Goede vrienden zijn belangrijk, voor iedereen. Ben je chronisch ziek, dan heb je vrienden soms zelfs heel hard nodig.

Er zijn dingen in het leven waar je niet zoveel over te zeggen hebt. Hoe goed je ook je best doet om positief, sterk en krachtig te zijn: een chronische ziekte (naast heel veel andere vervelende maar ook mooie dingen in het leven) krijg je meestal zomaar, of je nu jong of oud bent. Maakt niets uit. Maakte dat maar iets uit…Je zou zeggen: dat lijkt mij wel genoeg ellende. Niet dus. Dankzij de nieuwe zorgwetten is het sinds dit jaar nog nét even wat zwaarder.

Mogelijkheden

Een chronische ziekte zorgt voor allerlei beperkingen. De kunst is om je daardoor niet uit het veld te laten slaan en te zoeken naar mogelijkheden en oplossingen. Dat valt niet altijd mee. Je mogelijkheden worden bepaald en beïnvloed door allerlei factoren.

Allereerst door de ziekte zelf. Er zijn vele soorten chronische ziekten en 2 mensen met dezelfde chronische ziekte kunnen last hebben van andere symptomen. Daarnaast kan de ziektebeleving heel verschillend zijn, mede bepaald door karakter en omgevingsfactoren. Dé patiënt bestaat niet. Wel kunnen mensen steeds meer belemmerd worden, door pijn, jeuk, incontinentie, vermoeidheid enz. Niet iets waar je op zit te wachten en wat zorgt voor mogelijkheden.

Vette pech

Als iemand (acuut) ziek wordt, komt er meestal van allerlei kanten hulp aan. Blijkt iemand langdurig of steeds vaker ziek te zijn en is of wordt een ziekte chronisch, dan zie je met enige regelmaat de sociale contacten afnemen (social media uitgezonderd). Daarnaast dalen vaak de inkomsten, omdat iemand niet of minder kan werken en stijgen de zorgkosten. Meer dan dubbele, vette pech dus!

Sinds het begin van dit kalenderjaar worden steeds minder zorgkosten (gedeeltelijk) vergoed. Mensen die bijvoorbeeld wekelijks 5 uur hulp hadden in het huishouden en 2x per week hulp bij douchen, blijken ineens nog maar een vergoeding te krijgen voor 3 uur per 14 dagen. Volgend jaar kan dat zelfs nog minder zijn. Daarnaast is de eigen bijdrage voor bijvoorbeeld medicatie omhoog gegaan. Als je dan moet leven van een uitkering of een minimum loon, dan is het vrijwel onmogelijk om zelf deze zorg te betalen.

Vrienden

Juist dan is het fijn (eigenlijk dringende noodzaak!) als blijkt dat je toch 1 of meerdere vrienden hebt bij wie je altijd terecht kunt en die bereid zijn om ook langdurig praktische hulp te bieden. De vraag is alleen of dit op de lange duur vol te houden is en ook voldoende is. Bovendien kun je erg kwetsbaar zijn als je voor hulp afhankelijk bent van slechts één vriend/vriendin (of bijvoorbeeld je partner).

Vraag hulp

Tegen (chronische) zieken en ouderen wil ik dit graag zeggen: als je (professionele) zorg nodig hebt en je kunt het niet betalen, zorg dan dat je duidelijk en eerlijk een indicatie aanvraagt, met een goed onderbouwde motivatie. Vraag hierbij hulp aan mensen die jou kennen, maar ook objectief kunnen meedenken. Hulp via en inzet van social media kan hierbij een zinvolle en goede aanvulling zijn! En in het algemeen: hulp vragen is vaak vele malen moeilijker dan hulp bieden. Toch is het soms nodig. Wacht daar dan ook niet te lang mee. Weet dus ook dat het andersom geldt: mensen vinden het soms fijn om iets voor je te kunnen doen. Als het maar niet te vaak en te langdurig is…dat dan weer wel.

