Ik ben nog slechts een paar seconden verwijderd van een stampvolle woonkamer, gevuld met mensen waarvan ik voor de helft niet weet wie ze zijn of vergeten ben wie ze zijn.

Het liefst draai ik mij om en ren ik hard weg, maar de deur gaat al open. Ik kan niet meer terug.

Zielige poging

Daar sta ik dan, in het midden van de kamer met alle ogen op mij gericht. Hoi, ik ben Kim. Gefeliciteerd allemaal met de jarige. In één beweging zwaai ik nog even quasi nonchalant naar iedereen in de kamer. Helaas schiet mijn vriendin voor mij langs om iedereen keurig een hand te geven. Shit, ik kan niet achterblijven. Rood verschoten van mijn zielige poging de aandacht zo snel mogelijk van mij af te wenden, zorg ik er juist voor dat mijn entree er wederom eentje is die het tegenovergestelde veroorzaakt. Na mijn ongemakkelijke rondje pak ik snel een wijntje en ga ik op zoek naar een plek in de kamer waar ik van een afstandje eerst alles even in mij op kan nemen.

Koetjes en kalfjes

En daar sta ik dan. Om mij heen te kijken, niet direct de behoefte voelend een gesprek aan te knopen met mensen die ik niet ken. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het gewoonweg niet kan. Prietpraat, small talk, koetjes en kalfjes, het is aan mij niet besteed. Waar moet ik het over hebben dan? Over het weer? Over de kinderen van een ander? Over werk? Mijn hersens malen, maar ik kan geen onderwerpen verzinnen. De persoon die naast mij stond, god hoe heet hij ook alweer, is inmiddels alweer verdwenen. Ik geef hem geen ongelijk. Ik zou ook niet naast iemand zonder gespreksonderwerp willen staan. Saaie verjaardag wordt het dan. Ik neem nog maar een wijntje.

Stempels

Weken na de verjaardag word ik ineens geconfronteerd met ongevraagde feedback. Wie was die Kim die zo arrogant uit haar ogen keek en de moeite niet eens nam om een gesprek aan te knopen? Huh, hebben ze het over mij? Ja, ze hebben het over mij. Ik weet dat ze het over mij hebben. Het is namelijk niet de eerste keer dat zoiets over mij gezegd wordt. In de kroeg, in de tenniskantine en zelfs op straat. Arrogant en ontoegankelijk. Terwijl ik mijzelf daar juist helemaal niet in herken. Nu ben ik in de loop van de jaren minder gevoelig geworden voor de mening van anderen als het gaat om mij als persoon, maar die twee stempels hebben mij eigenlijk nooit echt helemaal losgelaten. Een verklaring heb ik echter nooit kunnen bedenken.

Spoor

Totdat ik door een collega werd geattendeerd op een artikel met als titel ‘De niet meer zo stille revolutie’. Hierin wordt beschreven dat de introverten steeds meer van zich laten horen en dat juist zij steeds meer de -stille- krachten op de werkvloer worden. Ik las het artikel en het voelde alsof ik over mijzelf las. Tegelijkertijd vond ik het raar te beseffen. Ik introvert? Ik ben altijd vrolijk, ben op zich niet verlegen (hoewel de kat en de boom altijd in mijn buurt zijn) en vind mijzelf vooral in een één-op-één situatie juist heel sociaal en meelevend. Toch had ik het gevoel op een spoor te zitten.

Nutteloos

Lang leve het internet en de schat aan informatie over dit onderwerp. Na het invullen van verschillende onschuldige vragenlijstjes, bleef de meter uitslaan richting de introverte persoonlijkheid. Goh, zou het dan toch? Het begint er steeds meer op te lijken. Introverten praten pas als ze hebben nagedacht, daarom worden ze in discussies en vergaderingen vaak overruled of als nutteloos bestempeld. Introverten schrijven liever dan dat ze praten. Introverten houden niet van small talk. Introverten kunnen goed focussen op één taak. Ja hoor, dat ben ik!

Aandacht

En ik vind het tijd worden dat de introverten van zich laten horen. Spreekwoordelijk dan. Want extravert zijn is blijkbaar heel normaal. Extravert staat namelijk gelijk aan gezelligheid, sociale contacten, veel input en nog meer bruisende ideeën en meningen. Die willen we toch allemaal wel in ons team, bij ons bedrijf of in de vriendengroep? Who needs introvert when we’ve got extrovert? Right? En daar hebben we gelijk de grootste misverstanden over introverte mensen te pakken. Introvert zijn betekent niet dat je saai bent, niet wilt praten, verlegen bent, niet van aandacht houdt of geen mening hebt. Integendeel. We moeten gewoon eerst even acclimatiseren, raken vervolgens niet uitgepraat over dingen die ons enthousiast maken en geven graag onze mening. Je moet daar alleen even wat langer op wachten, wij willen eerst nadenken voordat we wat zeggen.

