Verandering. Dat is steevast het antwoord als ik mensen vraag naar hun 2016-plannen. Deze dagen zijn ideaal om met vrienden je dromen te bespreken. Maar wat blijkt? Twintigers hangen massaal tussen dip en depressie.

In 2016 gaat het roer dus om. Of je er nou werkelijk iets mee doet of niet; het is nooit mis om plannen, ambities en dromen te hebben en eventueel ook nog te verwezenlijken. De een wil een nieuwe baan, de ander is haar vrijgezellenstatus beu en nog een wil zich vooral lekker nuttig voelen. Of het nou gezond eten is, vrijwilligerswerk of een nieuw huis, in 2016 moet er echt wat gebeuren. Positieve verhalen in de media over economische groei, afnemende werkloosheid en een opkrabbelende huizenmarkt geven het volk hoop. Het lijkt wel of niemand zich de afgelopen jaren durfde te bewegen en daar nu weer ruimte voor is. Het jeukt, en wat doe je dan? Juist, krabben!

Zingeving

Je hoort de donder al in de verte. Alleen de flits volgt later. In 2016 wellicht. We willen verandering. Jongeren hebben het idee al jaren stil te staan, de boot te missen, vooral wat betreft hun carrière. De druk om succesvol te zijn wordt er niet minder op. En oja, we moeten ook nog veel en ver reizen. Blijkbaar willen jongeren inmiddels vooral zingeving.

Geen hinder van Tinder

De thema-avonden met twintigers als doelgroep zijn dan ook niet aan te slepen. Van ‘Het Twintigersdilemma: Tussen dip en depressie’ en ‘Tweeduizendsexting – Seks, seksualiteit en het vrije beleid’ (geen hinder van Tinder!), tot kloosterretraites over vertrouwen. Ik zag het aantal ‘likes’ en ‘interesses’ van mijn FB-vrienden op deze events in razend tempo toenemen. Wat denk je? Alle events waren binnen no time uitverkocht. Vraag en aanbod sluiten naadloos op elkaar aan. Eén vriendin zegt zelfs haar kersverse relatie te danken te hebben aan een cursus mindfulness.

Deksel op de neus

Jongeren willen er wat van maken in het leven, staan als jonge honden te rammelen aan de poort van werkgevers, maar krijgen keer op keer de deksel op hun neus. Niet alleen in de arbeidsfeer: te weinig ervaring, er is altijd iemand die net even wat beter aansluit bij de vacature, de vacature is intern opgevuld etcetera. Maar ook in het leven. Werk moet vooral niet zijn om de hypotheek van te betalen (dat is toch geen leven?), het moet naadloos aansluiten bij het zorgvuldig in elkaar geknutselde imago. Een kantoorbaan bij een willekeurige zorgverzekeraar is dus echt niet cool now-a-days. Verwachtingen zijn hoog en succes de norm. Anderen willen juist een hypotheek (het perfecte appartement in Amsterdam hoort natuurlijk ook bij de verwachtingen), maar krijgen er geen. Als startende ondernemer ben je bij de bank vergelijkbaar met een crimineel en in Amsterdam worden de appartementen al overboden nog voordat ze op Funda terecht komen.

Werkstage

Mijn vader drukt me altijd op het hart nooit onbetaald werk te doen (los van bewust vrijwilligerswerk à la de wereld verbeteren natuurlijk) en inmiddels prijken er acht volle betaalde arbeidsjaren op mijn portfolio (en legio studentenbaantjes). Niet per se door dat advies natuurlijk, ik heb ook gewoon hard gewerkt. Ik heb namelijk sinds 2010 een hypotheek die iedere maand afgetikt moet worden. Toch zijn er een hoop jongeren die ik tegenkom die zogenoemde ‘werkstages’ doen. Oftewel: die zich voor een schijntje compleet uit de naad werken, in de hoop hun cv wat op te kunnen poetsen. Ik snap wel dat je dan toe bent aan wat zingeving. Eén van mijn psychologenvriendinnen, ja ik heb er meerdere, vertelde tijdens een borrelavond dat zij vooral twintigers met dips, depressies en burn-outs op de sofa krijgt. Want wie wel een baan heeft, heeft vaak met een enorme werkdruk te maken die op vrijdag moet worden weggespoeld met de nodige borrels. Met een hormonaal dipje op z’n tijd is niets mis. Heel gezond zelfs, als je het mij vraagt. Want hoe weet je nou wat je écht wilt, als je nooit voelt wat je niet wilt? Maar een massale toestroom van overwerkte twintigers lijkt me geen gezond recept voor de toekomst.

Tussen dromen en daden

Het gaat hier natuurlijk niet over álle twintigers, want de meeste in mijn omgeving zijn over het algemeen heel content met hun leven. Maar die pak ‘m beet tien procent die nog zoekende is naar de zin van het leven, moet vooral die mindfulness-cursus volgen. En die thema- of debatavond met twintigers… Misschien loop je daar ook wel die persoon tegen het lijf die je op Tinder per ongeluk weg had geswiped. Ik hoop dat 2016 dus positief wordt, vol jongeren die hun droombaan vinden. Of gewoon jongeren die zich erbij neerleggen dat het leven komt zoals het komt en dat je niet perfect hoeft te zijn om tevreden te kunnen zijn. Lijkt me sowieso doodvermoeiend. En ik? Ik ben nooit vies van verandering en heb altijd wel iets om over te dromen. Nu nog even afwachten wat ik daar allemaal van kan realiseren in 2016.

Zeg er maar wat van