Sociale marathons waren ooit aan de orde van de dag. Ik hopte eenvoudig van de een naar de ander, en verder. Tegenwoordig neemt de behoefte om tussendoor op te laden ook toe. Om daar aan toe te geven heb ik eerst een paar denkfouten moeten wegpoetsen.

Ze zeggen wel eens: je komt alleen en je gaat alleen. Maar dat is natuurlijk klinkklare onzin als je letterlijk uit iemand wordt geperst. Je komt verbonden op de wereld… en dan? Er is nu eenmaal geen verbinding zonder autonomie. Ga maar na: om lichamelijk contact te maken zijn twee individuele lichamen nodig. Maar dat weet je nog niet als je een baby bent, gaandeweg leer je pas wat autonomie is. Ik ben iemand die altijd graag mensen om zich heen heeft, ik krijg energie van gesprekken en een afwisselende omgeving. Hoewel vriend T. probeert maximaal één social event in zijn dag te plannen, bestonden mijn zaterdagen vaak uit een aaneensluiting daarvan. Nu niet meer, ook bij mij groeit de behoefte om me af en toe terug te trekken en weer op te laden.

Sociale energievoorraad bijtanken

Die sociale marathon is dus verleden tijd. Hoewel de agenda nog steeds aardig gevuld is, laat ik het steeds vaker op spontane afspraken aankomen, zodat ik ook doe wat ik op dat moment écht wil. En niet wat ik me voor dat moment heb opgelegd en vastgelegd in een agenda. Afspraken met mensen die ik niet vaak zie, zijn een aanslag op mijn sociale energievoorraad. Niet omdat het niet leuk is, zeker niet, maar omdat ik goed mijn best doe en alles wil geven. De sociale energievoorraad is bij de een van nature wat rijker gevuld dan bij de ander. Spreek ik met goede vriendinnen, familie of vriend T. af, dan kan ik er heel wat op een dag afwerken. Ik kan dan samen dingen voor mezelf doen. Je hoeft dus niet letterlijk alleen te zijn voor wat me-time. Bij mijn ouders ben ik geen fulltime entertainer, maar kan ik ook op ‘mijn kamer’ een dutje doen. Het komt ook voor dat T. losgaat met een computerspel, terwijl ik in dezelfde kamer een serie kijk of een boek lees.

Social burn-out

Laatst was ik voor werk een paar dagen in Barcelona. Dat hield in: de hele dag in gesprek met mensen die ik vaak niet eerder had gesproken. Dagen waarop de enige momenten alleen onder de douche zijn. Leuke buitenlandervaring, maar geen moment de tijd om dingen te verwerken, op adem te komen en wat energie bij te tanken. Ik was ka-pot, ge-bro-ken toen ik thuiskwam. Letterlijk sociaal uitgeput.
Maar toch, als ik dan even alleen ben geweest, is er weer een enorme drang om verbonden te zijn. Leuke dingen te doen, onder de mensen te zijn en momenten te delen in plaats van ze alleen maar te nemen. Is het leven dan een constante zoektocht naar de balans tussen autonomie en verbondenheid?

Single zijn

Toen ik single was, was de behoefte aan verbondenheid groter. Niet per se met een man, maar met de wereld. Ik woon alleen en geen afspraak betekent dan ook: alleen zijn. Het gevolg was vaak een overvolle sociale agenda. En let’s face it: waarom niet kiezen voor gezelligheid? Als je er maar aan denkt af en toe die batterij op te laden. En dat laatste is nou net waar ik nooit zo goed in was. Inmiddels begin ik de kneepjes van het vak onder de knie te krijgen. Die autonome/verbonden-balans heb ik wel te pakken. En dat voelt heerlijk. Dat heb ik niet allemaal aan mezelf te danken, het komt ook omdat degene die mij mijn singlestatus heeft ontnomen, soms streng is en me bijna dwingt even op de rem te gaan staan. Daar zit ik dan, op de bank met een laptop een blog te schrijven. Even bijkomen van drie dagen zakelijk borrelen. Gewoon in Nederland dit keer, maar toch, vermoeiend.

Alleen zijn is sneu en saai

Waarom ging ik vroeger tóch naar afspraken, ook al was er geen energie voor? Behalve dat ik vind dat een afspraak een afspraak is, bedacht ik me dat er enkele denkfouten in mijn hoofd rondspookten. Alleen zijn kon ik soms interpreteren als sneu, saai en niet zoals het hoort. Terwijl ik het nu zie als spannend, avontuurlijk, eigenzinnig en bovendien: zelfstandig. Ik klop mezelf niet gauw op de borst, maar als ik iets wél ben, dan is het zelfstandig. En dat is eigenlijk gewoon hartstikke stoer, af en toe alleen zijn is dus dikke prima. Ik ben dan wel benieuwd: hoe trek jij aan de bel voor wat me-time?

Zeg er maar wat van