Tot mijn 37e kon ik als recordhouder ‘mislukte relaties’ heel makkelijk ontkomen aan deze vraag. Nu ben ik onderdeel van een happy couple en wordt hij te pas en onpas gesteld. Waar is de ‘vind ik niet leuk’-knop?

Als ik nou kon antwoorden ‘Voor mij geen kinderen’, zou ik iedereen met een zelfgenoegzame smile de mond snoeren. Maar helaas. De laatste tijd slaat de twijfel toe. Ik ben net 38 geworden; mijn eieren hebben hun uiterste houdbaarheidsdatum bijna bereikt. De ‘best before’-sticker kun je er met goed fatsoen sowieso al niet meer op plakken. Dan krijg je de Keuringsdienst van Waarde op je dak.

Samenwonen? Moi?

Ik heb sinds anderhalf jaar (persoonlijk record, wihaaaa!) een vriend. En die is leuk. Echt leuk. Je weet wel, leuk leuk. We wonen nu een half jaar samen. En dat gaat goed. Ik ben er zelf nog steeds van ondersteboven. Samenwonen? Moi? Dat zou volgens mijn moeder een onmogelijke missie zijn. Want ‘Jij kunt je niet aanpassen, omdat je te lang alleen bent geweest’. En toch is het zo mam. Ik woon samen en onze eerste ruzie moet nog komen. Dikke puh!

Leeftijdsverschilletje

Mijn vriend is ietsje jonger dan ik. Tien jaar om precies te zijn. Bij zijn moeder sloeg de paniek meteen toe toen hij verliefd werd op een ‘oudere vrouw’. Ze zag het leven van haar zoon al geruïneerd worden door een oude taart die stiekem haar pilstrip door de plee trekt en een ‘ongelukje’ op de wereld zet.

Ik wil geen kinderen!

Ik stelde haar en mijn vriend meteen gerust: ik wil geen kinderen. Opgelost! Ik moet er niet aan denken. Blijven backpacken tot mijn stramme lijf bezwijkt onder mijn te zware backpack. Met mijn roodgelakte teennagels in groene slippers naar zomerfestivals. Spontaan en vooral zonder lekkende tieten, een kop koffie of biertje in een buurtcafé doen. Dat is wat ik wil. 

Of toch wel?

Tenminste dat dácht ik. Want opeens was ‘ie er: een gigantische jankbui, inclusief snot, omdat ik misschien geen kinderen ga krijgen. Ik had die avond een verjaardagsetentje gehad van een hoogzwangere vriendin. De rest van de genodigden waren moeder. De bevallings- en ‘oh wat is het toch fantasssstisch om moeder te zijn’-verhalen vlogen me om te oren. Ik voelde me buitengesloten. Een buitenaards wezen dat op een verkeerde planeet was geland door een stuurfout van de ufo-piloot.

Daar was-ie: de jankbui

En dus reed ik met een brok in mijn keel op mijn fietsje naar huis. Thuis probeerde ik niets te laten merken. Maar mijn vriend, gezegend met een walgelijke dosis empathie, zag natuurlijk meteen dat er iets mis was. ‘Oh nee, ik ben gewoon moe’, probeerde ik nog met een stalen gezicht. Een uur later lag ik als een klein kind hysterisch naast hem te huilen in bed. Kussen doorweekt, rode ogen à la albinokonijn. Dat soort werk. Die nacht kon ik niet slapen en heb ik om de tijd te doden (ja alleen daarom hoor) opgezocht hoe duur het is om mijn bijna bejaarde eieren in te laten vriezen. Holy s..t, daar kun je gewoon een leuk bootje van kopen. 

Facebooktest Blog Kinderen I Tekstbureau KimTikt

Tsja en nu?

Ik twijfel

Maar goed, het hoge woord is er uit: ik twijfel. Misschien wil ik wel een choco-baby van mijn mooie donkere vriend. Maar ik kan zoveel willen. Mijn vriend, pas 27 lentes jong, moet er (voorlopig?) niet aan denken. Of zoals de Facebooktest die hij onlangs deed meldde: ‘Je bent er totaal niet klaar voor. De gedachte dat jij zo’n huilend monster moet opvoeden, bezorgt je rillingen. Eerst nog even lang leve de lol en dan zie je het wel.’ We hebben er samen smakelijk om gelachen. Helemaal omdat er uit mijn test kwam: ‘Jouw biologische klok tikt luider dan de klokken van de dom en de Martinitoren samen! Ding-dong-ding-dong-kin-de-ren!’

