Soms ben ik er helemaal klaar mee. Met dat (chronisch) ziek zijn. Over het algemeen ben ik meer een aanhanger van de ‘theorie’: ‘Niet zeuren, klagen en zagen’. Als ik om mij heen kijk, dan heb ik ’t zo slecht nog niet. Maar af en toe dan baal ik. 

Meestal gebeurt dat na weer een nacht slecht slapen. Als mijn infuuspomp meer dan gemiddeld (wat is eigenlijk gemiddeld daarvoor?) alarmeert in de nacht, ik meerdere keren mijn bed uit moet om naar het toilet te gaan en ik tegen de ochtend niet meer zo goed weet hoe ik nog in bed kan blijven liggen zonder pijn in rug, buik, gewrichten en spieren. Als ik dus vermoeider en met meer pijn opsta dan toen ik mijn bed inkroop. Maar…na een ontbijtje beneden aan tafel met z’n 3-en, een pijnstiller in m’n mik en de enthousiaste begroeting van onze hond Bobbie, lukt het mij meestal wel om zo’n waardeloze nacht snel te vergeten. Nieuwe dag, nieuw kansen.

Dromen en plannen

Hoe die nieuwe kansen zich aandienen en hoe daarmee om te gaan, dat kan echt heel verschillend zijn. Zelf leef ik de laatste jaren bewuster bij de dag. Natuurlijk kijk ik ook stiekem vooruit, maar de ervaring heeft inmiddels geleerd daar niet teveel op vast te pinnen. Dromen en plannen maken zijn nodig en mooi, ze zorgen ervoor dat je ergens naar uit kunt kijken. Maar ziekte, pijn en vermoeidheid gooien nogal eens roet in het eten op het laatste moment. Dat hoort er een beetje bij (…) en zet mij vaak ook weer met beide benen op de grond. Toch is het echt niet leuk om steeds weer iets te moeten afzeggen of aan te passen. Daarom plan ik vaker dingen op het laatste moment, of bekijk aan het begin van een nieuwe dag wat er mogelijk is. Gelukkig is er ook veel wèl mogelijk en probeer ik ook niet alles bij voorbaat uit te sluiten.

Mopperen is goed

Het lijkt de laatste jaren een beetje een trend te zijn, om te laten weten dat je sterk en krachtig bent. Dat je vooral laat zien wat je kunt en dat je participeert (daar is íe weer). Maar weet je dat t best goed en fijn is om een keertje te mopperen? En papier..eh..het scherm is geduldig…heel geduldig. Als je chronisch ziek bent, maar ook als je relatief gezond bent en misschien last hebt van de warmte of een baaldag hebt of moe bent. Mopper dan een keer. Of twee keer. Geef jezelf de ruimte om eens te zeggen dat het wat minder gaat of dat je ’t zat bent, dan hoef je niet steeds op je tenen te lopen.

Kwetsbaar is dapper

Als je continu op je tenen loopt en eigenlijk teveel van jezelf vraagt, kan dat op den duur nadelige gevolgen hebben. Soms is het vragen, aannemen en/of regelen van hulp ook een teken van kracht. Je stelt je kwetsbaar op. Da’s best moeilijk. Als je dat kunt, ben je juist heel erg dapper en sterk en voorkom je grotere problemen. Hoewel er steeds meer verwacht wordt dat je zelf de regie neemt, zo min mogelijk zorg en hulp van anderen vraagt (en al helemaal niet aan een zorgprofessional), roep ik toch op om dat wèl te doen. Als je voelt en merkt dat je het niet alleen redt. Als je steeds minder kunt, meer pijn of steeds minder energie hebt. Als je het psychisch moeilijk hebt. Dan is het tijd om op de rem te trappen, noodsignalen te sturen en met een rode vlag te zwaaien. Zet dat masker af en toon je ware gezicht. Een gezicht met pijn, verdriet en vermoeidheid.

Ziek-zijn sucks, ijsjes zijn kansen

Ziek-zijn is geen glamour en power. Ziek-zijn sucks. Dat wil niet zeggen dat er geen mogelijkheden en kansen zijn. Die zijn er. Altijd. Zodra je laat weten dat het wat minder gaat of dat je je ellendig voelt, zien en begrijpen mensen ook eerder dat je eigenlijk wel wat hulp kunt gebruiken.

Dus mopperen? Af en toe toch doen! Zelf heb ik daar (ook) veel moeite mee. Maar hé…het lucht op, mensen waarderen het juist en daarna kun je weer verder. Er is weer ruimte voor nieuwe kansen, mogelijkheden en oplossingen. Èn voor hippe, verkoelende ijsjes.

Wat vind jij: is af en toe mopperen gezond en krachtig?

één antwoord

  1. Monique

    Ik ben van het type “niet klagen maar dragen” maar af en toe mopperen is mijns inziens zeker gezond. Je ventileert dan je gedachten en klachten waardoor het voor de mensen om je heen / je ‘loved ones’ zichtbaar wordt, het hoeft niet altijd ‘onzichtbaar ziek’ te zijn 🙂

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van