Inmiddels komt het onderwerp zeker wekelijks voorbij: de naderende ‘dirty thirties’. Mijn twenties zijn nu eenmaal te leuk om afscheid van te nemen. Waarom is dertig worden zo’n dilemma?

De meiden waarmee ik mijn middelbare school heb doorlopen – doorgefeest kun je ook wel stellen – zijn nu één voor één aan de beurt. Sommige zijn de grens net gepasseerd en anderen, waaronder ik, staan zenuwachtig te nagelbijten bij de 30-grens. Mijn oudere vriendinnen vinden dat ik me aanstel en mijn jongere vriendinnen kijken me vol medelijden aan als ik het weer eens over de ‘big 3-0’ heb.

Glans van jeugdigheid

Die deadline van volwassenheid schreeuwt om een kinderachtige bucketlist. En dan heb ik het niet over nachten doorhalen en andere ongein, want ik weet allang dat het nog heel normaal is om het nachtleven in te duiken na je dertigste, daar maak ik me zeker geen zorgen over. Het is dus ook niet zo dat het leven ophoudt bij dertig. Er liggen immers nog genoeg mooie reizen en andere uitdagingen in het verschiet, maar waar ik me wel zorgen over maak zijn die katers en de sporen die ze op mijn gezicht nalaten. De glans van jeugdigheid is straks letterlijk en figuurlijk vervaagd. Met carnaval stond ik met een vriendin te kletsen, de dag moest nog ontsporen. Biertje erbij, het gesprek kwam op het ouder worden en vervolgens onvermijdelijk op rimpels. En het was haar opgevallen dat mijn huid ook niet meer super forever 21 strak stond. Bedankt.

Instemmend knikje

Het gevoel dat einde nadert bekruipt me zo nu en dan. Ik ben er toch nog helemaal niet klaar voor om over te steken? Zo heb ik nog nooit kreeft gegeten. En dan heb ik het niet over de ‘verse’ kreeftsalade op brood, maar de grote mensen-variant inclusief scharen en klemmen. Dat moet echt nog even worden afgetikt. Als ik nu tegen iemand zeg dat ik 29 ben, wordt er altijd instemmend geknikt. Een soort goedkeuringsknikje: de young & approved-stempel. Ik wil die stempel niet kwijt! Het zit hopelijk allemaal tussen mijn oren, maar daar schrijf ik dan over als ik ‘on the other side’ ben. Beloofd.

Legitimatiebewijs

Er zijn namelijk ook tekenen dat ik er wel klaar voor ben. Zo val ik wel eens in slaap op de bank – dat was voorheen uitgesloten. Er is geen constante drang meer om te feesten. Niet schrikken, nog steeds bovengemiddeld vaak. Op zaterdag tot diep in de nacht feesten is ook meer uitzondering dan regel, want die kater is er potverdorie maandag nog steeds. En je werk is best serieus, dus hij kan echt niet meer mee. Daarnaast hoef ik nooit, maar dan ook nooit een legitimatiebewijs te laten zien als ik drank koop. Bij de slijter hangt het bord ‘zie het als een compliment als wij om uw legitimatie vragen’, het uitblijven daarvan zie ik dan ook als een enorme belediging.

‘Alles moet’

Laatst was ik met mijn moeder – gevalletje bijna 63 jaar oud – uit eten en zij vertelde dat het 30 worden als de dag van gisteren voelde (dream on, mam). En dat ze het verschrikkelijk vond. ‘Alsof ik toen van alles moest’. En ja, vanaf dat moment poepte ze er drie baby’s uit (niet allemaal tegelijk natuurlijk).

Al mijn vrienden zijn er in ieder geval van op de hoogte dat ik niets liever wil dan een surprise party, dan is dat in ieder geval afgetikt voor mijn dertigste. Ik ga me eens voorbereiden op alle volwassen dingen die ik vanaf eind juli moet gaan doen. Tips kan ik dan ook bovengemiddeld goed gebruiken! Heeft de Eerste Hulp al zoiets als een botox-infuus?

2 reacties

  1. Mieperdemiep

    Oh help…Ja ik ken het. Ik ben zelf nu 28, en voel de grens naderen. ;p Ik ben vooral bang voor de zogenaamde “verplichtingen” die ik van de maatschappij wel eens opgeplakt krijg. Vriendje zoeken, kindjes krijgen…allemaal dingetjes waar ik nog niet aan toe ben en ik weet eerlijk gezegd niet of ik dat ook ooit wil. Wie weet verandert dat nog…maar ik ben gewoon bang voor de meningen van anderen die ik naar me koppie toegeslingert krijg als ik het niet wil. Echt, ik probeer mezelf te trainen om eens flink schijt te hebben aan andere mensjes…maar dat is nog pittig. 😀

    Beantwoorden
  2. Flaviena

    Grappig stuk. Ik vind het fascinerend hoe de meningen verschillen omtrent 30 worden. Welcome to the club! Het is maar een getal en naar mijn ervaring blijf je vooral lekker jong als je je daar niets van aantrekt.

    Beantwoorden

Zeg er maar wat van