Haat, afgunst en discriminatie, onderwerpen die de gemoederen hoog doen oplopen. Waarom? Waarom kunnen we niet zo zijn zoals de jongen en het meisje in de supermarkt?

Daar staat ze, midden in de buurtsuper met schokkende schouders. De tranen rollen over haar wangen en een snikkend geluid klinkt uit haar mond. Het tafereel speelt zich af onder het toeziend oog van een heleboel mensen. Stuk voor stuk kijken ze vol verbazing: dit doe je toch niet?! Hij hoort het ook en gaat op zoek naar de bron van het geluid. Zodra hij haar in het vizier heeft, loopt hij resoluut op haar af en pakt haar hand. Deze blijft hij vasthouden tot ze stopt met huilen. Hun ogen ontmoeten elkaar en er verschijnt een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Zo blijven ze even staan.

Raar mens

Is dit een scène uit een afgezaagde romcom ofzo? Dat had ik ook gedacht als ik het niet met mijn eigen bruine kijkers had gezien. In werkelijkheid zijn de jongen en het meisje namelijk twee kinderen van rond de 4 jaar oud. En het grappige is, je denkt nu ‘Ah, wat schattig!’ Maar een volwassen vrouw met tranen over haar wangen was je hoogstwaarschijnlijk snel voorbij gelopen. Achteromkijkend met één wenkbrauw opgetild. Wat een raar mens!

Hardnekkige vetvlek

En wat als ik je nou zou zeggen dat het een blank meisje was en het jongetje getint? Zou je het dan extra apart of bijzonder vinden? Het zal je vast niet ontgaan zijn (behalve als je onder een steen hebt gelegen), maar religie en huidskleur is dus zeg maar een ding. En niet alleen tegenwoordig, sla de geschiedenisboeken er maar even op na. Uitsluiting, discriminatie en haat blijven terugkomen als een hardnekkige vetvlek op je nieuwe blouse.

Internetpesters aangepakt

Herinner je je nog die uitzending van Peter R. de Vries: Internetpesters Aangepakt? Het 7-jarige zoontje van Rosanna en Patrick Kluivert kreeg op social media allerlei racistische opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd. Waarom de jongen in kwestie dat deed? Zijn antwoord was: “Ja, dat heb ik vast met een vriend gedaan!” Alsof dit het nieuwe gamen is. Alsof ze een middag niks te doen hadden en dachten: “Laten we eens lekker iemand finaal de grond in trappen!”

Goed voorbeeld doet goed volgen

Dat wij mensen eigenlijk kuddedieren zijn, is algemeen bekend. Maar dat we soms echt niet meer zelf nadenken, blijkt wel uit het geniale experiment van het tv-programma Brain Games. Het verhaal: een vrouw zit nietsvermoedend in de wachtkamer. Om de zoveel seconden hoort ze sociaal-experiment-brain-gameseen piep en iedereen staat op om vervolgens weer te gaan zitten. Hebben ze hun pillen vanmorgen wel genomen? Als dit voorbeeld goed doet volgen, dan doet goed voorbeeld dat zeker! Lekker cliché, maar een betere wereld begint toch echt bij jezelf. Doe eens wat aardigs voor die oude mevrouw die bij je in de buurt woont of trakteer een vreemde eens op je mooiste glimlach. Misschien kunnen we dan allemaal zo zijn als het zoete koppeltje in de supermarkt. Kinderlijke onschuld, onbevooroordeeld, behulpzaam en vredelievend!

De glimlach van het meisje is veranderd in een grote grijns. Nu haar tranen gedroogd zijn, ziet ze pas dat hij een chocoladekoekje in zijn hand heeft. In alle chaos heeft hij er nog geen hap van kunnen nemen. Hij spot haar glurende blik en bedenkt zich geen moment. Hij duwt het koekje in haar tengere handjes. “Voor jou.” Haar ogen beginnen te glinsteren en ze begint tevreden te knabbelen. “Kom Ryan, we gaan!”, klinkt het opeens uit de verte. De jongen kijkt nog even achterom, zwaait naar het meisje en loopt dan samen met zijn moeder de supermarkt uit.

Zeg er maar wat van