Oogcontact

Tijd om op zoek te gaan naar het antwoord waarom ik als arrogant en ontoegankelijk bestempeld word. Dat ik overkom als ontoegankelijk past wel in het plaatje van de introvert. Geen oogcontact maken om vooral niet de mensen of het gesprek mijn richting op te sturen. Ik kan namelijk niet zonder rood te worden een gesprek aangaan over niets. Dus zeg ik liever niets. Dat kan overkomen als ontoegankelijk. Ik bestempel het liever als ongemakkelijk. Maar arrogant? Laten we dat oordeel houden op een combinatie van mijn bovengemiddelde lengte, waardoor ik opval, mijn introverte persoonlijkheid en wellicht een vleugje jaloezie. Dan kan ik het ten minste ergens plaatsen.

Dus onthoud, de volgende keer dat je iemand tegenkomt die niet zo makkelijk praat als jij, die niet niet zo uitgesproken is en niet zo open, dat die persoon best wel wat te vertellen heeft. Geef hem of haar gewoon de ruimte en dan wordt arrogant en ontoegankelijk ineens best aardig en gezellig.

9 reacties

    • Kim

      Ik ben haar inderdaad tegengekomen. Heb het boek nog niet gelezen, maar staat zeker op de ‘to-read-list’ 🙂

      Beantwoorden
    • Thea

      Wat heb je dit mooi en treffend verwoord. Degenen met de makkelijke babbel zorgen er altijd wel voor dat ze gezien of gehoord worden . De grootste groep heeft daar, zolang het niet wordt, toraal geen probleem mee. Dan heet het sociaal. Terwijl degene die het daar wat moeilijker mee heeft of er gewoon geen behoefte aan heeft al snel als saai, ontoegankelijk of zelfs als gek neergezet worden. Hetgeen niet betekent dat die persoon het in een gezelschap minder naar z’n zin heeft. Hij/zij uit dat alleen anders. Helaas zal t allemaal,zolang we denken een mening over iemand die we minder goedk kennen, te mogen hebben en deze ook uitspreken, niet veranderen.

      Beantwoorden
  1. Daan

    Als je niet over koetjes en kalfjes wilt praten, praat dan over dat waar je wel graag over praat. Lekker eten, een restaurant waar je enthousiast over bent, aardbeien. Saai over koetjes en kalfjes praten is voor extraverten. Inhoudelijk en uniek over komen is voor de introverten die zich na een knullige introductie en wat ongemakkelijke stiltes toch altijd weer een grotere indruk achter laten dan ze zelf denken. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, eer je je gedachten op orde hebt van wat je wilt vertellen is de avond vaak alweer om 🙂

    Beantwoorden
    • martine

      Als n extravert met introverte trekjes heb ik nu zin om even te schreeuwen. Dat valt vast onder extraversie. Vind de zinsnede “saai over koetjes en kalfjes praten is voor extraverten”. En plop! Daar wordt weer n hokje gemaakt en gebruikt. Een extravert doet a, b, c en d. Een introvert e, f, g en h. Altijd. Eeuwig. In elke situatie. Zal nooit veranderen. Een extravert zal nooit inhoudelijk en diep zijn en een introvert altijd. Tuurlijk. Zullen we afspreken dat we verder kijken dan labeltjes en vooroordelen?

      Beantwoorden
  2. suzanne

    Ja! Dit! Heel herkenbaar! En lengte zegt niet alles (al ben ik wel jaloers.. ;-)) met mijn 1.65 en introverte persoonlijkheid hoor ik ook regelmatig dat ik arrogant doe

    Beantwoorden
  3. Sharon Cörvers

    Ja, helemaal! Nog nooit arrogant genoemd trouwens, maar misschien achter mijn rug. Wist je dat introverte mensen ook niet zo goed samen kunnen met extroverte mensen? Ik lag altijd een beetje in de clinch met een meid in onze vriendengroep; zij vond mij maar saai en ik vond haar een aanstellerig type op zoek naar aandacht. En wat blijkt: zij scoort hartstikke hoog op de extroverte checklist. Logisch. Maar zij vond het achteraf maar een sneu excuus voor mijn saaiheid haha.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van