“Hoe gaat het met jou?” Normaal gesproken antwoord ik met: “Goed hoor, druk. En met jou?” Het probleem is alleen, het gaat helemaal niet goed.

Dus zeg ik deze keer iets anders tegen de vriendin die de vraag stelt: “Niet zo goed eigenlijk. Het gaat niet lekker op het werk. Ik sta tegenwoordig op werkdagen huilend onder de douche.” Mijn vriendinnen kijken geschrokken.

Iedereen worstelt

We zijn op de housewarming van een andere vriendin die onlangs is verhuisd. Het zou een vrolijke avond moeten zijn, maar al snel komen we tot de conclusie dat iedereen wel ergens mee worstelt. Vriendin E. slaapt slecht sinds er is ingebroken en vriendin R. ligt in scheiding. Met een derde vriendin gaat het nu goed, maar ook zij is een periode overspannen thuis geweest. Wij vormen een vriendinnengroep van begin dertig die elkaar sinds de middelbare school kennen, maar door alle drukke levens zien we elkaar soms maanden niet. Daarom is er ooit een WhatsApp-groep aangemaakt, maar in de praktijk gebruiken we die vooral voor leuke nieuwtjes en praktische zaken. Vriendin R. merkt dan ook terecht op dat we die vriendinnen-app duidelijk verkeerd gebruiken.

Alles zelf willen doen

Mijn vriendinnen en ik zijn opgegroeid met het idee dat we alles kunnen bereiken wat we willen, als we maar hard werken. Aangemoedigd om onze eigen keuzes te maken en zelfstandig in het leven te staan. Onze missie? Zelfstandig en van niemand afhankelijk zijn. Een Ikea-kast in elkaar zetten, een band plakken, een etentje organiseren, in mijn eentje naar New York, een bedrijf beginnen. Ik doe het allemaal. Waarom ik niet om hulp vraag? Omdat iedereen het druk genoeg heeft met zijn eigen leven en ik hen niet lastig wil vallen met mijn problemen.

Zelfstandig is niet hetzelfde als alleen

Natuurlijk weet ik best dat mijn vrienden en familie mij met alle liefde helpen. Net zo goed als dat ik zelf graag een helpende hand uitsteek. Toch is er een soort rare bewijsdrang die ervoor zorgt dat ik met alle macht probeer aan te tonen dat ik echt niemand nodig heb. En ik ben niet de enige, ook mijn vriendinnen worstelen achter gesloten deuren met hun grote en kleine problemen. Waarop één van hen zegt: “Zelfstandig is niet een ander woord voor alleen.” Verbluft kijk ik haar aan. Het klinkt zo simpel, maar zo heb ik het nog nooit bekeken.

Kop in het zand

De volgende dag is het zondag en begint de inmiddels bekende bal in mijn buik weer te groeien. Ik vrees de stapel werk die de volgende dag op me ligt te wachten. Met ook nog een deadline in het verschiet, besluit ik om op mijn vrije zondagmiddag alvast een aantal taken weg te werken. Het helpt niet. Ik word alleen maar onrustiger. Als ik ’s avonds mijn moeder aan de telefoon heb, breek ik. Het gaat niet meer.

Tijd voor de hulptroepen

Het is tijd voor de hulptroepen. Ik hoef het niet alleen te doen wordt mijn nieuwe mantra. Ik maak een afspraak bij de huisarts, bel mijn baas dat ik niet kom werken en app mijn vriendinnen dat ik me heb ziekgemeld en me rot voel. De reacties zijn hartverwarmend. Ik krijg bemoedigende woorden, lieve kaartjes, bloemen en die arm om mij heen die ik zo nodig heb. Nog steeds zal ik hier zelf uit moeten komen, maar ik hoef het niet alleen te doen.

5 reacties

  1. Anne van den Berg

    Mooi, Joyce. Zelfstandig is inderdaad niet alleen. Goed van je dus! En inderdaad, we gebruiken alle sociale media/ apps/ etc verkeerd: als je op Facebook krijgt, dan heeft iedereen een fan-tas-tisch leven. Daar zit je dan met je glas wijn, alleen op de bank (is ook niet altijd verkeerd hoor ;)).

    Beantwoorden
    • Joyce

      Dank je wel, Anne.

      Met een glas wijn op de bank is zeker niets mis, maar dan bij voorkeur met een goed boek ipv Facebook 😉

      Beantwoorden
  2. Fatima

    Dit artikel komt als een godsgeschenk uit de hemel. Momenteel ben ik omringt met mensen die tegen mij zeggen dat ik vooral alles zelfstandig moet doen en geven mij het gevoel dat ik alles maar alleen moet oplossen. Daar komt nog eens bij dat mijn wereld erg klein is, weinig familie, geen vrienden en dus ja. Vroege eenzaamheid denk ik. (ben 29)

    Je artikel geeft me een klein lichtpuntje dat ik helemaal niet alles alleen hoef te doen, zelfs als mijn omgeving het doet lijken als of het wel zo is. Ik worstel hier zo ontzettend mee, en nou ja…ik ben gewoon blij dat er ook mensen zijn die dit ook wel begrijpen.

    Beantwoorden
    • Joyce

      Lieve Fatima, bedankt voor je reactie. Ik ben blij dat je in mijn artikel een lichtpuntje ziet. Het leven kan prachtig zijn en soms ook best zwaar, maar niemand zou het alleen hoeven te doen. De laatste weken heb ik geleerd dat je kwetsbaar opstellen en om hulp vragen juist veel moed vraagt en mooie dingen kan opleveren. Sluit je dus niet af, misschien komt er hulp uit onverwachte hoek.

      Beantwoorden

Zeg er maar wat van