Ze schijnen te bestaan. Van die vrouwen die een stuk gereedschap kunnen hanteren als een ‘echte vent’. Chicks die tegels zetten, die hun eigen keuken plaatsen, die zagen, hakken, lijmen en boren naar hartelust.  Stoere chicks, zoals … Nee! Niet zoals ik, helaas.

Ondanks mijn bewijsdrang en enorme hang naar gelijkwaardigheid, wanneer het mij uitkomt natuurlijk, kom ik er in dit geval ronduit voor uit: ik heb twee hele verschrikkelijke linker klushanden! Dát, en geen geduld. En ik vind het gewoon niet leuk!

Jij, hij, maar zeer zeker niet ‘wij’!

Nu wordt het doorgaans ook niet van mij verwacht dat ik zwaar gereedschap hanteer of eigenhandig een muurtje metsel. Dus waarom dit relaas? Nou, dat zal ik je uitleggen. Lief en ik zijn aan het verbouwen. Niet een klein aanbouwtje of een lichte renovatie. Nee, gewoon pats boem alles eruit! We maken alles opnieuw. En als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl: we wonen nog gezellig te midden van de enorme puinhoop, dat ooit ons knusse plekje was.

Dat we nagenoeg alles zelf doen is vrij voor de hand liggend. Lief is namelijk klusser, doe-het-zelver, elektricien en overall vreselijk handig. Hij is mijn duizend-en-één-dingen-doekje, zoals ik hem hoogst ontmannend doch erg liefhebbend noem. Op een paar constructie-gevoelige dingetjes na, doen we dus alles zelf. Nou ja.. we?!

Ach vrouw, ken je plek

Ik ben selectief geëmancipeerd. Ik heb een hardnekkige klusallergie. Ik kan het niet, wil het niet, houd liever mijn handen heel en mijn haren en kleren schoon. In vind het echt een mannending. Dus wat doe ik? Ik schiet zonder moeite in de traditionele huisvrouwenrol en doe wat ik wél kan: ik ontzorg. Ik poets er lustig op los, doe de boodschappen, kook voedzame maaltijden en wandel rondje na rondje met de hond.

Als iemand me vraagt of we al een beetje opschieten met klussen, steek ik niet onder stoelen of banken dat mijn aandeel in deze situatie op een ander vlak ligt; ik houd het huishouden draaiende, en ik draai mijn hand er niet voor om. Alsof ik er nog trots op ben ook! Ahum… Toegegeven, soms presteer ik het om én niet te klussen, én niet te koken, én de hond te trakteren om een luttele 500 meter plasgelegenheid zonder greintje geduld. Niemand is perfect, oké!

Het kan nog erger

Maar, wat maak ik me nou druk?! Misschien zijn het mijn hormonsters of is het mijn ego. Ik weet het niet maar ondanks mijn traditionele inzet voel ik me een enorme faalhaas. Ik wil ook een belangrijk aandeel hebben in dit megaproject. Een hamer vasthouden, gruis tussen mijn tanden en het zweet op plekken waar het nog nooit is geweest. Respect verdienen omdat ik ook kan wat hij kan! Maar nee, waar lief de kilo’s van zijn lijf af beult aan de verbouwing, eet ik ze er aan uit frustratie. Ik kan dit gewohoon niet! Het is een mentale oorlog met twee tegenstanders; ik en mijzelf.

(P)interes(t)sante wending

Ik kijk hunkerend uit naar de volgende fase. Dan is het gelukkig mijn beurt. Dan breng ik mijn ‘SuperVrouwenPower’ ter tafel. Dan kom ik dubbel en dwars in actie. Al mijn uren ‘Pinteresten’ en het verslinden van kilo’s brochures van keukentoko’s, vloerenboeren, sanitairhandelaren en VT-Wonen’s komen dan van pas.

