Ik sta aan het begin van de grootste verandering in mijn leven tot nu toe: de verkoop van mijn huis en de start van een nieuw leven, en bedrijf, in het buitenland. Jippie!

De gedachte dat ik straks geen hypotheek meer heb, voelt geweldig en vrij. Alsof ik verlost wordt van ketenen aan mijn enkels. Maar als ik er langer bij stil sta, bekruipt mij ook een ander gevoel. Ik heb altijd een huis gehad om naar terug te keren. Een plek waar mijn spullen konden staan, wachtend op mijn terugkeer. Het dringt tot mij door dat ik, degene die altijd zo vrij wil zijn, stiekem vast heb gehouden aan een laatste strohalm. Een strohalm die ik binnenkort toch loslaat.

Eén keer trek je de conclusie: veiligheid is een illusie

Het aanhouden van een huis in Nederland geeft mij een gevoel van veiligheid en dat is niet raar. De maatschappij leert ons veilig te voelen bij een huis, een vast inkomen, mooie spullen en – als het even kan – een vaste relatie.  Wij trekken daaruit de logische conclusie dat we dan ook gelukkig zijn. Als je je veilig voelt, ben je een gelukkig mens. De afgelopen paar jaar heb ik dat gevoel van veiligheid op de proef gesteld door in mijn eentje op reis te gaan. Ik leerde me veilig te voelen bij mezelf door altijd mijn eigen wensen en grenzen te volgen. En inderdaad, ik werd er erg gelukkig van. Nu ga ik een stap verder. Ik ga eerst op reis en vestig me daarna ergens anders- totdat ik weer weg wil.

Vasthouden en loslaten

Soms heb ik het gevoel te vliegen, soms voelt het meer alsof ik neerstort. De Boeddhistische leraar Chögyam Trungpa beschrijft dit het best:

The bad news is you’re falling through the air, nothing to hang on to, no parachute. The good news is, there’s no ground.”

Iedere keer dat ik het gevoel heb neer te storten, vraag ik aan mezelf: waar houd je je nu aan vast? Natuurlijk heb ik gewoon behoefte aan een dak boven mijn hoofd. Maar is het verkopen van mijn huis hetzelfde als het verliezen van een dak boven mijn hoofd? Wanneer ik mijn ogen dicht doe, voorbij de angst kijk, en dus loslaat, besef ik dat ik er alleen maar een mooier dak voor terugkrijg.

Ik ga op reis en laat achter: niks

Een ander, meer praktisch onderdeel van deze verandering, is de wens om mijn eigendommen te beperken. Ik streef naar 2 koffers met kleding en een paar dozen met boeken en servies. Tijd om op te ruimen dus! Ik heb op 2 avonden mijn vriendinnen uitgenodigd om mijn kledingkast leeg te roven. Dat had een paar onverwachte effecten. Ten eerste stonden mijn kledingstukken beter bij mijn vriendinnen dan bij mij. Alsof ik allemaal Assepoesters in huis had! Ten tweede verraste hun dankbaarheid mij. De avonden waren bedoeld om op een makkelijke en leuke manier van mijn kleding af te komen. De dankbaarheid van vriendinnen, die met goed gevulde tassen naar buiten liepen, was een enorme bonus.

3 Tips om de kleinste verandering mogelijk te maken

Terwijl ik deze ervaring opschrijf, besef ik dat het voor veel mensen een ver van mijn bed show is. Ik kan je gerust te stellen: dit is niet iets wat ik zomaar doe. Een reeks gebeurtenissen uit de afgelopen jaren heeft mij naar dit besluit geleid. Aan de andere kant zijn er wel elementen die iedereen kan toepassen en die ik van harte aanraad. Vooral wanneer je graag iets wilt veranderen in je leven, hoe klein of groot ook, maar niet weet waar te beginnen. Vanuit mijn ervaring, geef ik je deze 3 tips mee:

    1. Sta even stil bij dit idee: iedere verandering heeft ruimte nodig. We zeggen niet voor niets ‘plaats maken voor iets nieuws’. Het maakt niet uit wat je wilt veranderen (baan, huis, gezondheid, relatie) ergens in jouw leven moet je er ruimte voor creëren.
    2. De gemakkelijkste manier om ruimte te creëren is in je kledingkast en/of huisraad. Nogmaals: het maakt niet uit wat je anders wilt, je moet ergens beginnen een gat te maken wat opgevuld kan worden. Als je moeite hebt met weggooien, begin vooral met iets kleins. Een stapeltje tijdschriften wat je nog steeds niet bij het oud papier hebt gedaan. Bij twijfel: het criterium is niet of je het ooit nog gaat gebruiken, het criterium is of je het de afgelopen 6 maanden gebruikt/gedragen hebt.
    3. Een fijn bijkomstig effect is dat de bagage die jij kwijt wilt, andere mensen verrijkt. Oftewel: als het je niet lukt dit voor jezelf te doen, doe het dan voor een ander. De spullen die mijn vriendinnen niet mee hebben genomen, gaan naar de kringloopwinkel. Zo krijgt ieder item een tweede leven, bij mensen die er meer behoefte aan hebben dan ik.

Ik ben benieuwd, is er nu een item in je opgekomen waarvan je denkt “Dat mag eigenlijk wel weg”? Of inspireer ik je misschien zelfs tot een grotere stap… en wat is dat dan?

Zeg er maar wat van