Natuurlijk zou ik meteen iemands leven redden als ik er toe in staat zou zijn. Jij toch ook? Ook als dit het doneren van een orgaan betekent ná je overlijden?

“Iedereen van 12 jaar en ouder kan zich registreren als orgaandonor. Of je nu jong, oud, groot, klein, dik, dun, gezond of ziek bent,” lees ik in de folder over orgaandonatie. Ik pakte deze folder mee toen ik in het gemeentehuis mijn paspoort moest verlengen. Rond dezelfde tijd moest mijn kind bij biologieles op school een stelling over donor zijn verdedigen en op twitter las ik een wanhopige oproep van een vrouw die op zoek was naar een nieuwe nier. Redenen genoeg om weer eens even bij dit onderwerp stil te staan. Let wel, ik beperk me in dit artikel over het afstaan van je organen of weefsel ná je overlijden. Je kunt ook bij leven doneren, maar dat brengt weer andere beslissingen en overwegingen met zich mee.

Waarom?

Al vanaf mijn 17e ben ik donor. Tijdens mijn schoolcarrière liep ik stage op een school voor blinde en slechtziende kinderen. Sommige kinderen zouden geholpen kunnen worden met een hoornvliestransplantatie. Voor mij reden genoeg om  als emotionele en betrokken stagiaire, meteen met een donorbewijsje in mijn knip rond te gaan lopen. Nu ik volwassen ben, is de situatie nog belangrijker geworden. Binnen mijn gezin kan het zo zijn dat een gezinslid met een chronische aandoening in de toekomst een donororgaan nodig heeft. Vandaar dat het onderwerp orgaandonatie me persoonlijk raakt.

Emotie

Rond mijn beslissing om donor te willen zijn speelt wel wat emotie. Mijn partner vind het een naar idee dat er bij mijn overlijden iets uit me wordt gehaald en in een ander wordt gestopt. “Net of een stukje van jou dan nog ergens rond loopt.” En stel dat ik eerder dood ga dan hem, dan moet hij wel kunnen leven met dit gegeven. Zelf heb ik voor de zekerheid toch maar even naar mijn gezinsleden geroepen “kijk je wel goed of ik wel écht dood ben mochten ze iets uit mijn lijf willen gebruiken?” Het voelt goed om naast verstandelijke afwegingen ook ruimte te hebben voor humor, onzekerheid en twijfel.

Keuzes

In de folder over donorregistratie staat beschreven welke keuzes je hebt. Je kunt kiezen om toestemming te geven voor orgaandonatie of om dit juist niet te doen. Je kunt ook de keuze maken om deze beslissing ná je overlijden aan je nabestaanden over te laten of aan een specifieke persoon die je zelf aanwijst. Daarnaast mag je je eigen keuze altijd weer veranderen. Fijn natuurlijk want een mens ontwikkelt zich en kan daardoor andere beslissingen willen nemen. Je zit dus niet voor je hele leven ergens aan vast.

Iedereen donor?

Nee, ik vind niet dat iedereen zomaar donor moet worden. Wat ik wel wil vragen is of jij je eens in dit onderwerp wilt verdiepen. Natuurlijk hoop ik dat je nog een héél lang, gelukkig en gezond leven hebt, maar wat zou je doen als je het leven van iemand anders na jouw dood zou kúnnen redden? Je hebt de mogelijkheid om het antwoord op deze vraag in dit geval rustig te overdenken en te onderzoeken. Maak vervolgens de keuze die past bij jouw leven, jouw naasten en jouw waarden en normen. Denk er in ieder geval eens over na.

Meer weten?

Ga naar donorvoorlichting.nl of bel de informatielijn, 0900-8212166 elke werkdag tussen 8.30 en 19.00 uur. Wil je jezelf online registeren of je inschrijving controleren, ga dan naar donorregister.nl of kijk op jaofnee.nl. Bij de meeste gemeentehuizen en bibliotheken kun je ook folders over dit onderwerp vinden. Laat je me hieronder weten hoe je over dit onderwerp denkt? Belangrijk of iets waar je liever niet over nadenkt? Ik hoor het graag.

 

Zeg er maar wat van