Want straks kies ik, beslis ik, trek ik de knip en regel ik de bestellingen. Ik zeg wat waar moet komen, en hoe. Van de badkamertegels en –kranen, tot de vloer en kleuren op de muur, de keukenkastjes en nieuwe kussens op de bank. Ik koop accessoires en maak van ons geweldig verbouwde huis een thuis. Dat is mijn toegevoegde waarde. Dát, is mijn verdienste.

En het kwartje valt

Ha, en dat is precies iets wat lief niet kan. Victoria! Nee echt! Het idee alleen al bezorgt hem jeuk, misselijkheid, een algeheel gevoel van onmacht en malaise. Hij schuimbekt er nog net niet bij. Nee, doe hem dan maar een bats, een moker, een graafmachine en een betonmolen. Lekker mannelijk! En iets wat hij goed kan.

Oh maar, wacht eens even… Zou het zo kunnen zijn dat wij ons allebei misschien gewoon erg senang voelen bij, wat men noemt, de traditionele rolverdeling? Hoe het ook zij; met zijn superpower en de mijne gecombineerd, hebben we straks vast een geweldig mooi huisje. En ben ik een hele dankbare en gelukkige verbouw-vrouw! *gelukzalige zucht.

En jij? Ben jij zo’n stoere chick die alles zelf kan?

8 reacties

  1. Kim Nelissen

    Ik ben tot mijn 36e alleen geweest dus ik moest wel. Dus ja, ik kan tegels voegen, gaten boren, lichtdimmers en douchekranen vervangen, schilderen en kitten. En ja daar ben ik trots op:-)

    Beantwoorden
  2. Alexa

    Irene, leuk verhaal! Faalhaas, haha wat een heerlijk woord 🙂 Ik herken je verhaal van eerste tot laatste woord. Totdat ik ging scheiden. En ineens van alles zelf moest doen wat ik daarvoor ook altijd vooral bijzonder knap becommentarieerde van de zijlijn. En bleek ik ineens onvermoede talenten te hebben. Zo kan ik goed timmeren! En vind ik het ook heerlijk om te timmeren. Dat geluíd: POK POK, TIKTAK TOK. Heerlijk als je helemaal pissig bent. En het kalmeert ter plekke. Goed om te weten dát ik het kan als het echt moet. Maar alsnog; als ik een centje overheb bel ik liever mijn kluskoning-meneer. Ontzorg ik hem gezellig.

    Beantwoorden
    • Irene Poelhorst
      Irene Poelhorst

      Wauw respect Alexa! Tis ongeloofelijk wat je allemaal blijkt te kunnen als je geen andere opties hebt. Zo komen je verborgen talenten wel naar boven drijven ja! Ik geloof absoluut dat het een heilzaam effect heeft om eens even lekker te rausen om het maar zo te zeggen. Wat jij hebt met timmeren, heb ik met ‘slopen’. Ik heb ooit eens na een lelijke break-up vrijwillig de trap van een goede vriend ontdaan van vloerbedekking. Kostte een dag, veel spierpijn maar het was oh zo kalmerend… Maar, jij weet nu in ieder geval dat jij je vrouwtje wel staat! En dat vind ik stoer!

      Beantwoorden
  3. Enno Nuu

    Ach, wat zou’ t, wat kan jou die traditionele rolverdeling schelen? Ik heb vandeweek een middagje meegeschept. Zoon schepte twee keer zo hard maar ik ben lekker tweemaal zo oud. Leeftijd of sekse, het maakt niet uit. Je doet wat je kan en dat moet het zijn. Maar het moet gezegd: die gozer van jou presteert wel wat. Chapeau! Komende week ben ik weer van de partij, vind het leuk om te doen.

    Beantwoorden
    • Irene Poelhorst
      Irene Poelhorst

      En je hulp werd dubbel zo hard gewaardeerd! Dat moet gezegd worden. Inderdaad je doet wat je kan, met z’n allen maken we er iets moois van. Zal ik dan volgende week ook eindelijk eens traditioneel koken dan? 😉 Vind ik stiekem ook leuk om te doen 🙂

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van