Even stond mijn wereld stil. Verdorie. Kun je een 11-jarig kind niet eens meer alleen op de fiets naar school laten gaan? Gewoon op klaarlichte dag? Zelfs niet samen met een vriendje?

De agent noemde het in zijn proces-verbaal ‘poging tot straatroof’. Voor zoonlief voelde het echter als een ernstige bedreiging (en ik gaf hem geen ongelijk). Wat wil je, als er vier jongens van een jaar of 14/15 op je af komen fietsen en je klemgereden wordt door twee van hen? Daarna zeer dreigende woorden, bijgezet door houding en beweging om geld en spullen te eisen. Uiteindelijk wegfietsend, roepend dat het een grap was.

Angst en een onveilig gevoel

Drie minuten later stond zoonlief met zijn vriend trillend en geëmotioneerd in de keuken. Weg was het gevoel van veiligheid en vertrouwen. Daarvoor in de plaats angst en een onveilig gevoel. Mijn eerste reactie was om op de fiets te stappen en deze losers op te sporen. In plaats daarvan liet ik de jongens vertellen wat er was gebeurd. En nog eens en nog een keer, met steeds nieuwe details.

Grappig is het zeker niet

Verdorie. Het is toch te gek voor woorden? Doordat een stel pubers het blijkbaar grappig vinden (sorry, maar ik zie er echt helemaal niets grappigs in) om jongere kinderen te bedreigen, omdat ze schijnbaar geld nodig hebben, durven deze jongens niet meer alleen of samen het park in. Het was ook een stap verder dan pesten, ze voelden dit allebei feilloos aan.

Dit is niet gewoon

Net in een fase van jong kind naar puber, opstap naar zelfstandigheid. Nemen en krijgen van verantwoordelijkheid, passend bij hun leeftijd. De eerste stappen gemaakt, steeds iets verder. En dan dit. Boem. Iemand zei: dit is de ‘grote-mensen-wereld’, de grote boze buitenwereld. In mijn grote mensenwereld is het in iedere geval niet heel normaal om mensen klem te rijden en dreigend om geld en spullen te vragen, afdoende als grap. Natuurlijk weten we allemaal dat normen en waarden niet voor iedereen belangrijk zijn. Maar ik wil mijn kind in ieder geval laten weten en voelen dat dit niet gewoon is.

Levens verwoest

Als ouder vraag ik mij oprecht af: hoe kan het dat deze jongens dit als grappig en als ‘normaal’ zien? Wat gebeurt er in de nabije toekomst met deze gasten? Als niemand ze hierop aanspreekt en hen een spiegel voorhoudt, wat is dan het volgende? Kom nu niet aan met opmerkingen over groepsdruk, cultuur of slechte jeugd. Mijn jeugd had ook een heel stuk fijner kunnen verlopen, maar ik heb nog nooit iemand bedreigd. Doordat dit soort acties op een ander moment uit de hand lopen, worden levens van ‘slachtoffers’ en ‘daders’ voor altijd verwoest.

Scherpe kanten zijn eraf

Dus nee. Ik vind zo’n actie niet gewoon ‘erbij horen’, zodat kinderen er sterker van worden. Het is nog maar de vraag of ze hier sterker van worden. Inmiddels zijn we enkele weken verder. De scherpe kanten zijn eraf, het slapen gaat beter. Het proces-verbaal is gelezen en ondertekend. Zoonlief en ik lopen weer door het park, samen met de hond. We zijn wat alerter, kijken meer om ons heen en vermijden stille hoekjes.

Het park als een ontmoetingsplek

We laten ons ook niet zomaar wegjagen uit dit park. Hetzelfde park dat een ontmoetingsplek is voor jong en oud. Waar veel mensen doorheen fietsen, op weg naar school, huis en werk. Waar op een mooie zomerse dag in het weekend gezinnen een plek zoeken om te picknicken, samen met vrienden en buren. Waar scholen gebruikmaken van de grote grasvelden om te sporten, waar jonge vissers hun eerste visje vangen. Waar mensen hun hond uitlaten en waar opa’s en oma’s met hun kleinkinderen de eendjes voeren. Daar is dit park voor bedoeld en dat zullen we zeker niet vergeten.

Zeg er maar wat van