Er zijn mensen die hebben er meerdere. Mijn eigen vriendin bijvoorbeeld. Ik heb er maar een. Maar ik heb wel een hele bijzondere. Een grote zus. Ik vraag mij wel eens af of zij weet hoe bijzonder ik haar vind…

‘Vrienden kies je, familie heb je’

Met enige regelmaat hoor ik om mij heen mensen roepen: ‘Vrienden kies je zelf uit, familie krijg je’. Vooral wanneer men zich weer eens stoort aan het gedrag of de keuzen van hun eigen bloedlijn. Onbegrip en misschien zelfs een schaamtegevoel regeert. Maar gelukkig kunnen ze relativeren en nog voordat eerste kerstdag uitmondt in een ordinaire scheldpartij, wordt beseft dat ze niet zelf hebben gekozen voor deze familie. Maar weet je? Als ik dan toch mocht kiezen, koos ik – zonder erover te hoeven nadenken – gewoon mijn eigen familie uit. Met mijn grote zus als pronkstuk.

Voordelen van een grote zus

Er is al veel geschreven over het voordeel van het hebben van een grote zus. Ook ik heb ervan geprofiteerd. Voordelen als later naar bed gaan, op jongere leeftijd al op stap mogen en later thuiskomen, altijd een persoonlijk schild hebben tijdens discussies met mijn ouders. En toch hebben mijn zus, die tweeënhalf jaar ouder is, en ik geen echte vriendinnenband zoals je dat wel eens voorbij ziet komen. Geen gezamenlijke hobby’s, vakantie’s of vrienden. Daarvoor zijn wij misschien wel te verschillend. Zij: de verstandige, de stabiele, de evenwichtige, de krachtige, de extraverte, de attente. Ik: de impulsieve, de zoekende, de introverte, de emotionele, de besluiteloze, de onattente. Misschien is het juist om al die verschillen dat ik stiekem heel erg tegen haar opkijk.

Een grote vanzelfsprekendheid?

Mijn grote zus, die altijd voor mij opkomt, aan mijn kant staat, het pad voor mij vrijmaakt, gewoon omdat zij de oudste is. Mij kans op kans geeft als ik weer eens een verkeerde keuze maak. Eerlijk is, ook als ik daar niet om vraag. Waarmee ik kan lachen, huilen en vooral onze ouders in de maling kan nemen. We hebben per slot van rekening dezelfde opvoeding gehad. Mijn grote zus, een grote vanzelfsprekendheid?

Wijn en goede gesprekken

Op die vraag kreeg ik onlangs antwoord tijdens ons ‘moeder-dochter-uitje’ in Parijs. Met z’n drieën op stap, dat doen we eens in de zoveel tijd. Lekker met de meiden onder elkaar. Hapje, drankje en goede gesprekken. Anders dan tijdens de gesprekken over de familie-app, hebben we het écht ergens over. En het was dat moment, onder de door een heater verwarmde luifel, op een terras in Parijs, dat het mij overviel. Was het de wijn, de warmte die we bij elkaar zochten, het gespreksonderwerp? Ik durf het niet te zeggen. Ik weet alleen dat ik op dat moment wist dat mijn grote zus alles is, maar geen vanzelfsprekendheid.

De ode

Alle grote zussen hebben dezelfde verantwoordelijkheid: passen op hun kleine zusje. En dat heeft mijn grote zus haar hele leven perfect gedaan. Ik vind het oprecht jammer dat ik dat nooit zo bewust in de gaten heb gehad. Daarom deze ode aan de grote zus en in het bijzonder aan die van mij. Omdat ik weet dat er heel veel grote zussen zijn, die net als mijn grote zus, altijd zullen passen op hun kleine zusje. Gewoon omdat dat is wat grote zussen doen. En daar mogen wij als kleine zusjes verrekte blij mee zijn.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.