Het is confronterend en rauw. Elke keer als ik mijn vader bezoek in het verpleeghuis, is het alsof ik een andere wereld betreed. Hoe zal t dan voor hem zijn, nu de dementie ook zijn belevingswereld aantast?

Wat begon met vergeetachtigheid en verwardheid tijdens een ziekenhuisopname, bleek later waarschijnlijk het begin te zijn geweest van dementie. De laatste 3 maanden gaat het ineens snel. En ik kan je zeggen: het is heftig om te merken dat een dierbare zo snel steeds onbereikbaarder wordt.

De tijd staat stil

Terwijl we allemaal doorgaan met onze dagelijks beslommeringen, waarbij we soms zelfs zeggen dat we het druk hebben, lijkt bij hem de tijd stil te staan. Of eigenlijk eerder achteruit te lopen. Hij weet niet meer of het zomer of winter is. Dat het voetbalseizoen weer is begonnen en op zondagavond Studio Sport weer beelden toont van zijn favoriete voetbalclub, Ajax. Hij weet niet meer dat Prinsjesdag op de derde dinsdag in september is en dat we dan met z’n allen naar een gouden koets zitten te loeren. Hij kan zichzelf niet meer wassen en aankleden.

Een glimlach

En weet je: als dat het enige was, dan konden we vast nog wel een kalender voor hem maken of een pictogrammenboek met voor hem herkenbare beelden. Maar dat helpt hem al niet meer. Wat nog moeilijker is, zijn de momenten dat hij geen idee heeft wie ik ben. Hij glimlacht naar mij en naar mijn zusje, als we samen op bezoek zijn. Maar dat doet hij ook naar de verzorgende die vraagt of hij wat wil drinken.

Cola, gevulde koeken en foto’s

Toch proberen we contact met hem te houden. Ik neem cola mee, omdat hij dat graag lust. En gevulde koeken, omdat hij de speculaasjes die hem worden aangeboden niet kan kauwen. En foto’s. Als we foto’s meenemen en de namen noemen van degenen die erop staan, dan is er af en toe een glimp van herkenning. Helemaal als we ze gebruiken om herinneringen op te halen. Ik wijs naar de foto van mijn nichtje en noem haar naam. ’Dat is een bijdehandje’ zegt hij met een grote grijns.  Als ik op een foto van een team uit de jaren ’80 van Ajax enkele spelers aanwijs en hun namen noem: Frank Rijkaard, Frank en Ronald de Boer, lacht hij opnieuw. Maar nu eerder triomfantelijk. Tsss, natuurlijk kent hij die. Zijn (Amsterdamse) humor en zijn glimlach zijn goud waard.

Zijn eigen wereld

Als ik hem help zijn vest uit te doen, zie ik pas goed hoe dun zijn armen zijn. Hij is afgevallen. En zijn huid: gortdroog door de airco. Hij maakt telbewegingen met zijn vingers; ‘1400 euro.’ Nu is het onze beurt om te glimlachen. “Dat is een mooie omzet, voor een dag op de markt. Waar heb je dat mee verdiend, haarbanden of buttons die je zelf hebt gemaakt? ’Schilderijtjes’ antwoordt hij. Dat is nieuw voor ons, schijnbaar is hij nog veel meer jaren terug in zijn gedachten. Langzaamaan kruipt hij steeds verder in zijn eigen wereld en wordt het lastiger om contact met hem te houden. Het is ook duidelijk tijd om te rusten. De verzorging helpt hem met een tillift in bed. Ik dek hem toe en geef ‘m een kus. Het is een moeilijk en tegelijk mooi moment. ‘Slaap lekker pa.’

Urban Chicks en dementie?

Wie is er nu eigenlijk in de war? Niemand hoop ik. Begin september was er op Nieuwsuur een tweeluik over dementie (in dit geval de ziekte van Alzheimer). Alzheimer komt nu bijna net zo vaak voor als kanker. Daardoor kent bijna iedereen wel een familielid of een naaste die dement is. Jij misschien ook wel?

Onderzoek

Er wordt onderzoek gedaan om de diagnose met meer zekerheid te kunnen stellen, maar ook om te kijken of je dementie kunt voorspellen. Daarnaast is er al ruim 30 jaar onderzoek naar een geneesmiddel tegen dementie.

Zou jij al willen weten of je over 20 of 30 jaar dementie zult krijgen? Ook zolang er nog geen behandeling of medicatie voor is gevonden? Naar welk onderzoek zou het geld moeten gaan? Naar diagnose of behandeling?

Mijn vader is bij allebei niet meer gebaat. Voor hem neem ik volgende keer een zoute haring mee. En bodylotion. Hoop dat hij er om zal glimlachen. Hij is er nog en toch mis ik de man die hij was.

2 reacties

  1. Annemarie

    Een herkenbaar blog, Yvonne. Mijn schoonmoeder is al meerdere jaren dement, haar proces gaat wat geleidelijker, maar nu is ze toch op een punt aangekomen dat ze op een gesloten afdeling zit. Dat maakt haar boos en verdrietig, maar het is wel het beste voor iedereen. Belangrijk is nu ook om mijn schoonvader niet te vergeten. Al met al een lastige situatie.

    Beantwoorden
    • Yvonne Schoolderman

      Ook voor mij weer herkenbaar. Mijn vader zit ook op een gesloten afdeling. Hij is over het algemeen ‘de liefste man van de afdeling’ zoals de verzorgenden zeggen, maar soms wordt hij ook agressief. Best moeilijk. Het is idd echt nodig om ook te denken aan een eventuele partner. En aan jezelf!

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van