Dank je wel

Voor iedereen: bouw een breed sociaal netwerk op. Dat is sowieso heel fijn, maar kan uiteindelijk bittere noodzaak blijken! Vrienden zijn belangrijk, in goede en slechte tijden. Wees je ervan bewust dat je daar tijd en energie in moet steken. Uiteindelijk zal je ook ontdekken wie je èchte vrienden zijn, in voor- en tegenspoed. Koester hen en laat blijken dat je hen waardeert. Je kunt iemand natuurlijk een keer een bos bloemen geven of iets anders leuks. Maar ‘simpel’ zeggen: ‘Dank je wel dat je er bent voor mij’ betekent vaak veel meer dan een duur cadeau!

Zou jij als je (chronisch) ziek bent/wordt, hulp vragen aan goede vrienden of familie? Of zou je toch professionele hulp inschakelen, ook als je dat eigenlijk niet kunt betalen? Laat het weten in een reactie onder dit blog!

 

8 reacties

  1. Martine

    Juist als je ziek bent wil je niet dat je vrienden ook nog gaan helpen. Dat veranderd sowieso de band. Soms ten goede, maar dat is zeldzaam. Je wilt juist vrienden om even uit die wereld van het ziekzijn te stappen. Even over iets anders hebben. Je zegt al vaak af. Moet bij veel afspraken aangeven dat er beperkingen zullen zijn, wat jou betreft. Je hebt dus al het gevoel dat je lastiger bent. Een enkele keer heb ik hulp aanvaard maar meestal heb ik het, met grote moeite en inleveren, zelf voor elkaar gekregen. Hoe lang nog? Geen idee. Maar hulp betalen zal ook niet gaan. Onzeker dus. hartopdetong.wordpress.com

    Beantwoorden
    • Yvonne Schoolderman

      Heel herkenbaar wat je zegt Martine. Het is fijn als je vrienden bijv vertellen over de ‘gewone’ dingen die zij meemaken. En als je hulp vraagt en/of accepteert kan de band of relatie die jullie hebben idd anders aanvoelen/worden. Het is sowieso fijner om zo lang mogelijk dingen zelf te kunnen doen. Toch merk ik ook dat sommige vrienden het juist fijn vinden als ze iets voor je kunnen doen, meestal gaat het dan om incidentele hulp. Het blijft dus ook hierin steeds zoeken naar een balans, waar jij je prettig bij voelt en wat kan binnen jouw mogelijkheden. Het voelt soms als een dagelijkse worsteling.

      Beantwoorden
  2. Rina

    Ik blijf na al die jaren nog steeds lastig vinden om mijn vrienden om hulp te vragen.
    Dat laatste komt vooral ook voort uit het feit dat ik nog worstel met de zelf acceptatie van mijn ziekte.
    Hierdoor is het voor de mensen om mij heen niet altijd makkelijk om in te schatten hoe ik me voel.
    Ik ben iemand die te snel en te gemakkelijk over haar eigen grenzen heen gaat, met als gevolg dat ik regelmatig tegen de lamp op loop met als gevolg dagenlang pijn.
    De meeste mensen weten van mijn beperking, maar precies wat Martine ook aangeeft, ik vind het juist zo fijn om af en toe even uit die wereld te kunnen stappen en gewoon te zijn wie ik wil zijn zonder na te hoeven denken aan de mogelijke gevolgen.
    Het beeld in mijn hoofd past niet bij het plaatje dat ik erbij heb. Om die reden heb ik daarom ook besloten toch maar weer het revalidatie traject in te gaan.
    Het begint namelijk bij jezelf. …

    Beantwoorden
    • Yvonne Schoolderman

      klopt Rina, daar begint het zeker mee. Alleen bijv praktische hulp zoals boodschappen doen of eh…ramen lappen kan daarnaast natuurlijk ook een vraag zijn.
      En ben het met jullie allebei eens dat het fijn is om met vrienden juist over niet-ziek-dingen te kunnen praten!

