Een nieuw begin. Hoe vaak krijg je een tweede kans op die eerste keer? Wat doe je dan? Pak je die tweede kans met beide handen aan of laat je het door je vingers glippen?

Pas geleden besefte ik me dat ik inmiddels vijf jaar schoon ben. Vijf freaking jaar! Soms voelt het alsof ik gisteren nog aan de chemo’s zat en de volgende dag lijkt het alsof ik alles in een ander leven beleefd heb. Bizar hoe zo iets kan werken toch? Vorige maand hoorde ik op Spotify het nieuwe nummer van Marco Borsato, ‘Tweede kans’. En terugkijkend op de afgelopen vijf jaar, dringt het pas echt tot me door dat dat liedje me op het lijf geschreven is. Sommige zinnen zijn gewoon raak!

‘De vogels fluiten, het is een mooie dag’

Eén ding staat me nog steeds heel erg bij van die eerste dag na d-day. Het was een dinsdag en ik zat samen met mijn man op het terras in de stad. Het is een mooie dag, ik kijk eens goed om me heen. Een fietser komt onze richting op gefietst, fluitend net als de vogels. Normaal gesproken zou ik de fietsende man niet eens gezien hebben. Die dag wel. En ik denk bij mezelf, waarom zit hij zo vrolijk op de fiets? Op datzelfde moment kijk ik omhoog naar de lucht en zie ik dat het een mooie dag is. Ik doe mijn ogen dicht en count my blessings.

‘Dans dezelfde dans, maar ik voel zoveel meer’

Vanaf d-day is er ook een knop om gegaan. Een knop waardoor ik veel bewuster ben gaan leven. Relativeren en genieten van de kleine dingen in het leven. Waarom die fles champagne bewaren voor een bijzonder moment? Elke dag is bijzonder! Hup, die fles open en zet dan ook gelijk maar de toastjes op tafel. Maar toch komt ook weer die dag dat ik me besef dat ik me ook weer druk kan maken om kleine dingen. Om het lege pak melk in de koelkast, die verkoudheid waardoor je je stiekem heel zielig kunt voelen of die file op vrijdagmiddag terwijl je gewoon heel graag naar huis wilt. En dat is eigenlijk ook wel weer heel fijn!

‘Deze tweede kans op een eerste keer met jou’

Nu ik terugkijk op de afgelopen vijf jaar, zie ik dat ik drie hele grote nieuwe kansen heb gehad. De eerste was dus vijf jaar geleden. De dag dat ik officieel weer schoon was en de kanker uit mijn lijf was. De volgende was in 2012. 6 juli 2012 om precies te zijn. Onze bruiloft! Tijdens alle shit en ellende heeft mijn man mij ten huwelijk gevraagd en dat hebben we bekroond met onze bruiloft op 6 juli 2012. Wij zien dat nog steeds als een nieuw begin. Een nieuw begin van ons leven na de kanker. En ik weet zeker, dat iedere gast op ons trouwfeest hetzelfde heeft gevoeld (getuige het aantal mensen op de dansvloer en die enigszins tipsy terug naar huis of het hotel gingen).

En mijn derde tweede kans is nu zo’n anderhalf jaar geleden toen ik mijn baan kwijtraakte. Eerst heb ik verloren aan de kant gestaan, om daarna mijn schouders er onder te zetten en me volledig te storten op mijn eigen tekstbureau. En nu gaat het beter dan… nou ja, eigenlijk dan ooit! Ik ben gezond, heb fantastisch leuk werk, geweldige man, familie en vrienden. So I count my blessings!

Heb jij ook wel eens een tweede kans gekregen? En heb je die net als ik met beide handen aangegrepen?

Zeg er maar wat van