Ik ben nooit goed geweest in prioriteiten stellen. Op de middelbare school volgde ik te veel keuzevakken. Aan de universiteit deed ik twee studies tegelijk én was ik grondstewardess. Ik vind alles belangrijk en ben altijd druk. 

Alles tegelijk

Met mooie papiertjes en weinig levenservaring begon ik op mijn 23e aan mijn eerste “echte baan”. Inmiddels zijn we vier jaar verder en zit ik in mijn derde functie binnen hetzelfde bedrijf. Daarnaast neem ik veel schrijfopdrachten aan, ben ik een eigen t-shirtlijn begonnen en volg ik een verrijkende studie. Ik vind alles leuk, steek overal energie in, maar ik word er niet per se een gelukkiger mens van. Het is té veel.

Wat zijn prioriteiten?

“Je moet prioriteiten stellen!” denk ik hardop. Prioriteiten – wat zijn dat? Ik google de term “prioriteiten” en leer dat het meervoud pas sinds de 20e eeuw bestaat. Voorheen kende de mens één prioriteit: het allerbelangrijkste. That makes sense. Dan heb je een prioriteit waar je je volledige energie op kan loslaten.

Overprikkeling

Vandaag de dag kennen we niet alleen prioriteiten. We kennen ook kernprioriteiten, focusprioriteiten en topprioriteiten – dit hoor ik mijn collega’s en vriendinnen dagelijks zeggen. Best lachwekkend als ik er zo over nadenk. Alles is belangrijk. We moeten alles doen. We moeten overal bij zijn. Mensen denken dat ze met álle prikkels iets moeten.

Mama’s wijze woorden

Ik bespreek dit met mijn moeder en ze antwoordt heel rustig: “Lieve schat, als jij geen keuzes maakt, worden de keuzes voor jou gemaakt.” Ik heb deze wijze woorden een paar dagen laten bezinken. Ze heeft gelijk. Ik moet keuzes maken. Ik ben geen slachtoffer van alle prikkels om mij heen. Ik moet minder gaan doen, om beter te worden. Én om te kunnen genieten van de dingen die ik doe.

Met dát voornemen luid ik 2017 in: minder maar beter. Qua prioriteiten dan – voor eten gaat dit principe natuurlijk niet op!

 

Zeg er maar wat van