Ik heb totaal geen verstand van auto’s. Het enige wat ik van de carrosserie weet, is hoe je het schrijft, en zelfs dat moest ik stiekem opzoeken.

Ik heb geen idee waar de v-snaar zit, ik zie het verschil tussen een Volkswagen en een Opel niet en ik ben ook zelden geïnteresseerd in de ‘schoonheid’ van een exemplaar. Als je vraagt in wat voor auto ik rijd, antwoord ik waarschijnlijk met ‘een rode’ en ik kan ook absoluut niet wakker liggen van een krasje meer of minder.

Maar ondanks mijn desinteresse moeten we wel op zoek naar een mooie trouwauto voor de bruiloft. Nu liggen alle locaties redelijk dicht bij elkaar, maar naar het gemeentehuis, de kerk en het feest lopen klinkt niet enorm aantrekkelijk. Het lijkt me ook zo sleuren met mijn jurk en sleep, trouwens. Ik heb nog voorgesteld om met een bakfiets te gaan of een leuk koetsje met 4 witte paarden te huren, maar ik heb vriendlief zelden zo erg zijn hakken in het zand zien zetten als toen. Ik moet me dus toch maar gaan verdiepen in de wondere wereld van de auto’s.

Trouwauto-non-grata

De eerste auto die mijn aanstaande voorstelde was een Lotus. Hij is al heel wat jaren fan van deze auto en zag zichzelf al scheuren door de straten van ons boerendorp. Zoals gezegd interesseert de auto mij vrij weinig, maar ik vind het wel fijn als ik met jurk en al op de stoel van de bijrijder kan plaatsnemen. De Lotus die vriendlief voor ogen had, bleek echter een soort miniatuurversie van een normale auto te zijn en hooguit geschikt voor mensen kleiner dan 1.60m. Het geval op vier wielen werd dus al snel tot trouwauto-non-grata verklaard.

Vervolgens zag ik een waanzinnig lief, klein, schattig Eendje met een open dak. Omdat we in juli trouwen kan een cabrio makkelijk. Helaas was mijn SO nog lichtelijk gepikeerd over de totale afslachting van zijn Lotus dus weigerde hij mee te gaan in mijn romantische eendjesbui. Volgens hem was de auto niet mannelijk genoeg en ging hij nog liever lopen dan daarin te moeten zitten. De Eend is dus ook afgeschreven.

Emotionele chantage

Na een discussie van misschien wel weken, lijk ik nu toch de strijd te verliezen. Emotionele argumenten als ‘Ja, maar ik mag toch ook wel wat bepalen?’ en ‘Een auto kiezen voor een bruiloft is toch een mannending?’ worden in de strijd gegooid, en zelfs na uren auto’s kijken zitten we nog niet op één lijn. Ik ben inmiddels helemaal weg van een witte Audi, maar hij kwijlt al bij het zien van een oude Amerikaan.

Dus we hebben besloten dat we allebei één keer een beslissende stem krijgen. Hij mag kiezen in welke auto we op pad gaan (ik ben alvast begonnen met schietgebedjes dat het in ieder geval een auto is waar ik helemaal in pas) en ik mag mijn veto ergens anders voor gebruiken.

Mij lijkt een knalroze thema wel iets.

één antwoord

Zeg er maar wat van