      Beantwoorden
  3. Diana

    Herkenbaar!
    Ik heb inderdad geen grote sociale kring en wat als mijn wederhelft wegvalt dan heb ik echt een probleem. Ik ben chronisch ziek en ook erg afhankelijk van alles en iedereen. Plus het feit dat mensen het niet meteen aan de buitenkant zien en dus ook je vrienden niet niet altijd. Als ze bv op visite komen en je haalt de koffie en pakt nog ff dit en dat. Het p[robleem is je wil jezelf ook niet alles ontzeggen. Dus dan is keuze 1: heb ik het er voor over om de komende dagen “afgestraft”te worden, die keuze hebben wij inderdaad bijna niet. Feittelijk MOETEN we niks meer doen om zo toch de dagen enigszins door te komen zonder teveel van de medicatie/zorg e.d. af te hangen. Dus we ontzeggen ons zelf alles want anders redden we het niet meer, letterlijk en figuurlijk en worden depressief. Dat is wat er gaat gebeuren met het hele zorg gebeuren. Hoe lang houd iemand het vol, straks als al die belachelijke nieuwe zorg regelingen doorgaan. Wil men wel op een bepaalde manier oud worden? Dat zijn de vragen die nu door mijn hoofd spelen en tadaa dat is weer een STRESS moment die NIET gezond is voor ons niet en voor een ander ook niet. Al met al…je wordt er lekker vrolijk van. NOT.

    ALs het mee zit, verhuis ik binnenkort naar een “gezonder” huis en een socialere buurt. Ik woon op het platteland en heb geen buren. Dus dat is wel soms lastig. Ik krijg straks weer buren en woon dan in een wijk met genoeg sociale controle en hopelijk ontmoet ik geweldige leuke nieuwe mensen, die mij niet alleen MOETEN helpen maar ook willen helpen. Dat is nu ook de moeilijkheid. Mensen willen ook meer tijd voor hunzelf en dat is hun goed recht en ook zeer belangrijk! Betreft het sociale aspect is mijn hoop hoog. Top blog heb je!

    Ook ik heb een blog waar ik o.a. ook dit onderwerp heb aangekaart.
    http://chronischepijn.dianaswereld.nl/

    Veel sterkte met alles
    xx
    Diana

    Beantwoorden
    • Yvonne Schoolderman

      Dank je voor je uitgebreide reactie Diana! Zo te lezen heb je ook heel veel om mee ‘te dealen’.
      de balans zoeken en vinden blijft ook hierbij lastig.
      ben benieuwd hoe het straks met je gaat in een nieuw huis en een nieuwe buurt!
      Ik ga je blog zeker lezen, helemaal nu die verhuizing er aan zit te komen!

      dank je wel voor je compliment voor mijn eigen blogsite! lieve groet, Yvonne

      Beantwoorden
  4. Mieperdemiep

    Jeetje, wat herkenbaar. Ik zit helaas nu op een punt waarbij ik juiste mijn sociale contacten ben verloren door dus chronische ziekte, en ik ben 29. Familieruzies, en vrienden die eigenlijk geen vrienden bleken te zijn, zijn allemaal weggevallen. Mijn moeder en ik staan er nu letterlijk alleen voor, en ook mijn moeder is chronisch ziek.

    Ik vind het zo ontzettend moeilijk; vriendschap is voor mij heilig en ik vindt het tenenkrommend om te zien hoe makkelijk ik ben weggegooid. Laat staan mijn moeder die voor zo velen (familie vooral) klaarstond en er nauwelijks wat voor terug kreeg. En laten we het vooral niet over de zorg gaan hebben, onze gemeente heeft ons het huishoudelijke hulp afgenomen, omdat onze situatie niet “ernstig” genoeg blijkt te zijn.

    En nu hebben mijn moeder alleen elkaar nog, en ik sta er bij de gedachte alleen al doodsangsten uit want ik ben ook nog eens het enigste kind. Ik voel me nu al alleen en helaas een beetje beduusd omdat ik niet meer weet hoe het nu verder moet.

    Ah, sorry als dit een zeikpost is maar ik moest het even kwijt.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van