De spanning stijgt in huis. Wat houd ik van de dagen voor het heerlijk avondje en vooral van het geheimzinnige gedoe van de laatste middag en uren voor Sinterklaasavond.

Cadeautjesjacht

De hulppieten zijn eerst al regelmatig op pad geweest om de leukste, fijnste, grappigste, liefste -afijn, vul zelf maar in- cadeautjes te kopen. Winkel in winkel uit. Waarbij de rijen voor de kassa steeds langer worden, naarmate de tijd tot 5 december korter wordt. Of struinen op het web, voor het juiste cadeautje voor de laagste prijs, waar de stress vooral zit in het hopen dat het cadeau -dat eindelijk aan alle eisen lijkt te voldoen- op voorraad is. En dat het ook nog op tijd bezorgd kan worden voor het heerlijk avondje. De eerste horde lijkt genomen.

Verstoppen

Dan begint de volgende fase. Het verstoppen van de cadeautjes in huis op de meest onmogelijke plekken, omdat de kinderen elk jaar slimmer lijken te worden en je niet steeds dezelfde plek kunt gebruiken. Hele zoekacties worden bedacht en uitgevoerd. Dus Sinterklaas moet vindingrijk zijn. Hoewel sommige kinderen (en volwassenen) niet eens lijken te beseffen dat de cadeautjes dagen, soms zelfs weken verstopt liggen in huis, of bijvoorbeeld in het huis van opa en oma. Op 5 december komen alle cadeautjes weer uit hun schuilplaats. Tenminste…als ze nog terug te vinden zijn.

Surprises en gedichten

Als de kinderen wat ouder zijn, is er ineens een cadeautjesspel of zijn er surprises en/of gedichten. Voor de surprises geldt dat alles uit de kast gehaald mag worden. En dan hebben we ’t nog niet eens over de gedichten. Dagenlang worden deuren angstvallig dicht gehouden en verdwijnen er ineens verpakkingen. Er is een tekort aan plakband, papier en inspiratie. De verwachtingen zijn hoog, de geheimzinnigheid neemt toe.

Spanning loopt op

Dan is het ‘heerlijk avondje’ (Wie heeft deze naam bedacht en waarom?) eindelijk aangebroken. Pakjesavond dus. Een deel van de kinderen is inmiddels een ongeleid projectiel geworden van alle opgebouwde spanning. Zij stuiteren van boven naar beneden door ’t huis, gespitst op elk geluid. De andere helft zit stilletjes in een hoekje, vechtend tegen de slaap door alle slapeloze nachten. Iemand doet nog een tevergeefse poging om bordspelletjes te doen met de jonge kinderen.

Het is zover

Het huis is gevuld met de geur van speculaas, pepernoten en warme chocolademelk. Voor één keer heeft niemand het over suikers, vetten en kleurstoffen.

Het vriest, op de autoruit zit een laagje ijs. De maan schijnt door de bomen. Dan ineens: gestommel bij de achterdeur, er wordt heel hard gebonsd op de deur, een flits van een hand.  Niemand van de kinderen blijkt later iets gezien te hebben, maar een aantal volwassenen meent een Piet te hebben gezien. In ieder geval gehoord.

Bij de achterdeur staan jutezakken met cadeautjes. Het uitpakken kan beginnen. Daarmee ook het genieten van alle blije gezichten. Ik hou van deze traditie.

Zeg er maar wat van