‘Opzij opzij opzij. Maak plaats maak plaats maak plaats. We hebben ongelofelijke haast.’ Herman van Veen zong het al in 1979. Ruim 35 jaar later raast ons leven nog steeds aan ons voorbij. Genieten we nog wel?

Twenty-four-seven

Op het moment van schrijven zit ik in het vliegtuig, terug van een zonvakantie Curaçao. Even een weekje vitamine D opdoen op een eiland in de Caraïbische zee, eentje die op de things to do lijst van het leven staat. Ik voel mij relaxed, ondanks dat het een nachtvlucht van bijna negen uur is en we na tien minuten in de lucht alweer moesten landen voor een tussenstop op Bonaire. Ik heb na ruim vijf uur nog geen oog dichtgedaan en we produceerden met z’n allen geluiden en geuren waar een dierentuin jaloers op kan zijn. Maar ik geniet van lange vluchten. Waarom? Omdat ik nu gedwongen word minstens acht uur achter elkaar niets te doen. Just me myself and I (oké en mijn e-reader en iPad). Geen wifi, geen huishoudelijke klussen, geen sociale verplichtingen, helemaal niets.

Het doet mij tegelijkertijd beseffen dat ik dat dus veel te weinig doe, niets doen. Volgens hetzelfde nummer van Herman moeten we rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dag in dag uit. Alsof we een 24/7 shop zijn. Op Curaçao hebben ze daar dus weinig last van. En daar had ik dan weer last van. Alles op zijn elfendertigst. Dat ben ik helemaal niet gewend, waardoor ik een hoorbare zucht niet kon bedwingen als ik bijvoorbeeld in de rij bij de supermarkt stond. De piepjes van de barcodes die over de scanner gaan van de Albert Heijn op Curaçao, gaan een stuk minder snel dan de piepjes van ‘mijn’ Albert Heijn in Meppel. En dat ligt niet aan het apparaat.

Lekker tranquillo

Is er een verklaring voor? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat in een land waarbij de temperatuur zo ongeveer nooit onder de vijfentwintig graden komt, haasten fysiek bijna onmogelijk is. Je gaat je daarom al na twee dagen aanpassen aan het tempo van het eiland. En het went. Alles lekker tranquillo. Zweten doe ik in die hitte toch wel, maar als ik dat tot een minimum kan beperken is dat voor iedereen beter. En terwijl je wacht op je bestelling/boodschappen/huurauto/vul maar in, maak je gewoon even een praatje en kom je meer te weten over het eiland en de mensen.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor Curaçao. Er zijn veel meer landen die het net even wat rustiger aan doen dan wij hier in Nederland. Waarbij – gek genoeg – in dat soort landen voor het verkeer vaak weer het tegenovergestelde geldt, maar dat geheel terzijde. Hoe komt het toch dat wij altijd maar rennen? Van werk, naar huis, naar sport, naar supermarkt, naar vrienden, naar kroeg en weer naar huis. Strakke agenda’s om zowel in je eigen behoeften te kunnen voorzien als in die van een ander. Ik kan natuurlijk niet voor een ander praten, maar als ik kijk naar mijn eigen agenda, dan is het nummer van de heer Van Veen inmiddels mijn lijflied geworden. En het gekke is, ik doe het allemaal zelf.

Verrassende momenten

Het is zo gemakkelijk om je leven te laten bepalen door de volgepropte agenda. We hebben allemaal geleerd dat stilstand achteruitgang betekent, maar is dat eigenlijk wel zo? Ik vind het tijd worden om even heel bewust stil te staan. Op het moment van schrijven kan ik niet anders dan stilstaan (stilzitten in dit geval, want ik heb de middelste stoel in een rij van drie), maar ik sluit ook even heel bewust mijn ogen.

Ik denk na over wat ik allemaal wél heb, in plaats van niet. Ik sta stil bij de mooie dingen die ik heb meegemaakt en nog ga meemaken. Mijn vriendin, mijn familie, mijn werk, mijn vrienden, mijn huis en mijn dromen. Allemaal redenen om bewust even bij stil te staan. Ik merk dat ik glimlach en ik beloof mijzelf dat ik dit vaker ga doen. Niet alleen de grote successen vieren, maar ook stilstaan bij de kleine verrassende momenten in mijn leven. De geur van de regen na een warme zomerdag, de opkomende zon als ik naar mijn werk rijd, een goed gelukte maaltijd, een mooie zin uit een boek. Dingen waar je makkelijk aan voorbij gaat als je er de tijd niet voor neemt. Zonde.

Door het lezen van dit blog heb jij jezelf in ieder geval de tijd gegund om even stil te staan. Was het de titel die je triggerde? Herkende jij jezelf in de eerste paar regels? Hoe dan ook heb je een momentje voor jezelf gepakt om te lezen over – wellicht – een herkenbaar onderwerp. Waarom doe je dat niet vaker? Waarom sta je soms niet heel bewust even letterlijk stil om te genieten van de dingen die je doet en die je tegenkomt tijdens je dagelijkse routines? Ik kan je vertellen dat het de moeite waard is.

één antwoord

  1. lidy vos

    Je hebt gelijk we willen te gauw en teveel.En is zo’n heerljke vakantie ff tijd om stil te staan en te genieten.
    Maar zoals js vader ook opmerkt ook in nederland zijn vele mooie plekken om kort bij rust en natuur te zijn.O.a Terschelling.
    Maar fijn dat jullie zo genoten hebben..Nu hier genieten vd zomer.
    Lidy Vos

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van