Ik zit rustig aan mijn gemberthee te slurpen wanneer mijn vriendin doorweekt en met een rood hoofd ons favoriete tentje binnen gewalst komt. Ik verwacht dat ze enorm chagrijnig is, maar ze heeft een grote lach op haar gezicht. Hoe doet ze dat in hemelsnaam?

Alsof de wereld anti-mij is

Als ze eenmaal zit, stel ik haar exact die vraag. “Hoe doe jij dat toch? Positief blijven in de meest nijpende situaties?” Ze zegt dat ik overdrijf en dat het maar een beetje regen is. Toch waardeer ik het aan haar. Als ik natgeregend aankom bij mijn afspraak, vliegen de scheldwoorden je om je oren. Ik kan denken dat de hele wereld tegen mij is op het moment dat ik mijn fietssleutel kwijt ben of dat ik een ladder in mijn panty creëer onderweg naar werk.

Rock bottom

Ze vertelt me een interessant verhaal. Twee jaar geleden raakte mijn vriendin haar baan, haar relatie en haar huis kwijt. Ik voel mijn tenen krommen en ik krijg een koude rilling over mijn rug – dat had ik nooit overleefd! Ze geeft toe dat ze een week huilend vol zelfmedelijden op de bank heeft gezeten. Ze vermeed alles en iedereen. Ze ging haar problemen uit de weg. Maar hielp dat haar verder? Nee. Het was tijd om de koers van de hindernis te varen.

Een andere bril

Dat klinkt natuurlijk fantastisch, avontuurlijk zelfs! Maar hoe doe je dat dan precies? Ze legt me uit dat je dan met een andere bril naar de hindernis van dat moment moet kijken. “Zie het niet langer als een hindernis, maar als je nieuwe pad.”, legt ze me uit, “Ga het avontuur aan en kijk waar het je brengt.”. Ik kijk naar mijn vriendin en denk aan waar zij nu staat. Ze heeft een baan die veel beter bij haar past, ze heeft haar eigen fantastische plekje middenin Amsterdam en een nieuwe man in haar leven zal vast snel volgen. Ze ziet er in ieder geval gelukkiger uit dan twee jaar geleden.

De beproeving

Ik moet eerlijk toegeven dat ik iets pessimistischer en cynischer in het leven sta dan zij. Ik hou graag pity parties compleet met dramatische liedjes en theatrale tranen, maar ik beloof mijn vriendin om mijn best te doen. Als ik later die dag mijn sleutel in mijn deur afbreek, word ik al op de proef gesteld. “Godverdo…. Weet je wat, ik ga wel even in het café zitten om rustig mijn artikel te typen terwijl Piet het slot maakt!”.

Zeg er maar wat van