Het is opeens een ‘ding’

Ondanks dat we om de testjes konden lachen, is het fenomeen ‘kinderen’ voor mij een ‘ding’ geworden. Voel ik me niet zo senang als er tijdens een kraamvisite ongevraagd een baby in mijn armen wordt gedonderd. Kan ik mijn moeder die tot haar grote verdriet op haar 65e nog steeds geen oma is, niet meer zeggen dat ze maar op mijn jongste zusje moet wachten omdat ik net zoals mijn broer en andere zus geen kinderen wil. En wacht ik met angst en beven af welke vriendinnen er binnenkort melden dat ze zwanger zijn van de tweede (ja de eerste hebben ze allemaal al).

Ik hoop dat dit gevoel verdwijnt

En nu? Ik heb werkelijk waar geen flauw idee. Stiekem hoop ik dat dit gevoel weer verdwijnt. Het mag weer tevoorschijn komen als mijn eierstokken met pensioen zijn. Dan is het gewoon ‘jammer, maar helaas’. Ondertussen geniet ik maar gewoon van die mooie reizen, de fijne zomerfestivals en spontane kopjes koffie in het café. Oh ja en van mijn vriend. Want die is leuk! Echt leuk. Je weet wel, leuk leuk.

Wat is jouw verhaal?

Op een of andere manier herkenbaar? Hoe ga jij hier mee om? Ik ben benieuwd!

15 reacties

  1. Dirk

    Ook als man herkenbaar. Alle clichés zijn waar. Het is mooiste wat er is. Had ik dat maar eerder geweten denk ik nu… Je leven houd echt niet op. Nog steeds concerten en festivals. Meer plannen dat wel. Rijker, dat ben ik. Meer dan je je kunt voorstellen. Slapeloze nachten zijn nu de mooiste herinneringen blablabla ga maar door.

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Haha! Goed te horen. Soms ben ik daar bang voor als ik naar sommige mensen om me heen kijk. Gelukkig houdt niet bij iedereen het leven op:-) Dat biedt hoop.

      Beantwoorden
      • Dirk

        Blijven focussen op waarom het wél gaat lukken 😉

  2. Thomas

    Wij hebben kinderen. En met veel plezier. Dan komt het ouder worden van je kinderen én jezelf. In plaats van ” hebben jullie kinderen?” , horen wij regelmatig ” zijn jullie al opa en oma? ” zucht.

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Oh my! Zou mijn moeder daarom zo verdrietig zijn dat haar vier kinderen (38, 36, 34 en 25) nog steeds geen kinderen hebben? Waarom bemoeien mensen zich toch zo met andermans leven vraag ik me af!

      Beantwoorden
  3. Irene

    Wauw dit is een lastige. Ok mijn ervaring dan.. Mijn vriend (33) en ik ( bijna 34) zijn nu twee jaar bij elkaar. Tot anderhalf jaar geleden heeft hij altijd gedacht geen kinderen te willen. O-ver-tuigd was hij er van…. Na een half jaar leidde dit bijna tot een breuk. Ik wilde weten of ik mijn tijd en energie nog in deze oh zo leuk leuk leuke (nee echt fantastische) man moest blijven steken als hij geen kinderen wilde. Ik wil ze wel, dat weet ik sinds enige tijd zéker. Hierdoor moest hij er voor het eerst in zijn leven serieus over na gaan denken. Dat hoefde hij daarvoor nooit omdat hij niet eerder een vriendin had waarmee hij ziin toekomst wel echt zag zitten. Maar, hij wilde hoe dan ook met mij verder en dus werd het onderwerp kinderen ineens voor hem ‘iets om over na te denken’. Ik heb hem niet gepushed, maar het onderwerp wel geregeld een beetje aangehaald. Het ging van nee, naar misschien, naar waarschijnlijk wel maar nu nog niet, naar misschien binnenkort, naar okee-now is as good a time as any! Het was een proces van anderhalf jaar maar ook hij is er nu klaar voor en geeft aan het diep van binnen nu heel graag te willen. Ik weet niet of je jezelf nog een jaar of anderhalf kan en wil gunnen? Ik voelde de klok namelijk ook tikken en ik ben ‘pas 33’. Die van mij kon de knop niet zomaar omzetten en het is een heel proces geweest van het idee naar wennen aan de gedachte. Als is het maar een verschuiving van nee naar misschien… Dan kunnen jullie van daaruit wellicht samen aan het idee gaan wennen / werken? Succes!

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Dank je wel voor je openhartige reactie. Wat fijn voor je dat hij nu ook echt wil! Want, als ik een ding is wat ik niet wil, is iemand pushen. Ik heb zelf gehad wat je vriend heeft: nooit een relatie gehad met iemand van wie ik kinderen wilde. En dus heb ik er nooit overna gedacht. Of nou ja, ik dacht gewoon dat ik ze echt niet wilde! Maar nu ik eindelijk iemand heb ontmoet met wie het gewoon werkt, begin ik te twijfelen. Het zou fijn zijn als ik zelf een besluit kon nemen om het wel of niet te doen, in plaats van dat de natuur dat voor me beslist. Maar ja. We gaan het zien:-)

      Beantwoorden
  4. Karen

    Hi Kim, wat dapper om zo je twijfels te delen! Kinderen hebben is niet alleen maar rozegeur en maneschijn (de lijst is te lang om te delen). Tegelijk zijn je kinderen alles voor je (ook deze lijst is te lang). Dit helpt niet he, uiteindelijk kunnen jij/jullie alleen de juiste afweging maken. 1 ding nog: dat bootje kan over een jaar, 5 jaar, 10 jaar ook…. Succes!

