Vanaf het moment dat vriendlief mij ten huwelijk vroeg, wist ik al wie ik als mijn getuigen wilde. Twee heb ik er diezelfde avond nog gevraagd en nummer drie was de volgende ochtend aan de beurt.

Nummer drie ja, want toen wist ik nog niet dat ik er maar twee kon kiezen. Ik had namelijk op internet gelezen dat je vier getuigen mocht hebben. Wist ik veel dat dat een totaal aantal was. We kwamen er pas achter dat er maar plek is voor vier in het trouwboekje toen ik iedereen al had gevraagd. Mensen weer teleurstellen (en mijzelf waarschijnlijk nog het allermeest) vond ik geen optie, dus we moesten de situatie eens creatief bekijken. Ik heb nog geprobeerd vriendlief om te praten, maar die vond het heel raar dat hij één getuige zou hebben en ik drie. Gelukkig hebben we uiteindelijk wel een oplossing gevonden: vier getuigen tekenen in het gemeentehuis en twee in de kerk.

Iemand kiezen is iemand anders passeren

Het kiezen van de getuigen gebeurde volledig op gevoel. Aan deze mensen wilde ik ook als eerste vertellen dat ik ten huwelijk was gevraagd. Na mijn ouders natuurlijk, dat zijn sowieso de belangrijkste mensen in mijn leven. Maar ik vind dat zij als ‘ouders van de bruid’ sowieso al een rol hebben.

De uiteindelijke keuze maken was dus niet eens het moeilijkste gedeelte. Ik vond het ingewikkelder om mijn uiteindelijke keuze naar buiten te brengen. Ik had namelijk het idee dat ik andere mensen teleurstelde en dat zij niet blij waren met mijn keuze.

Blije bruid en bruidegom

Maar goed, als ik de afgelopen maanden één ding heb geleerd, is dat je bij (het organiseren van) een bruiloft nooit iedereen tevreden kan stellen. Avondgasten willen daggasten zijn, dresscodes vallen niet in de smaak of de feestlocatie is te ver rijden. Het is grappig om te zien dat sommige mensen denken dat de bruiloft om hen draait, in plaats van om het bruidspaar.

Ik heb me in ieder geval voorgenomen om me daar niets meer van aan te trekken. Het gaat uiteindelijk om een blije bruid en bruidegom, en de rest kan me gestolen worden!

Zeg er maar wat van