Het wonderlijke fenomeen rokjesdag – onlosmakelijk verbonden met het begin van de lente – heeft zijn glans verloren. Tijd om onze dag terug te eisen.

Het was gisteren rokjesdag. Naar verluidt. Annechien had het al aangekondigd toen ze de avond ervoor het journaal afsloot: “En Gerrit, doe jij ook je rokje aan?” “Nou”, stamelde de aimabele weer-ginger aandoenlijk, “daar laat ik me niet over uit hoor.”

De verwondering van Bril

Even een stukje geschiedenis over rokjesdag (dit lees je niet in de schoolboeken). De term ‘rokjesdag’ bestond al, maar Martin Bril maakte het fenomeen groot door er verschillende columns aan te wijden in het Parool en De Volkskrant. We praten medio jaren negentig.

Bril verwonderde zich in zijn columns over de magische eerste dag van het jaar dat hordes vrouwen spontaan in rokje en met blote benen naar buiten gaan. Meestal is het een dag in mei, wanneer we al een paar mooie dagen achter de rug hebben. Dagen dat je wilde dat je een zonnebril bij je had, dat je naar buiten gaat in de lunchpauze, dat je onverwacht een terrasje pakt, dat soort dagen. En op rokjesdag, die ene mythische dag in het jaar, voelen alle vrouwen aan: vandaag is de dag dat je een rokje (niet langer dan op de knie, zonder panty of – godverhoede – laarzen!) aan kan.

’s Ochtends is het nog fris. De eerste keer blote benen van het jaar voelt altijd even, tja, bloot. Maar als je ’s middags door de stad loopt, weet je dat je een goede keuze hebt gemaakt. Overal om je heen lopen vrouwen in zwierende rokjes met flatjes aan hun voeten, vrij als een lammetje in de wei. En oh wat baal je als je het momentum hebt gemist en die ochtend toch voor een spijkerbroek had gekozen: je hebt rokjesdag gemist.

Weg spontaniteit

Dat alles is voorbij. Samen met Martin ten grave gedragen. Doodsoorzaak: gebrek aan spontaniteit. Rokjesdag wordt tegenwoordig in de media breed aangekondigd en daarmee is het mystieke – de essentie – verdwenen. Net zoals de dag dat ineens alle bomen in bloesem staan, die kun je ook niet plannen. Die dag is er ineens. Laat zich niet opleggen.

Kledingvoorschriftdag

Wat er overblijft? Een lege huls. Een nationale seksistische kledingvoorschriftdag (yeah I said it, en ik niet alleen). Want rokjesdag wordt niet meer alleen door vrouwen ingegeven, mannen gaan zich er steeds meer mee bemoeien. Oh als dat arme manvolk begin vorige eeuw had geweten dat het zo makkelijk is om hun emanciperende vrouwen achter het aanrecht te houden. “Neen, moederdevrouw, doe geen broek aan, het is rokjesdag.” De suffragettes draaien zich om in hun graf.

Dus liepen wij vrouwen gisteren te vernikkelen, met knikkende bleke knieën gestoken in een rokje van vorig seizoen. Omdat we mee willen doen, omdat we niet preuts willen lijken, omdat we met onze ogen willen rollen als er naar ons gefloten wordt. En de mannen? Die klagen natuurlijk weer. “Moet dat nou, die bleke melkflessen in het openbaar?”

Niemand blij dus. Ik zeg: chicks, stop met deze waanzin! Rokjesdag is van ons. We zetten een streep door afgelopen vrijdag en doen over een paar weken rokjesdag gewoon echt. Spontaan. Wanneer wij er klaar voor zijn.

2 reacties

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.