteindelijk goed gevonden hebben).

Zeg er maar wat van