Vreemdgaan. Ik had er een uitgesproken mening over tot ik er zelf mee te maken kreeg. Sterker nog, ik deed het zelf. En ik overzag niet wat de gevolgen zouden zijn. Stom van me? Behoorlijk.

Draai de tijd terug

In de auto op weg naar Rotterdam zingt Cher amechtig wat ze zou doen als ze de tijd terug kon draaien. Mijn man -Rumboman- zet de radio zachter. Toch heeft dat superplatte popliedje een paar ergerlijk rake zinnen. Kon ík die paar maanden maar gewoon retrospectief annuleren, dan had ik op de eerste toenadering ‘Nee, ksssst, ga weg!’ gezegd. Maar ja, achteraf praten.

Ik deed het gewoon

Nog steeds zoek ik naar de reden van mijn ontrouw. De ene keer ben ik er in getuind, de andere keer was ik in transitie, dan weer ben ik ordinair egoïstisch en promiscue bezig geweest. Hoe dan ook: ik heb iets gedaan waarvan ik nu verschrikkelijke spijt heb. Ik voel spijt omdat ik mezelf niet in de hand heb kunnen houden. Hoogmoedig dacht ik dat ik zomaar met iemand anders een amourette aan kon gaan. Ik dacht: ik doe het gewoon. Hoogmoedig was het idee dat het niet uit zou komen, dat ik dit wel zou kunnen handelen, naast mijn relatie. Hoogmoedig was ook mijn overtuiging dat Rumboman me niet de deur uit zou zetten, als het zou uitkomen. Arrogant van me. Bijna berekenend.

Te licht ingeschat

Oh en ik was gewaarschuwd. Mijn beste vriendin, de enige die ik in vertrouwen had genomen, las me liefdevol de les. Ze zei dat dit niet goed kon gaan, dat het zou uitkomen of dat ik zou moeten kiezen. En dan zouden spijt, schaamte en teleurstelling mijn deel zijn. En dat bleek meer dan waar. Schaamte dat ik me door mijn egoïsme heb laten leiden. Dat ik daarmee het risico heb genomen mijn liefste weg te jagen, het risico dat mijn gezin daardoor uiteen zou kunnen vallen. Schaamte dat mijn lichaam niet meer exclusief is na die momenten. Dat mijn geest geregeld elders was. Teleurstelling in mezelf dat ik, met al mijn verstand en mijn morele standaard, dit heb kunnen doen. Teleurgesteld dat ik zo verkeerd heb ingeschat hoeveel ellende het zou geven, de intensiteit van het geheel.

Mijn spijt voelt als pijn

Mijn geheim kwam uit en Rumboman voelde zich verraden, vernederd en verdrietig. De ogenschijnlijke lichtheid die ik voelde in mijn daden die, eenmaal opgebiecht, veranderden in een zware zwarte rotstreek. Ik heb spijtpijn, heel vervelend voor mij, maar ik denk dat het niets voorstelt vergeleken bij het hartzeer van Rumboman. Sorry. Sorry sorry en sorry.

Liefde en lust als redding

Na een periode waarin we als bange aapjes aan elkaar vastgeklampt op de bank zaten, de ene keer zoekend naar antwoorden, de andere keer alleen maar om te voelen dat we er nog steeds samen waren, is de gebeurtenis niet meer dagelijks aan de orde. De onrust is weg, hoewel Rumboman wel eens achterdochtig is. Logisch, als je vrouw vanuit een liefdevolle relatie -en als een bliksemslag bij heldere hemel- er iemand anders naast blijkt te hebben. Naast alle ellende haal ik toch iets positiefs uit deze keiharde reset.  Het resultaat is de stellige overtuiging dat we niet zonder elkaar willen. Hoe cliché het ook klinkt: liefde en lust hebben ons gered.

7 reacties

  1. VAN DICHTBIJ

    Wow. Ik maak een diepe buiging voor de moed waarmee je dit hebt opgeschreven. Knap. Pijnlijk. Menselijk.
    Ben nieuwsgierig: welke cover zet je hiertegen-over (of: naast)?

    Beantwoorden
  2. Merel Moeke

    Dapper van je! Mooi dat de liefde in al haar oprechtheid en openheid zegeviert. Soms kan dat dus, verdergaan. Mooi vind ik dat!

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van