De tijd van Kerst is een tijd voor verhalen. Van het Bijbelse kerstverhaal tot aan Ebenezer Scrooge. Dit is mijn verhaal en het is waargebeurd.

Ik heb mij lang verzet tegen dit verhaal. Ik vond het niet bij mij passen, ik wilde er zo snel mogelijk doorheen en er vanaf zijn. Maar inmiddels heb ik het door. Dit is écht mijn verhaal en het is niet de bedoeling dat ik het negeer, maar dat ik het deel.

Er was eens…

Er was eens een meisje dat alles had: een goed stel hersenen, een knap snoetje, een gezond lijf en een familie die haar adoreerde. Het meisje volgde de universitaire studie van haar dromen en studeerde cum laude af. Vervolgens vond ze een baan die perfect bij haar profiel paste en kreeg ze er een fantastisch salaris bovenop. Het meisje ruilde die baan in voor een leukere baan, ruilde die leukere baan in voor een zelfstandig bestaan (als zzp’er), kocht een huis en werd op een dag wakker met een burn-out.

…een gebrek aan geld

Via een lange weg is dat meisje (ik dus) eindelijk gaan doen waar ze gelukkig van wordt, namelijk andere mensen coachen en bouwen aan een community voor ondernemende vrouwen. Op het punt waar normaal ‘en ze leefde nog lang en gelukkig’ staat, zijn we nu beland. De lang en gelukkig klopt. Ik weet niet hoe lang, maar ik weet wel hoe gelukkig (heel gelukkig!). Er is alleen één ding niet genoemd: een gebrek aan geld. Op dit moment weet ik niet 100% zeker of ik aan het einde van deze maand al mijn lasten kan betalen. Laat staan of ik op 1 januari 2016 boodschappen kan doen.

Wat zullen ze wel van mij denken?

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik de oordelen die ik denk dat anderen over mij hebben in mijn hoofd. Blijkbaar ben ik toch niet zo’n slimme meid als ik met mijn coaching geen geld weet te verdienen. Waarom zoek ik niet gewoon een baan? Of o wee als dit verhaal een smeekbede om geld blijkt te zijn. Het zijn deze oordelen die ervoor gezorgd hebben dat ik lang mijn geldgebrek verzwegen heb. De reden dat ik dit nu wel durf te vertellen, is dat ik langzaamaan erover ben gaan praten met vrienden en collega’s. Tot mijn verbazing ontving ik van hen vooral steun in mijn keuze om mijn coaching en de community door te zetten, maar ook herkenning vanwege het geld-taboe. Dat en meer.

Financiële kramp

Wanneer de hoeveelheid geld op je bankrekening betekent dat je moet kiezen tussen uit eten gaan met vrienden of drie dagen boodschappen kunnen doen, verandert je gedrag. Ik noem het ‘financiële kramp’. In het begin verzon ik smoesjes, maar ik kon niet eindeloos faken dat ik mij niet lekker voelde. Er eerlijk over zijn voelde als een enorme opluchting en bracht nieuwe oplossingen naar voren, zoals thuis afspreken en creatief zijn met koken (mijn cheapass zalmquiche en chili-sin-carne zijn erg aan te raden!). Eerlijk zijn over mijn financiële kramp houdt ook in dat ik om hulp heb leren vragen (op een niet wanhopige manier) en heb geleerd om duidelijke keuzes te maken. Een ander gevolg is dat ik zakelijke commitments durf aan te gaan die ik voorheen ontweek. Wanneer de ander namelijk weet dat je weinig geld hebt – en alleen kunt investeren in tijd, energie en kennis – en tóch met je wil samenwerken, dan zorgt dat voor een stevige vertrouwensbasis. Allemaal lessen die ik hard nodig had en die ik dankzij mijn financiële kramp geleerd heb.

We leven in een wereld van overvloed!

Ieder kerstverhaal bevat een boodschap, zo ook deze. Ik geloof dat we leven in een wereld van overvloed. Er is genoeg taart voor iedereen – iets wat ik zelf merk aan alle steun en hechte vriendschappen die ik in dit verhaal beleef! Het enige wat we hoeven te doen, is uitvinden hoe we aan ons deel komen. De reden waarom ik daar moeite mee heb, is dat ik er nog niet volledig van overtuigd ben dat ook IK recht heb op een stuk van die taart. Ik weet dat ik waarde heb te bieden vanuit mijn kennis, mijn kunde en wie ik ben. Het is alleen de koppeling aan geld die nog niet soepel verloopt. Ik heb me daar lang voor geschaamd, maar ik heb ook ontdekt dat er kracht schuilt in deze kwetsbaarheid. Door eerlijk te zijn, door mij kwetsbaar op te stellen, sta ik in mijn kracht. Ik kom een grote angst (geen geld) dagelijks onder ogen en groei er alleen maar door. Dat doet mij denken aan dit citaat:

“Er is niets in een rups dat je vertelt dat hij een vlinder zal worden” (Richard Buckminster Fuller)

Ik weet niet of ik nu de rups, de rups-in-cocon of de vlinder ben. De tijd zal het leren. Hoe dan ook, ik ben erg benieuwd welk effect mijn verhaal op jou heeft. Voel je je minder alleen in je worsteling? Of vind je het vooral een berg humbug?

7 reacties

  1. Wim

    Een waar kerstverhaal. Jong leven in een ongrijpbare wereld. De kracht van het kleine. Het lef om de kiezen voor wat je zelf wezenlijk vindt. De moed om kwetsbaar te zijn en je twijfel te delen. Dat geeft hoop!!!

    Beantwoorden
    • Pauline Siebers

      Dank Natalie! Nu, meer dan een maand later, krijg ik er nog steeds mooie reacties op. Veel herkenbaarheid en mensen die zich daardoor gesteund voelen – waar het mij om ging 🙂

      Beantwoorden
  2. VAN DICHTBIJ

    Lieve Pauline,
    Wat mooi hoe je jouw kwetsbaarheid hebt beschreven. Er zijn maanden dat ik ook met dichtgeknepen ogen en samengeknepen billen mn bankpas in een pinautomaat schuif. Maar geld weegt voor mij niet op tegen de ervaring van het zelf moeten rooien en het zien te redden. En het gevoel van vrijheid als zelfstandige, waarbij ik zoveel mogelijk dat kan doen waar mijn hart van opspringt. Op dat gevoel alleen al, kan ik gelukkig leven.

    PS. Volgens mij ben jij inmiddels vlinder. En een verdomd mooie ook 🙂

    Beantwoorden
    • Pauline Siebers

      Lieve Alexa,

      Deze blog is mede mogelijk gemaakt door het voorbeeld dat jij mij hebt gegeven met je altijd rake verhalen. Dank je wel daarvoor!

      En ja, het volgen van mijn hart – waar het BLIJ van wordt – staat nu meer centraal dan ooit voor mij. ’t Voelt gewoon té goed en het leven is te kort om met minder genoegen te nemen 🙂

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van