Het begon zo leuk. Tijdens onze eerste date 9 jaar geleden bleek hij dezelfde sport als pa te beoefenen; wielrennen. Allebei meermaals de Mont Ventoux bedwongen. “Wat had je vader voor tijd? Vanaf welke kant?”

Geïnspireerd door de twee belangrijkste mannen in mijn leven, stapte ik zelf ook op een fiets en beklom samen met mijn nieuwe liefde de Alpe d’Huez. Evenals de eerder genoemde berg waar het altijd waait, door beide heren liefkozend aangeduid als “mijn berg”. Pa en vriend hebben uiteindelijk een enkel keertje samen gefietst in Frankrijk.

Dramatische wending

Ik zeg uiteindelijk, want meer zal het nooit worden. Op 31 mei 2014 kreeg ik het meest verschrikkelijke telefoontje ooit. Mijn pa is die dag verongelukt op de racefiets. Op vakantie in de Franse Gorges de l’Ardèche kreeg hij een lekke band in een afdaling. De val die volgde werd hem noodlottig. Een half jaar voor mijn 40ste verjaardag werd ik vaderloos en in de tijd die volgde heb ik meer tranen geplengd dan in de 39 jaar ervoor. Na een verlies gaat het leven en alles wat daar bij hoort, door. Mijn vriend bleef dan ook fietsen, zij het wat meer bewust van de gevaren. Ik zei tegen mezelf als hij de fiets op stapte: “Kom op, niet miepen, bij pa ging het ook 35 jaar goed.” Niet dat daarmee de knagende onrust weg was, maar ik deed mijn best.

Een ongeluk komt nooit alleen…

Zaterdag 7 maart 2015 was een prachtige, zonnige dag. “Ik ga maar een stukje fietsen, denk ik” zei mijn vriend. Ik had zelf genoeg andere dingen te doen om er verder bij stil te staan. Tot mijn zwager ineens belde: “Niet al te hard schrikken, maar….” Het zal toch niet? Happend naar adem hoorde ik het hem vertellen. Mijn lief was inderdaad gevallen, had zijn broer nog gebeld, maar was nauwelijks verstaanbaar geweest. Een omstander had het gesprek overgenomen om te vertellen dat een ambulance onderweg was die de onfortuinlijke ongetwijfeld naar een ziekenhuis zou brengen, want het zag er ernstig uit. In de traumakamer van het ziekenhuis, met zijn hoofd tussen de oranje blokken en jammerend van de pijn, trok hij een schuldbewuste blik: “Sorry, lief, sorry….” Heel bewust had hij niet naar mij laten bellen na de val. Wetende welke schrik ik zou krijgen. Ik nam hem niks kwalijk. En bovenal, het kon erger. Hij was er nog, toch?

Door het oog van de naald

Maar het viel allerminst mee. Ik woonde zo’n beetje in het AMC tijdens de twee weken die volgden. Na een 5 uur durende operatie om zo’n beetje alle botten in zijn gezicht te fiksen, het vermoeden van een dwarslaesie door 6 gebroken nekwervels, een week aan de beademing op de intensive care en zodanig in de war door alle pijnmedicatie dat hij een delier opgelopen had, mocht hij een dag voor zijn 49ste verjaardag op 20 maart naar huis. Met een kraag om zijn nek, een rek ijzer in zijn mond en 6 onderhuidse plaatjes en 42 schroeven in zijn gezicht. Hij herstelde thuis gelukkig heel snel en verbazingwekkend voorspoedig. Na een maand begon hij weer met zijn andere sport, hardlopen. In september liep hij de dam-tot-dam-loop. Ik was net zo trots op hem als dat ik hem lief heb. En nu, bijna een jaar later heeft hij, op wat ongevoeligheid aan zijn kin, niets aan het ongeluk heeft over gehouden. Helemaal niets.

Nooit meer wielrennen….?

Dit jaar fietst de Tour de France exact de route die mijn pa fietste toen hij viel. Ik zie dan op tv wat hij als laatste zag voordat….. En, het is bijna wrang, dat gebeurt in de 13e etappe. Of de andere belangrijkste man in mijn leven zijn racefiets aan de wilgen hangt? Ik weet het niet. Ik zal hem niet vragen om niet meer te gaan fietsen en kan hem niks verbieden, zo is onze relatie niet. Hij blijft het een fantastische sport vinden en kijkt er graag naar op tv. En dat snap ik, want ik kijk vaak met hem mee. Maar bij valpartijen draait mijn hoofd tegenwoordig als vanzelf weg; ik kan het niet helpen, het is een reflex. Als hij ooit weer op de fiets stapt, kan ik mijn onrust niet meer weg relativeren. Ik hield ten slotte ook een tweede fietsdrama in mijn leven niet voor mogelijk.

Zeg er maar wat van