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Dank je wel! Haha, daar heb je een punt. Die boot kan altijd nog. Voor het kopen van een boot ben ik zelfs nog jong;-)

      Beantwoorden
  5. Suus

    Wat leuk geschreven Kim, al is het onderwerp iets minder ‘leuk’. Helaas hebben wij vrouwen een leeftijdslimiet en daarnaast is er natuurlijk ook nog de ethische kant van het verhaal. Op je 43e moeder worden bijv. kan nog best, maar is het leuk voor het kind dat hij/zij dan een moeder van 50 heeft als hij/zij nog maar 7 is? Ook dit is natuurlijk allemaal afhankelijk van hoe je gezondheid is.
    Maar hoe dan ook blijft het een punt waar je samen achter moet staan. Het lijkt me heel lastig!
    Zelf was ik net 2 weken 34 toen ik moeder mocht worden. Ik ben er altijd van overtuigd geweest kinderen te willen, wij hebben er 4 jaar op moeten wachten omdat zwanger worden voor velen helaas niet vanzelf sprekend is. Wij waren zo’n beetje de laatste in onze vriendenkring, dus ik herken de pijn die het met zich meebrengt. Jullie leeftijdsverschil maakt het natuurlijk ook niet makkelijker. Zelf wilde ik op mijn 27 ook nog geen moeder worden, eerst nog lekker feesten (want hoe je het ook wendt of keert, dat wordt echt een stuk minder), dus de kans dat jouw vriend over een paar jaar er anders overdenkt kan heel goed. Al blijft de vraag dan….hoe lang geeft de natuur jou nog….of misschien toch maar sparen voor dat ‘bootje’ 😉

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Het scheelt dat mijn vriend totaal geen feestbeest is hoor, maar wel net zoals ik erg gehecht aan de vrijheid om te staan en gaan waar hij wil. Mijn moeder heeft zelf mijn jongste zusje op haar 40e gekregen. Maar zij is enorm jong van geest en ziet er op haar 65e nu hipper uit dan sommige vrouwen van haar leeftijd. Ook is ze nog hartstikke fit. Leeftijd zegt niet alles, maar wel een beetje natuurlijk. Zo heeft een vriend van mij nu al een vader die 80 en dementerend is. Das wel heftig!

      Beantwoorden
  6. Marina

    Beste Kim, ook hier regelmatig de vraag met als antwoord dat ik geen kind wil. Ik heb de behoefte, de gevoelens niet. Maar ben wel dol op kinderen, zeker ook op de dochter van mijn vriend die co ouderschap heeft. Maar ik ben ook dol op de weken zonder haar. De ene week ben ik de knutselende, gek doende, op K3 dansende, cupcakes bakkende, voorlezende, spelletjes doende bonusmoeder en de week erna de uitslapende, uitgaande, gek doende vriendin. Ik heb het beste van beide werelden en damm, wat ben ik een bofkont! Maar die vragen, wat leggen/ duwen we elkaar toch graag in hokjes, helaas.

    Beantwoorden
    • Kim Nelissen

      Inderdaad! Zo herkenbaar. Ik ben dol op kinderen en zij vaak op mij! Ik vind het geweldig die fantasiewereld waar ze nog in kunnen leven als ze klein zijn. Heb ook altijd opgepast en mijn jongste zusje is dertien jaar jonger dus ook daar veel voor gezorgd. Maar zelf heb ik die moedergevoelens nooit echt heel erg gehad. Zoals jij het voor elkaar hebt, dat zou top zijn inderdaad haha. Of tante worden ofzo. Leuk te horen!

      Ja iedereen gaat er gewoon vanuit dat als je een relatie hebt je gaat samenwonen. Als dat goed gaat, moeten er blijkbaar kinderen komen. Waarom laat iedereen anderen niet gewoon met rust en hun leven leiden zoals ze dat zelf willen. Mijn moeder had veertien jaar een relatie zonder samen te wonen. Dat wilde ze niet. Nou lekker laten toch:-)

      Beantwoorden
  7. Quuks

    Hallo Kim, ook hier vaak de vraag ‘en, komt er al wat?’. De enige reactie die zorgt dat er nooit meer iemand informeert, is ‘we proberen ons suf, maar het lukt niet’. Wie zoiets vraagt, kan ’t krijgen ook. Hoe het echt zit, weten alleen mijn vriend en ik.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.