Het is precies acht jaar geleden dat ik met twee meiden op volle snelheid in de vangrail van de Duitse snelweg belandde. Van een zaterdag op zondagnacht veranderden drie levens in één klap.

Er raakte één vriendin zwaargewond, ik was lichtgewond en een derde had niets, maar die was natuurlijk niet minder geschrokken. De angst, de paniek en de machteloosheid van toen zijn ver weggestopt. Toch slaat de paniek nog ongeveer één keer per jaar toe. Dat hoort er inmiddels bij. Net na het ongeluk kon ik het niet tegenhouden en had ik regelmatig een paniekaanval, waarbij ik ervan overtuigd was dat ik niet nog een keer zo’n mazzel zou hebben. Na wat sessies op de sofa van een psycholoog had ik dat prima onder controle. En wist ik ook heus wel dat ik niet nog zo’n ongeluk zou krijgen bij het oversteken van de straat.

Vangrail

Nooit gedacht dat de naam van een klein Duits dorpje als Emmerich voor altijd een betekenis zou hebben in mijn leven. We waren zo’n honderd meter verwijderd van de grens met Nederland toen mijn oud-huisgenootje de macht over het stuur verloor en we de vangrail raakten, spinden en volgens mij nog zo’n zes keer botsten met het ijzer. Het ziekenhuis van Emmerich was uitgestorven op zondagochtend, onze komst zette alles op z’n kop.

Coma

Wat volgde was een drama en een hoop ellende. Één vriendin raakte verlamd en in coma. Ik kwam er goed vanaf met een lichte wiplash. En de de auto was total loss (niet dat iemand daar iets om gaf). Maar who cares? Ik kon al ‘vrij snel’ weer alles. Dat was niet voor alle inzittenden zo vanzelfsprekend.

Roekeloos

Toch heeft 4 november 2007 mijn leven voorgoed veranderd. Ik sta bekend als brokkenpiloot, maar door het ongeluk ben ik een stuk minder roekeloos geworden, voorzichtiger dus. Bij de ‘lastige dingen in het leven’ weet ik dat ik wel eens voor hetere vuren heb gestaan. Even op krukken na een surfongeluk is niets in verhouding tot 2007. Een baaldag? Je hébt tenminste nog een dag!

Proost!

Eigenlijk denk ik inmiddels bijna nooit meer aan ‘het ongeluk’, zoals het in mijn leven heet. Maar toen er vandaag – 4 november 2015 – een foto op Facebook verscheen (zie hieronder), gepost door één van de medepassagiers, kreeg ik toch een behoorlijke brok in mijn keel. Ik ging weer even terug in de tijd. Wat een mazzel, het had letterlijk maar een haartje gescheeld of ik was er al acht jaar niet meer geweest. Wat ik dan allemaal had gemist!

ongeluk

Vandaag ben ik weer even dankbaar en besef ik heel goed dat het leven in één klap kan veranderen. Pluk de dag stond altijd al op mijn voorhoofd geschreven, maar ik drink nu even een biertje, gewoon op mezelf. En op de meiden waar ik mee in de auto zat natuurlijk. Proost!

Zeg er maar wat van